Life Changing Commitment

KABANATA 2

Celine Herrera POV

  Tumigil ang sasakyan sa tapat ng isang mataas na building. Pagkabukas ng pinto ng driver, sinalubong ako ng malamig na hangin ng gabi. Hindi ako pamilyar sa lugar na ito, pero alam kong nasa bahagi kami ng lungsod kung saan nakatira ang mga taong hindi na kailangang tumingin sa presyo ng binibili nila.

  Inalalayan ako ng lalaking naka-suit patungo sa elevator. Tahimik ang lahat. Tanging ang mahinang tunog lang ng elevator ang naririnig ko habang mabilis kaming umaakyat sa pinakamataas na palapag. Pagbukas ng pinto, bumungad sa akin ang isang malawak na penthouse.

  “Dito na lang ako, Miss Herrera,” sabi ng lalaki bago lumabas ng elevator at iniwan ako sa loob.

  Dahan-dahan akong humakbang papasok. Napakalaki ng lugar pero nakabibingi ang katahimikan. Walang kahit isang ilaw na nakabukas. Ang tanging nagbibigay ng liwanag sa sala ay ang sinag ng buwan na nanggagaling sa malalaking bintana. Mula rito, kitang-kita ang buong siyudad na puno ng kumukutitap na ilaw, pero pakiramdam ko ay nasa loob ako ng isang hawla.

  Lumakad ako patungo sa gitna ng sala. Malambot ang carpet sa ilalim ng aking mga paa. May nakita akong isang pinto na bahagyang nakabukas sa dulo ng pasilyo. May kakaibang kaba sa dibdib ko, pero wala na akong balak umatras dahil pumirma na ako. Mawawala ang bahay namin kung aatras ako ngayon.

  Pagpasok ko sa kwarto, mas madilim dito. Amoy ng bago at mamahaling gamit ang sumalubong sa akin. Humiga ako sa kama gaya ng instruksyon sa akin ni Julianna. Nakatitig ako sa kisame, hinihintay ang mangyayari. Ang puso ko ay parang gustong kumawala sa lakas ng tibok nito.

  Ilang minuto ang lumipas nang marinig ko ang pagbukas at pagsara ng pinto.

  Hindi ako lumingon. Nanatili akong nakapikit nang mariin. Narinig ko ang mabibigat na hakbang ng sapatos sa sahig. Papalapit siya sa puwesto ko, kasabay ng kanyang paglapit ay ang matapang na amoy ng alak. Hindi ito amoy ng lasing sa kanto; amoy ito ng isang lalaking galing sa isang formal na event.

  Naramdaman ko ang paglubog ng kama sa gilid ko. Hindi siya nagsalita. Walang “Hello,” walang pakilala, at mas lalong walang pag-uusap. Ramdam ko ang bigat ng presensya niya. Kahit madilim, alam kong nakatingin siya sa akin. Ang bawat galaw niya ay kalkulado at puno ng awtoridad.

  Nang dumampi ang kanyang kamay sa aking balat, napasinghap ako. Malamig ang kanyang mga daliri pero tila nakakapaso ang bawat haplos niya. Hindi siya agresibo, pero ramdam ko ang kontrol sa bawat galaw niya. Gusto kong imulat ang aking mga mata para makita ang mukha niya, pero binalaan ako ni Julianna—bawal ang anumang uri ng personal na koneksyon. Dapat manatiling estranghero ang lalaking ito.

  Sa buong oras na magkasama kami, walang lumabas na salita sa kanyang mga labi. Tanging ang mabigat niyang paghinga at ang tunog ng aircon ang maririnig sa kwarto. Sa kabila ng takot ko, may bahagi sa akin na nakaramdam ng kuryosidad. Sino ang lalaking ito na kayang bumili ng buhay ng ibang tao nang hindi man lang nagpapakilala?

  Nang matapos ang lahat, naramdaman ko ang pagbangon niya. Narinig ko ang pagsuot niya ng kanyang mga damit at ang pag-alis niya sa kwarto nang hindi man lang lumingon. Nanatili akong nakahiga sa gitna ng dilim, yakap ang sarili ko. Doon lang tumulo ang isang butil ng luha sa aking mata. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa katotohanang opisyal na akong naging bahagi ng isang transaksyon.

  Hindi ko namalayang nakatulog ako sa sobrang pagod at bigat ng emosyon.

  Nagising ako nang tamaan ng sikat ng araw ang aking mukha. Napabangon ako nang mabilis, lumingon sa paligid, umaasang panaginip lang ang lahat. Pero ang marangyang kwarto at ang amoy niya na naiwan sa unan ay patunay na totoo ang lahat ng nangyari kagabi.

  Wala na ang lalaki. Malinis na ang kwarto na tila walang nangyari.

  Bago ako bumangon, napansin ko ang isang pirasong papel sa bedside table. Kinuha ko ito. Isa itong tsekeng may nakasulat na halagang sapat na para bayaran ang utang namin sa loob ng tatlong buwan, kasama na ang paunang bayad para sa ospital ni Lola.

  Itinupi ko ang tseke at mahigpit itong hinawakan. Ito ang dahilan kung bakit ako narito. Ito ang pambayad sa buhay ni Lola.

  Tumayo ako at pumunta sa banyo para ayusin ang sarili ko. Pagtingin ko sa salamin, namumutla ako. May mga pasa sa braso ko na tila paalala ng higpit ng hawak niya kagabi. Wala akong nararamdamang pagsisisi, tanging pagtanggap lang.

  Lumabas ako ng kwarto at nakita ko ang driver na naghihintay sa akin sa sala.

  “Ihahatid ko na po kayo, Miss Herrera,” sabi niya nang walang emosyon.

  “Salamat,” tipid kong sagot.

  Habang pababa kami sa elevator, hindi ko maiwasang maisip kung kailan ang susunod. Sapat na ba ang isang gabi? O ito pa lang ang simula ng mahabang taon ng pagiging anino sa buhay ni Alaric Thorne?

  Paglabas namin ng building, tumingala ako sa pinakamataas na palapag ng penthouse. Hindi ko alam kung nandoon pa siya o kung nakatingin ba siya sa akin. Ang alam ko lang, sa bawat sentimong matatanggap ko, unti-unti kong binubura ang dating ako.

  Sumakay ako sa sasakyan at tinitigan ang tsekeng hawak ko. Bukas, pupunta ako sa bangko. Bukas, ililipat ko si Lola. At bukas, magsisimula na akong magbilang ng mga araw hanggang sa matapos ang kontratang ito.