2 The Unexpected Rescue (Aubrey's POV)

"Hoy, skwater na s****p, akala mo ba talaga sisikat ka na dahil lang nakasabay mo si Vondrick Castillo kagabi?"

Hinarangan ni Bianca ang daan ko sa makipot na pasilyo ng building kasama ang dalawa niyang kaibigan na parehong nakataas ang kilay sa akin. Mas lalo kong hinigpitan ang hawak sa aking mga bitbit na music sheets at luma kong bag habang pilit silang nilalampasan. Alam kong mainit ang dugo sa akin ng mga mayayamang estudyante rito dahil sa scholar lang ako, pero iba ang talas ng tingin nila ngayon pagkatapos ng nangyari kagabi sa music room.

"Tabi nga, Bianca, may klase pa ako sa choir ensemble at huli na ako sa attendance natin," mariin kong sabi habang pilit na sumisiksik sa gilid ng pader.

"Huwag mo akong ma-attendance-attendance diyan, Aubrey," sagot niya sabay tulak sa balikat ko, dahilan para mabitawan ko ang mga hawak kong papel na nagkalat ngayon sa maduming sahig. "Naririnig ng lahat ang ingay ninyo sa loob ng lumang room kagabi, anong ginawa mo? Ginamit mo ba 'yang boses mo o katawan mo para mapansin ng isang Castillo?"

"Wala kaming ginawang masama, ibinalik niya lang ang mga naiwan kong gamit," sagot ko habang mabilis na lumuhod sa sahig para limutin ang mga nagkalat na nota.

"Nilalandi mo ang lalaking hindi mo kalebel, tignan mo nga 'yang sapatos mo, butas na ang swelas," natatawang sabat ng isang kasama ni Bianca sabay tapak sa mismong tinitipon kong music sheet. "Bagay sa iyo ang nakaluhod sa harap namin dahil diyan ka naman talaga galing, sa putikan."

"Bitawan ninyo ang mga gamit ko!" Sigaw ko habang pilit kong hinahila ang papel na tinatapakan niya, ramdam ko ang init ng mukha ko dahil sa matinding kahihiyan habang ang ilang estudyante sa malayo ay nagsisimula nang magtawanan at maglabas ng kanilang mga telepono.

"May problema ba rito?" Isang pamilyar, malalim, at seryosong boses ang umalingawngaw mula sa dulo ng pasilyo, dahilan upang biglang matigil ang tawanan ng lahat.

Napaangat ang tingin ko at nakita ko si Vondrick Castillo na naglalakad palapit sa kinaroroonan namin, suot ang kanyang varsity jacket na may malaking tatak ng unibersidad at nakasukbit ang isang itim na gym bag sa kanyang malapad na balikat. Ang kanyang mukha ay seryoso, madilim ang tingin na nakatutok nang diretso kay Bianca na biglang namutla at napaatras ng isang hakbang mula sa pagkakatapak sa mga papel ko.

"V... Vondrick, wala naman, may inaayos lang kaming gulo rito sa sahig," nauutal na sagot ni Bianca, biglang nagbago ang tono ng kanyang boses na naging malambing at tila nagmamakaawa.

"Nakita ko ang ginawa mo, Bianca, at hindi ko gusto ang nakikita ko sa unibersidad na ito," malamig na sabi ni Vondrick habang humihinto sa tabi ko, ang kanyang anino ay tuluyang sumakop sa akin habang nananatili akong nakaluhod sa semento. "Umalis kayo sa harap ko bago ko pa tawagin ang dean para kanselahin ang mga slot ninyo sa graduation."

"Sinasabihan lang naman namin siya na huwag kang abalahin, Vondrick, para sa iyo rin naman ang ginagawa namin," pagtatanggol ng isa pang babae, bagamat nanginginig na ang kanyang mga tuhod habang nakatingin sa naglalakihang mga braso ng sikat na atleta.

"Hindi ko kailangan ng tulong mo, at mas lalong hindi mo hawak ang buhay ko para magdesisyon kung sino ang pwede kong lapitan," mariing tugon ni Vondrick sabay hakbang nang mas malapit, dahilan upang tuluyang magtakbuhan paalis si Bianca at ang kanyang mga kasama habang bitbit ang kanilang mga mamahaling bag.

Naiwan akong mag-isa sa sahig, mabilis na pinupulot ang natitirang dalawang piraso ng papel habang ang puso ko ay tila sasabog sa tindi ng kaba at kalituhan. Bakit ba palagi na lang siyang sumusulpot kapag nasa pinakamababang sitwasyon ako ng buhay ko? Mas lalo lang akong pag-uusapan ng buong campus dahil sa ginawa niyang pagliligtas sa akin ngayon.

"Ayos ka lang ba, Aubrey?" Tanong niya habang dahan-dahang yumuyuko sa harap ko, akmang hahawakan ang aking siko para tulungan akong tumayo.

"Huwag mo akong hawakan, pakiusap," mabilis kong pag-iwas sabay tayo nang mag-isa, niyakap ko ang mga gusot at maduming music sheets sa aking dibdib habang nakatitig sa kanya nang may halong inis. "Salamat sa ginawa mo, pero mas lalo mo lang pinalalala ang sitwasyon ko rito."

"Tinulungan na nga kita, ikaw pa itong galit ngayon?" Kunot-noong tanong niya habang tumatayo na rin nang diretso, kitang-kita ang pagtataka sa kanyang mga mata dahil sa naging reaksyon ko. "Kung hindi ako dumating, baka kung ano pang ginawa sa iyo ng mga babaeng iyon."

"Mas gusto ko pang harapin sila kaysa ang makita ka ng mga tao na kasama ko, Vondrick!" Sagot ko, sa unang pagkakataon ay binanggit ko ang pangalan niya nang walang preno. "Hindi mo ba naiisip? Isang sikat na bilyonaryong katulad mo, nakikipag-usap sa isang mahirap na katulad ko? Pagpipistahan ako ng buong school!"

"Wala akong pakialam sa sasabihin ng ibang tao, Aubrey, ang pinapahalagahan ko lang ay ang kaligtasan mo," seryoso niyang saad, ang kanyang boses ay walang alinlangan habang nakatitig nang malalim sa aking mga mata. "Bakit ba pilit mo akong itinutulak palayo pagkatapos ng nangyari kagabi?"

"Dahil magkaiba ang mundo natin, Castillo, hindi mo ba maintindihan iyon?" Sabi ko na may kasamang panginginig ng boses dahil sa nagbabadyang luha ng galit at takot. "Ang mga katulad mo, laro lang ang tingin sa mga katulad ko. Kaya pakiusap, lumayo ka na sa akin at huwag mo na akong kakausapin ulit."

Tinalikuran ko siya nang mabilis at nagsimulang maglakad palayo patungo sa dulo ng pasilyo, pilit na itinatago ang aking mukha sa mga estudyanteng nakatitig pa rin sa amin mula sa malayo. Narinig ko ang mabibigat niyang hakbang na tila susunod sa akin, ngunit bago pa man niya ako maabutan ay mabilis akong pumasok sa loob ng mataong banyo ng mga babae kung saan alam kong hindi niya ako pwedeng sundan.

Sumandal ako sa nakasarang pinto ng cubicle, nararamdaman ang mabilis na tibok ng aking dibdib habang pinagmamasdan ang mga gusot kong papel. Ang pangalan ni Vondrick Castillo ay tila isang malaking banta sa tahimik kong buhay, isang marangyang bagyo na handang sumira sa lahat ng pangarap ko kung hindi ako mag-iingat.

"Aubrey, nandiyan ka ba sa loob?" Narinig kong boses ni Sophia mula sa labas ng banyo pagkalipas ng ilang sandali. "Nabalitaan ko ang nangyari sa hallway, totoo bang hinarangan ka nina Bianca at ipinagtanggol ka ng nag-iisang Vondrick?"

Binuksan ko ang pinto at lumabas habang pilit na inaayos ang aking sarili sa harap ng salamin. "Wala 'yon, Sophia, nagkataon lang na dumaan siya kaya huwag mo nang palakihin ang kuwento."

"Anong nagkataon lang? Sabi ng mga nakakita, mukhang galit na galit si Vondrick at parang handang manakit para lang sa iyo," panunukso ni Sophia habang hinahawakan ang braso ko. "Girl, hindi basta-basta nag-aaksaya ng panahon ang isang Castillo para sa kahit na sinong babae rito."

"Kaya nga natatakot ako, dahil ayokong mapabilang sa mga laruan niya," sagot ko habang inilalagay ang mga gamit ko sa loob ng bag. "Kailangan ko nang pumunta sa chapel para sa huling ensayo ko bago ang trabaho."

"Mag-ingat ka, Aubrey, dahil mukhang hindi ganoong kadaling sumuko ang lalaking iyon kapag may nagustuhan," paalala ni Sophia habang sinasabayan ako palabas ng banyo.

Naghiwalay kami ng landas ni Sophia pagdating sa tapat ng quadrangle dahil may iba pa siyang klase. Naglakad ako mag-isa patungo sa lumang chapel ng unibersidad, ang paborito kong lugar dahil kakaunti lang ang tao rito tuwing hapon at mas madali kong natatapos ang aking mga gawain. Pagpasok ko sa loob, agad kong naramdaman ang katahimikan ng malaking silid na pinaliligiran ng mga lumang upuang kahoy at malalaking bintana.

Umupo ako sa unahang bahagi, inilabas ang aking maliit na notebook para mag-ayos ng mga liriko, ngunit napansin kong may kulang sa mga papel ko. Ang pinakamahalagang music sheet kung saan nakasulat ang sarili kong komposisyon ay wala sa aking mga hawak, mukhang naiwan ko ito sa pasilyo kanina habang nagmamadali akong tumakbo palayo.

"Ito ba ang hinahanap mo, Aubrey?" Isang pamilyar na boses ang narinig ko mula sa aking likuran, dahilan upang mabilis akong mapalingon nang may kasamang gulat.

Nakatayo si Vondrick sa pagitan ng dalawang malaking haligi ng chapel, hawak ang isang pirasong papel na may mga sulat-kamay kong nota. Walang ingay siyang lumakad palapit sa aking pwesto, ang kanyang seryosong ekspresyon kanina ay napalitan ng isang malambot at tila nagmamalasakit na tingin habang unti-unting inilalapag ang papel sa ibabaw ng aking kandungan.

"Bakit mo ba ako sinundan hanggang dito?" Bulong ko, pilit na pinahuhupa ang galit sa aking dibdib habang kinukuha ang papel mula sa kanya.

"Naiwan mo ito sa sahig, at alam kong mahalaga ito sa iyo dahil nakita ko ang pangalan mo na nakasulat sa gilid," sagot niya habang umuupo sa bakanteng espasyo sa tabi ko, sapat ang lapit para maramdaman ko muli ang kanyang presensya. "Hindi ako aalis hangga't hindi mo ako pinakikinggan, kahit maghapon pa akong maupo rito kasama mo."

"Ano ba talagang kailangan mo sa akin, Vondrick? Bakit hindi mo na lang ako iwanan nang tahimik?" Tanong ko na may kasamang pagod na emosyon, ramdam ko ang bigat ng aking mga balikat dahil sa tindi ng stress na dala niya ngayong araw.

"Gusto ko lang malaman kung bakit takot na takot kang mapalapit sa akin, gayong wala naman akong ibang hangarin kundi ang maging kaibigan mo," seryoso niyang sagot, ang kanyang kamay ay bahagyang lumapit sa aking kamay na nakapatong sa kahoy na upuan ngunit hindi niya ito tuluyang hinawakan.

"Dahil ang mga katulad mo ay nakukuha ang lahat ng gusto sa isang jentil na paraan, habang ang mga katulad ko ay kailangang magdusa para lang sa isang pirasong papel," matigas kong saad habang pilit na iniiwas ang aking tingin sa kanyang mukha. "Ang pakikipagkaibigan sa iyo ay isang malaking sugal na alam kong sa huli ay ako ang matatalo."

"Paano mo malalaman kung hindi mo susubukan, Aubrey?" Tanong niya, ang kanyang boses ay puno ng subtext ng determinasyon na tila hindi tatanggap ng hindi bilang sagot.

"Dahil ayokong maging bahagi ng isang kuwento na alam kong walang magandang katapusan para sa akin," sagot ko habang mabilis na tumayo at isinakbit ang aking bag para lumabas na ng chapel.

Bago pa man ako makahakbang nang malayo, hinawakan niya ang aking pulso nang mahigpit ngunit may kasamang lambing, dahilan upang mapahinto ako sa gitna ng daanan ng chapel habang ang aming mga mata ay muling magtagpo sa ilalim ng sinag ng araw na tumatama sa bintana.

"Haharapin ko ang kahit anong sugal, Aubrey, basta siguraduhin mong sa huli ay hindi mo ako tatalikuran nang tuluyan," mariing bulong ni Vondrick, ang kanyang hawak sa aking braso ay tila isang matatag na pangako na siyang nag-iwan sa akin sa gitna ng matinding takot at nagbabadyang pagkapit.