Chapter 2

Emotional

Chapter 2

Ang kompanya ng Devereux Holdings International ay isang multi- bilyong pisong conglomerate na may hawak na mga hotel, real estate, airlines, at banking. Isa ito sa pinakamakapangyarihang kumpanya sa Pilipinas at Timog-Silangang Asya.

Kapag nagsalita pa ako, baka tuluyan na akong iiyak. Baka lalo lang akong magkamali sa aking sasabihin. Masasaktan ko pa siya lalo.

Dahan-dahang tumayo si Zayver. Nakatindig ako sa harap nito. Matangkad ito at makapangyarihan. Naglalagablab sa galit ang kanyang mukha.

Gusto kong tumakbo, pero hindi ko magawa. Hindi ako makagalaw dahil sa takot at sobrang kaba.

"Pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan natin..." Mababa ang kanyang boses. "Pera lang pala ang pipiliin mo, over me?"

"Hindi..." Agad akong napahinto dahil huli na para magpaliwanag pa.

Napatawa nang mapait si Zayver. Kita ko ang samo't saring emosyon sa kanyang mga mata.

'I'm sorry.' lihim na sambit ko.

"Iyon lang?" Namumula ang kanyang mga mata. "Iyon lang ang dahilan para hiwalayan mo ako?"

Iniwas ko ang tingin sa kanya. Hindi ko kayang makita ang sakit sa mga mata nito. Ang katahimikan ko ang akala niyang naging sagot ko.

Humigpit ang mga kamao ni Zayver. Halos maglabasan ang ugat sa kanyang mga kamay sa higpit ng pagkakakuyom niya.

Takot at kaba ang naramdaman ko dahil baka hindi ito makapagpigil at sasaktan niya ako. Though, hindi naman ito nananakit ng babae. Baka ngayon pa lang kung sakali. Halos hindi na rin ako makahinga sa lakas ng tibok ng puso ko.

Naalala ko ang lahat ng usapan namin. Ang bawat pangako at bawat pangarap naming dalawa. Ang bawat gabing magkasama kaming binuo ang aming kinabukasan. Mga plano namin na ako rin mismo ang sumira.

Para lamang itapon ko ang lahat ng ito dahil lang sa kasinungalingan. Alam kong nasagi ko ang kanyang ego. Kaya pakiramdam niya ay kahihiyan ang ginawa ko sa kanya.

"Tumingin ka sa akin."

Nanatili akong tahimik at hindi ko siya sinunod.

"TUMINGIN KA SA AKIN, CALISTA!" Mas malakas pa sa kulog na sigaw niya sa akin.

Napapitlag ako sa sobrang gulat. Kaya dahan-dahan kong inangat ang aking mukha. At tuluyan nang bumagsak ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

Ngunit mali ang pagkakaunawa ni Zayver. Akala niya umiiyak ako dahil nahuli niya ako. Hindi niya alam na umiiyak ako dahil nadudurog ang puso ko.

Lumitaw ang isang malamig at mapait na ngiti sa kanyang labi. Na buong buhay ko ay hindi ko iyon nakita. Ganito siguro kapag nasaktan ko siya ng lubusan.

"Gaano na katagal? Gaano katagal mo na akong niloloko?"

Hindi ako sumagot. Nanginig ang aking mga labi.

"Ako..."

"Gaano katagal, calista? Sagutin mo ako! Huwag ako ang pinagloloko mo!" dumagundong ang malakas niyang sigaw.

"Tatlong buwan." Napapikit ako. Isa na namang kasinungalingan. Isa na namang sugat sa aming mga puso.

Nakakatorture naman pala ang ganitong kasinungalingan. Hindi ko na kayang manatili pa dito. Hindi ko na kaya pang makita ang sakit sa kanyang mga mata.

Lalong dumilim ang mukha ni Zayver. Tatlong buwang pagtataksil. Tatlong buwang pagsisinungaling. Tatlong buwang akala niyang ginagawa ko siyang tanga.

Ang lalaking nagpapatakbo ng bilyong dolyar na imperyo ay biglang nakaramdam ng matinding pagkatalo, pagkabigo, at pagkawasak. At kasalanan ko iyon.

Pagkatapos ay nakita kong dinampot niya ang engagement ring. Buong lakas niyang ibinato sa sahig.

Lumikha ng ingay sa loob ng penthouse ni Zayver. Nabasag ang diyamante sa marmol. Malakas naman akong napasinghap sa takot at gulat.

Ang singsing na matagal na niyang sinasabi sa akin. Ang aming kinabukasan. Wala na. Nawasak na ng ganoon lang kabilis.

Ang mga mata ni Zayver ay wala nang kahit katiting na init. Ang pagmamahal na dati kong nakikita roon ay naglaho na sa isang iglap.

Napalitan ng poot, sakit, at galit.

"Gusto mong umalis? Sige." Malamig ang kanyang tinig.

Humigpit ang dibdib ko sa sakit at pagkawasak.

"Pero makinig kang mabuti, Calista." Lumapit si Zayver sa harapan ko. Sapat na para makita ko ang sakit na pilit niyang itinatago sa likod ng kanyang galit.

"Mula sa oras na ito..." Mariing nagtagis ang kanyang mga ngipin. "Wala ka nang halaga sa buhay ko. Tandaan mo 'yan!"

Tuluyan nang bumuhos ang luha sa aking mga mata. Gusto kong sabihin ang totoo. Gusto kong isigaw na mahal pa rin niya ito. Na dinadala ko na ang magiging anak nito.

Na ginagawa ko ang lahat ng ito para protektahan ang aming sanggol. Dahil sa utos ng Lolo nito. Para sa kaligtasan naming mag-ina.

Ngunit muling umalingawngaw ang boses ni Chairman Augustus sa kanyang isip. Kapag nagtatangka akong umamin at sabihin na ang totoo kay Zayver.

Mas nanaig kasi ang takot sa aking dibdib. Kaya tumalikod na ako bago pa ako madurog ng sobra. Nagsimula na akong maglakad papalayo.

Bawat hakbang ko ay parang kamatayan. Mabigat ang mga hakbang ko na parang may pumipigil at balikan si Zayver.

Sa likod ko naman ay nanatiling nakatayo si Zayver. Ramdam kong pinapanood niya akong naglalakad papalayo.

Ako na babaeng pinakamamahal ni Zayver ay iiwan ko na siya ng tuluyan. Masaya naman na siguro ang Lolo niya.

Alam kong naniniwala siyang pinagtaksilan ko siya. Naniniwalang pinili ko ang ibang lalaki kaysa sa kanya. Naniniwalang hindi ko siya minahal kahit kailan.

Pagkasara na pagkasara ng pinto ay doon na nagsimulang bumuhos ang sunod-sunod na luha sa aking mga mata.

Nagtapos lang ang isang pag-ibig na dapat sana'y panghabambuhay. Dahil sa sakim na matandang iyon.

Magsisimula na ang bagong buhay sa aming paghihiwalay na dalawa. Sa labas ng gusali, bumagsak ang aking mga tuhod habang humahagulgol.

Tinakpan ko ang aking bibig upang pigilan ang tunog ng aking pag-iyak. Habang ang isa kong kamay ay marahang nakapatong sa aking tiyan.

"Patawarin mo ako, Zay..." umiiyak kong bulong. " Para sa anak natin... kailangan kong umalis. Kailangan kitang iwan at saktan dahil ito na lang ang paraan para sa safety namin ng anak natin."

Tahimik akong umalis sa penthouse ni Zayver, na umiiyak at wasak na wasak. Hindi ko alam kung paano ako nakarating sa apartment ko.

Kailangan ko na ring lumisan sa lugar na ito dahil si Zayver ang nagbabayad sa renta ng apartment ko.

Bahala na kung saan ako dalhin ng kapalaran namin ng anak ko.