Chapter 1

Chapter 1

Seraphina pov

What does it feel like to live in a mansion. To get everything you want without having to work hard for it. Being privileged, having a life that feels easy.

When I was a child, that was my dream. To be spoiled. To be special. But growing up with parents who only thought about themselves, I slowly gave up on dreaming big.

Maybe this is all my life will ever be. Maybe this is what I am meant for. Not a grand, impossible dream, but something simple.

And I am okay with that. Having my grandparents by my side is enough. Nothing else really matters.

I grew up with them granting my simplest wishes, never expecting anything in return. They always treated me like a princess, someone who didn't need a prince to live happily.

And their presence... that's what I live for. Seeing them healthy and well, that's what makes my life feel easy, knowing they're okay.

"Sera! Come here, eat breakfast first!" rinig kong sigaw ni Lola nang matapos kong pakainin ang mga manok.

Inalis ko ang straw hat ko bago umupo sa tabi niya. May tinapay at tatlong tasa ng kape sa mesa.

"Lolo mo, nasaan?" tanong niya.

"Sa mga kabayo. Pinapakain pa." sagot ko.

Kumagat ako sa tinapay bago ako uminom ng kape.

Our lives were always like this. Umiikot lang sa mga taniman at sa mga hayop namin. Well, we were happy doing it, lalo na si Lolo na mahilig rin mag-alaga ng hayop.

"Kamusta?" tanong ni Lola.

Napakunot ang noo ko. "Ayos lang. Papaliguan ko mamaya ang mga kabayo." sagot ko.

"Ang ibig kong sabihin, kamusta pakikita niyo nung lalaki?"

He meant Nikolai? Yung hindi halatang billionaire?

"Wala. We just talk about our life. Yung buhay niyang maganda." sabi ko.

"Gusto mo ba siya?"

"Hindi." tawa ko.

Sino ba naman ang may gusto sa ganoong lalaki? Pera lang ang meron, pero walang personality na magugustuhan ng lahat.

"Kung pwede lang umatras, I want to. Ayaw ko magpakasal." sabi ko.

"Pagkasunduan na iyon. Kahit ayaw mo, wala kang magagawa dahil magulang mo na ang nagdesisyon."

At iyon ang pinakaiinis ko sa kanila. Laging nagdedesisyon na hindi man lang sinasabi sa akin. Ni hindi nila naisip kung papayag ako. Laging sila ang masusunod, at hindi nila kailanman ako tinatanong sa mga desisyon na hindi pa sila sigurado.

Pakiramdam nila wala akong sariling desisyon sa buhay ko.

Ayokong mainis, pero alam kong kapag pinabayaan ko ang desisyong sisira sa buhay ko, sa huli ako rin ang magsisisi.

"Basta ipangako mo na dadalaw ka pa rin dito kapag ikinasal ka na."

"Oo naman. Kahit araw-araw pa. Hindi kita makakalimutan, kayo ni lolo. At dito lang ang ituturin kong bahay." sabi ko.

Kahit sa ibang bansa pa ako idala, lagi ko pa din dadalawin itong bahay at sina lola.

Kahit gawin ko pang magkapitbahay ang Maynila at ang probinsyang ito, basta mapuntahan ko lang sina Lola, gagawin ko.

Hindi ko sila ipagpapalit.

"Sabihin mo lang kapag gusto mo nang umuwi. Ako ang susundo sa iyo." sabi niya.

Hindi pa man ako nakakaalis ay parang gusto na niya akong paiyakin. Para bang gusto pa niyang umatras ako sa kasal, basta huwag lang akong umalis.

"Ako mismo ang uuwi kapag ayoko roon. Mas pipiliin ko kayo, Lola." sabi ko.

Naramdaman kong napahigpit ang hawak ni Lola sa kamay ko, parang natatakot siyang bitawan ako kahit saglit lang.

"Sera, hindi kita pipilitin sa kahit anong ayaw mo," mahina niyang sabi. "Basta tandaan mo, may uuwian ka rito. Kahit anong mangyari."

Tumango ako, pilit na ngumingiti kahit nangingilid na ang luha ko. Hindi ko alam kung takot ba ang nararamdaman ko o panghihinayang, dahil pareho kong ayaw iwanan ang lugar na ito at ang mga taong naninirahan dito.

But the moment lolo came out of the barn holding a basket na puno ng mangga na parang bagong pitas lang sa mga puno, may pumasok din sa gate namin.

Napakunot ang noo namin ni lola habang mabilis na lumapit si lolo sa amin. Kasunod niya ang mga lalaking naka–black suit at may suot na salamin. May mga payong pa sila na nakatutok sa lalaking nasa gitna nila, para bang isang iglap lang at sasagipin nila siya sa kahit anong pwedeng mangyari.

Napalunok ako.

"Good morning, sir and ma'am." sabay-sabay nilang bati.

The fuck.

What the fuck is Nikolai doing here.

Nakatayo lang ako sa harap nila na suot ang luma kong tsinelas at kupas na t-shirt na may bahid pa ng alikabok.

"What the fuck are you doing here?!" bulong ko sa kanya nang lumapit siya sa akin.

"Visiting my soon to be wife." malakas na sabi niya.

Tang ina. Nakakahiya siya.

Sumingit si lola sa pagitan namin. "Iho, sino ka ba?"

Huminga nang malalim si Nikolai bago tumingin kay lola. "Nikolai po. Magiging asawa ng apo niyo."

He look at me and wink. Yuck!

I felt my grandparents freeze when they heard those words.

Napaka-straight forward talaga ng h*******k na 'to. Hindi pa nga siya kilala nina Lola, magpakilala man lang sana ng maayos.

Naramdaman ko ang kamay ni Lola sa braso ko at bahagya niya akong hinila para may ibulong.

"Bakit hindi mo sinabi na ganito kagwapo ang mapapangasawa mo?"

Gwapo? Kung pwede lang akong matawa nang malakas sa salitang 'yon, ginawa ko na.

Pero hindi ko rin maikakaila. May itsura nga siya. 'Yung brown eyes niya, matangos na ilong, at 'yung glossy lips. Isama mo pa ang masculine niyang pangangatawan at ang tangkad niya. Kaya hindi na nakakapagtaka kung bakit marami ang may gusto sa kanya. Daig pa ang artista sa dami ng admirer.

"Apo, ba't 'di ka muna umupo. Ipag-titimpla kita ng kape at sabayan mo kami mag almusal." sabi ni lola bago mabilis na tumalikod para sana magtimpla ng kape. Pero pinigilan siya ni Nikolai.

"Wait po. I have something to give." sabi niya.

Kasunod no'n ang paglapit ng isa sa mga bodyguard niya at may iniabot na tatlong bulaklak. Maliliit na bouquet ng rosas. Napakunot ang noo ko. May balak ba siyang bigyan pati si lolo?

"For you," sabi niya habang inaabot ang bulaklak kay lola.

"Thank you, apo," sagot ni lola.

"And sa inyo po," sabay abot naman niya kay lolo.

Baliw talaga.

"And of course, for my special someone. To my soon to be wife. For you," sabi niya bago ibigay sa akin ang huling bouquet.

Nang kinuha ko iyon, I feel his hand touch mine. Sinadya niya, and it felt like I was electrocuted when his fingers brushed against my skin. My breath hitched for a second, my heart reacting before my mind could.

He smirked when I looked at him. He noticed that I felt his touch.

"Sit now. Kayo rin, umupo na," sabi ni lola.

Pero pinigilan ko siya. "La, masyado silang marami. Kulang tasa natin," sabi ko.

"Oo nga," sagot ni lola. "Maghati-hati na lang kayo sa kape."

Napailing ako.

Nung makapasok na si Lola at sumunod si Lolo sa loob. I saw Nikolai stand beside me.

I feel his hand touch mine, slow, like he's testing if I'll pull away. Instead, he intertwines his fingers with mine, and suddenly everything feels warmer. His hand is soft, and it makes my heart flutter.

Nararamdaman kong nag-iinit ang pisngi ko, my heart beating louder. I know I should pull away, pretend it means nothing. But I don't. Instead, I tighten my grip and hold his hand too, letting myself feel everything I've been trying to ignore.

Ayokong gumaan agad ang loob ko sa kanya. I don't know him, and I don't even know if I will like him once I really get to know him. Maybe this feeling is just the moment playing tricks on my heart, and I shouldn't let it mean more than it should.

But it seems like grandma likes him. Si lolo parang hindi pa kumbinsido, pero si lola, mas mukhang masaya pa na nandito ang lalaking ito.

But knowing this guy, hindi ako magpapaloko. Parang gawa-gawa lang niya lahat ito para makuha ang loob ng grandparents ko.

And I won't be blinded by the way he gave me these flowers. Or by how he treats my grandparents.

I still have time. And I won't waste it being blinded by this fake, stupid billionaire.