Survival

KABANATA 4

Celine Herrera POV

  Puting kisame ang unang bumungad sa akin pagdilat ko ng mga mata, at puti rin ang kumot na nakabalot sa akin. Amoy disinfectants at mamahaling pabango ang paligid. Hindi ito ang amoy ng bahay namin, at mas lalong hindi ito ang amoy ng kalsada kung saan ako huling bumagsak.

  Sinubukan kong bumangon pero agad na nanlabo ang paningin ko dahil sa hilo. Naramdaman ko ang tusok ng swero sa likod ng aking palad.

  “Huwag kang malikot. Hindi pa tapos ang pagdaloy ng bitamina sa katawan mo.”

  Isang boses ang bumasag sa katahimikan. Malamig, baritono, at puno ng awtoridad.

  Dahan-dahan kong nilingon ang pinanggalingan ng boses. Sa isang tabi, malapit sa malaking bintana na abot hanggang sahig, nakaupo ang isang lalaki. Nakasuot siya ng puting polo na nakatupi hanggang siko ang manggas. Ang kanyang buhok ay maayos ang pagkaka-brushback, at ang kanyang mga mata ay nakapokus sa isang itim na folder—ang medical file ko.

  Si Alaric Thorne.

  Ito ang unang pagkakataon na nakita ko ang mukha niya sa maliwanag na lugar. Matangos ang ilong, matalim ang panga, at ang kanyang mga mata ay kulay abo na tila walang anumang emosyon. Mas guwapo siya sa personal kaysa sa mga business magazine, pero mas nakakatakot din ang aura niya.

  “Mr. Thorne…” bulong ko. Tuyong-tuyo ang lalamunan ko.

  Ibinaba niya ang folder sa kanyang hita at tumingin sa akin. Walang bakas ng awa sa kanyang mukha. Galit ang nakikita ko.

  “You’re the woman from that night,” sabi niya. Hindi iyon tanong kundi isang kumpirmasyon. “Celine Herrera. Ang babaeng binayaran ko ng malaking halaga para mawala pagkatapos ng transaksyon.”

  Napalunok ako. Gusto kong magpaliwanag, pero bago pa ako makapagsalita, tumayo siya at lumapit sa gilid ng kama ko. 

  “Tatlong buwan,” pagpapatuloy niya habang nakapamulsa. “Tatlong buwan kitang hindi narinig. Ang akala ko ay tinupad mo ang usapan na hinding-hindi ka magpapakita sa akin. Pero ano itong eksena mo sa tapat ng building ko? Nagpakahandusay ka sa ulan, dala-dala ang record ng pagbubuntis mo. Ano ang plano mo, Celine? Kulang ba ang sampung milyong ibinigay ko para mag-iskandalo ka sa harap ng kumpanya ko?”

  “Hindi sa ganoon, Mr. Thorne…” nanginginig ang boses ko. “Ninakaw ni Julianna ang pera. Pinalayas niya ako. Wala na akong mapuntahan.”

  Isang mapait na ngisi ang gumuhit sa mga labi niya. “Isang lumang kwento. ‘Ninakaw ang pera.’ Sa tingin mo ba ay maniniwala ako sa ganyang drama? Mas kapani-paniwala na itinago mo ang pera at ngayon ay bumabalik ka para humingi ng higit pa dahil alam mong dala mo ang tagapagmana ko. Blackmail, isn’t it?”

  “Hindi ako namba-blackmail!” Sa sobrang galit at pait, nagawa kong maupo kahit masakit ang katawan ko. Tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata. “Wala akong pakialam sa pera mo! Ang tanging gusto ko lang ay mailigtas ang lola ko, pero patay na siya! Wala na akong dahilan para manghingi pa sa iyo! Pumunta ako rito dahil hindi ko na alam kung saan ako hihingi ng tulong para sa sanggol na ito!”

 Natahimik ang silid. Nanatiling nakatitig sa akin si Alaric. Ramdam ko ang tensyon sa pagitan naming dalawa—isang tensyong hindi ko maipaliwanag. Galit siya, oo, pero may kakaiba sa paraan ng pagtingin niya. Ang mga mata niya ay dahan-dahang gumalaw pababa, mula sa mukha ko, patungo sa leeg, at huminto sa umbok ng aking tiyan sa ilalim ng puting hospital gown.

  Lumapit pa siya nang isang hakbang. Sobrang lapit na halos maamoy ko na ang mabango niyang hininga. Bahagya siyang yumuko para mapantayan ako. 

  “Look at you,” bulong niya. Ang boses niya ay nagbago, naging mas mababa at mas mapanganib. “Gutom, maputla, at halos mamatay na sa labas. Pero sa kabila ng lahat ng iyan, may lakas ka pang sumigaw sa harap ko.”

  Inangat niya ang kanyang kamay. Akala ko ay sasaktan niya ako kaya napapikit ako. Pero naramdaman ko ang likod ng kanyang mga daliri na dumaan sa aking pisngi patungo sa aking panga. Marahan lang, pero sapat na para magtaasan ang balahibo ko sa braso.

  Hindi ko maintindihan. Bakit may ganitong kuryente akong nararamdaman? Bakit sa kabila ng takot ko, tila hinihila ako ng presensya niya?

  “You’re a mess, Celine,” sabi niya habang nakatitig sa mga labi ko. May kung anong spark sa mga mata niya na hindi ko mawari kung galit o atraksyon. “Pero dala mo ang dugo ko. At hinding-hindi ko hahayaan na ang kahit anong pag-aari ko ay manatili sa kalsada.”

  Bigla niyang binitawan ang mukha ko at tumayo nang tuwid, tila bumalik agad ang pagiging malamig niyang CEO.

  “Dito ka lang hanggang sa bumalik ang lakas mo. Huwag kang magtatangkang tumakas dahil bawat kanto ng tower na ito ay may CCTV at tauhan ko. Kapag napatunayan kong nagsisinungaling ka tungkol sa madrasta mo, sisiguraduhin kong wala kang mapupuntahan kundi sa kulungan,” banta niya.

  “Paano kung nagsasabi ako ng totoo?” hamon ko sa kanya.

  Tumingin siya sa pinto bago muling lumingon sa akin. “Kung totoo ang sinasabi mo… mas lalo kang hindi makakaalis dito. Dahil kung ninakaw nila ang pera ko gamit ang pangalan mo, kukunin ko ang kapalit niyon sa paraang gusto ko.”

  Hindi ko na nagawang sumagot. Lumabas siya ng silid nang hindi man lang lumingon. Naiwan akong nakahawak sa tiyan ko, habang mabilis pa rin ang tibok ng puso ko.

  Hindi ko alam kung dapat ba akong makaramdam ng ginhawa dahil ligtas na ako, o dapat ba akong mas matakot. Dahil ang tingin ni Alaric Thorne sa akin kanina ay hindi tingin ng isang taong gustong tumulong. 

  Sa pagkakataong ito, hindi lang katawan ko ang nakataya, kundi pati na rin ang puso ko na tila nagtraydor sa akin sa isang haplos lang ng lalaking iyon.