Refuge

KABANATA 3

Celine Herrera POV

  Tatlong buwan na ang lumipas mula nang gabing iyon sa penthouse, pero pakiramdam ko ay habambuhay na ang dumaan. Akala ko, ang pagpirma sa kontrata ang pinakamahirap na bahagi. Akala ko, kapag nakuha na ang pera at nailipat si Lola sa maayos na ospital, magiging madali na ang lahat, pero mali ako. 

  Nakatitig ako sa puntod ni Lola na wala pang isang linggong natatabunan ng lupa. Namatay siya sa gitna ng kanyang pagtulog. Sabi ng doktor, pagod na raw ang puso niya. Kahit anong mahal ng gamot at ganda ng pasilidad, hindi na nakayanan ng katawan niya ang tagal ng sakit. Kasabay ng pagtigil ng tibok ng puso ni Lola ang pagguho ng tanging dahilan kung bakit ko pa tinitiis ang lahat.

  Pag-uwi ko sa bahay namin—ang bahay na dapat ay ligtas na dahil sa pera ni Alaric Thorne—bumungad sa akin ang mga maleta ko na nasa labas ng gate.

  “Anong ibig sabihin nito, Julianna?” tanong ko habang nanginginig ang mga kamay ko.

  Lumabas si Julianna mula sa pinto, suot ang isang bagong gintong alahas at hawak ang isang baso ng alak. Nakangisi siya sa akin, pero walang bahid ng awa sa kanyang mga mata.

  “Wala na ang lola mo, Celine. Wala na akong dahilan para patuluyin ka pa rito,” diretsong sabi niya.

  “Pero ang pera? Ang tseke na ibinigay ni Mr. Thorne? Para sa bahay iyon at para sa atin!” sigaw ko.

  Tumawa siya nang malakas, isang tawang nakaka-insulto. “Ang pera ay nasa pangalan ko na. Ginamit ko na para bayaran ang mga utang ko at para sa bagong negosyo na itatayo ko. At tungkol naman sa bahay, naibenta ko na ito sa iba. Lilipat na ako sa condo bukas.”

  Nanigas ako sa kinatatayuan ko. “Paano ako? Julianna, buntis ako! Alam mong dala ko ang anak ng isang Thorne!”

  “E ‘di pumunta ka sa kanya!” singhal niya sa akin. “Huwag kang magpapakita rito na malaki ang tiyan nang hindi kasal. Nakakahiya sa mga kapitbahay. Ayokong madamay ang pangalan ko sa pagiging bayarang surrogate mo. Tapos na ako sayo, Celine. Lumayas ka na bago ko pa tawagin ang mga pulis para itapon ka sa kalsada.”

  Padabog niyang isinara ang pinto at narinig ko ang pag-lock nito. Naiwan akong nakatayo sa tapat ng gate, kasama ang dalawang maleta at ang bigat ng katotohanang wala na akong matutuluyan. Ninakaw niya ang lahat—ang pera, ang bahay, at ang huling pagkakataon ko para magkaroon ng dignidad.

  Lumipas ang ilang oras. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Wala na akong pera dahil lahat ng naipon ko ay naubos sa libing ni Lola. Ang tanging natitira sa akin ay ang suot kong manipis na jacket at ang envelope mula sa Clinic na nagpapatunay na tatlong buwan na akong buntis.

  Sumabay pa ang panahon sa kamalasan ko. Biglang bumuhos ang malakas na ulan. Hindi lang ito basta ulan; isang malakas na bagyo ang humahagupit sa lungsod. Ang hangin ay parang gustong tangayin ang payat kong katawan.

  Naglakad ako nang walang direksyon hanggang sa mapadpad ako sa tapat ng Thorne Global Tower. Ang mataas na building na parang abot-langit ang tuktok. Dito nagtatrabaho ang lalaking nakabuntis sa akin. Dito nakatira ang pag-asa ko, pero hindi ko alam kung paano siya lalapitan. Paano ako papasok sa isang marangyang kumpanya sa ganitong itsura? Basang-basa, marumi ang sapatos, at mukhang pulubi.

  Naramdaman ko ang biglang pag-ikot ng sikmura ko. Napahawak ako sa isang poste at sumuka. Morning sickness. Pero wala akong isinusuka kundi tubig dahil dalawang araw na akong hindi kumakain nang maayos.

  “Please, baby… konting tiis lang,” bulong ko sa tiyan ko habang hinahaplos ito.

  Ang lamig ay unti-unti nang pumapasok sa mga buto ko. Ang paningin ko ay nagsisimulang lumabo. Naglakad ako patungo sa driveway ng tower, umaasang baka may makakita sa akin na security guard at hayaan akong sumilong kahit sa gilid lang. Pero bago pa ako makarating sa entrance, nakita ko ang pagbukas ng malaking salaming pinto.

  Isang grupo ng mga lalaking naka-suit ang lumabas, may hawak na malalaking payong para protektahan ang isang tao sa gitna.

  Siya iyon. Kahit anino lang at ang likod niya ang nakikita ko, kilala ko ang tindig na iyon. Si Alaric Thorne. Sumakay siya sa kanyang mahabang itim na sasakyan, pinalilibutan ng mga bodyguard. Ang kanyang convoy ay handa nang umalis.

  Gusto kong sumigaw. Gusto kong tawagin ang pangalan niya. Pero ang boses ko ay tila nawala sa gitna ng malakas na kulog at bugso ng hangin.

  “Mr. Thorne!” ang tanging lumabas sa bibig ko ay isang mahinang tawag.

  Humakbang ako nang mabilis, pero dahil sa dulas ng kalsada at sa panghihina ng aking mga tuhod, nawalan ako ng balanse. Bumagsak ako nang pasubsob sa semento, eksakto sa gilid ng driveway kung saan dadaan ang sasakyan niya.

  Ang sakit ay gumapang sa buong katawan ko. Hindi ko na kayang bumangon. Ang huling nakita ko bago dumilim ang lahat ay ang malaking gulong ng sasakyan na huminto ilang pulgada lang ang layo sa mukha ko.

  Nakahandusay ako sa basang kalsada, yakap-yakap ang basang envelope mula sa clinic. Ito na lang ang ebidensya ko. Ito na lang ang koneksyon ko sa kanya.