Chapter 1

Ang Kasinungalingan

Calista Pov

Walang tigil ang malakas na ulan sa labas ng marangyang penthouse ni Zayver.

Paminsan-minsan rin ay dumadagundong ang kulog sa kalangitan. Ngunit mas mabagsik pa ang unos na nagngangalit sa dibdib ni Zayver Devereux.

Nakatitig lamang siya sa akin habang nakatayo ako sa kanyang harapan. Pilit kong pinapatatag ang sarili ko.

Alam ko ang nasa isip niya sa mga oras na ito. 'Ang babaeng mahal ko. Ang babaeng pinangarap kong pakasalan. Ang babaeng binago ang buhay ko. I can't let her go, I love her.'

Ganito palagi ang sinasabi niya sa akin kapag naglalambing ito. Sa kanya ko rin ibinigay ang sarili ko ng buo. I love him too so much. But I need to do this. I need to hurt him.

Nakatayo ako malapit sa pinto, pilit itinatago ang panginginig ng aking mga kamay habang nagbabadyang tumulo ang aking mga luha. Hindi kaya ng dibdib ko na makitang masasaktan ko siya ng sobra.

Pero hindi ako maaaring umiyak ngayon. Hindi pwede sa harap ni Zayver.

Dahil kapag umiyak ako, mababasag siya. At kapag nabasag ko siya, hindi ko na magagawang umalis pa.

"Zayver..." halos pabulong kong tawag.

Inangat ni Zayver ang tingin mula sa engagement ring na nasa loob ng maliit na kahon na balot ng pelus.

Nasasaktan ako ng makita ko ang hawak niyang kahon. Nabanggit sa akin ng sekretarya nito na magpropose na daw siya ng kasal sa akin. Pero secret lang daw, baka masesante siya dahil sa excitement nitong makasal kaming dalawa, kaya nasabi niya agad sa akin.

Kumunot ang noo ni Zayver ng makita niyang maputla ang mukha ko dahil sa kaalamang magpropose na pala pero sasaktan ko naman siya.

"Anong problema, Hone?"

Parang nadudurog ang puso ko ng tumingin ako sa kanya. Ayoko siyang saktan, pero alang-alang sa ipinagbubuntis ko, kakayanin ko ang sakit.

Namumuo na ang luha sa aking mga mata. Gusto kong tumakbo papunta sa kanya. Gusto ko siyang yakapin nang napakahigpit. Gusto kong magsumbong at sabihin ang lahat sa kanya.

Ang tungkol sa mga pagbabanta ng lolo nito sa akin. Tungkol sa batang dinadala ko sa aking sinapupunan. Lalo na ang dahilan kung bakit kailangan kong mawala sa buhay nito.

Ngunit hindi ko magawa. Hindi ko kaya. Nasasaktan ako ng sobra.

Pero muling umalingawngaw sa aking isip ang malamig na babala ni Chairman Augustus Devereux, sa akin.

"Layuan mo ang apo ko. Kapag hindi... Hindi mo na makikitang buhay ang anak mo. Kahit ikaw, mawawala na rin sa mundong ito!"

Nanginig ang aking dibdib sa takot.

Ibinaba ko ang aking paningin. Pilit kong pinapatatag ang sarili at pinilit bigkasin ang mga salitang sisira sa aming dalawa.

"Maghiwalay na tayo."

Biglang bumalot ang katahimikan sa paligid. Parang nagyelo ang buong silid sa sinabi ko. Mas nanigas pa ako kesa kay Zayver.

Napatitig si Zayver sa akin na hindi makapaniwala sa narinig.

"Ano'ng sinabi mo?" Halos hindi na lumabas sa bibig nito ang tanong sa akin.

Bumaon ang mga kuko ko sa aking palad para hindi mahalata ang panginginig ng mga kamay ko.

"Tapusin na natin ito," matatag kong sabi.

Pero hindi niya alam na parang kutsilyong paulit-ulit na tumarak sa aking puso ang bawat salitang lumabas sa aking bibig.

Ilang segundo ang lumipas, hindi gumalaw si Zayver. Hindi man lang kumurap. O kahit huminga man lang. Hindi niya siguro maproseso ang sinabi ko.

Pagkatapos ay bigla siyang natawa. Maikli lang at medyo mapait. Pero nakakatakot ang tunog ng tawa niya. Kinilabutan ako.

"Tigilan mo ang pagbibiro, Cali."

Naramdaman ko ang paghapdi ng aking mga mata. Lihim akong napalunok dahil

nakakatakot siyang tignan pero kaya ko 'to.

"Seryoso ako," pina-seryoso ko ang boses ko kahit muntik na akong pumiyok. Kahit sobrang sakit na.

Nawala ang ngiti sa mukha ni Zayver nag-iba ang timpla ng mukha niya.

"B-Bakit, ano'ng nangyari?" Halos hindi ko marinig ang sinabi niya.

'Wala!' sigaw ng utak ko.

'Ang lolo mo ang dahilan kung bakit nangyari ito. Ang anak natin ang dahilan kung bakit kailangan kong gawin ito.'

Ngunit hindi ko maaaring sabihin iyon sa kanya. Baka kung ano ang gawin ng Lolo nito sa akin at sa anak ko.

Kailangan kong magsakripisyo alang-alang sa anak namin ni Zayver, kahit ito pa ang ikakasira ko. Kahit ako pa ang magmukhang masama sa paningin ni Zayver at manloloko. Tatanggapin ko ang lahat ng sakit at galit nito kahit hindi ko deserve.

Kaya ginawa ko ang pinakamalupit na bagay na hindi ko akalain na kaya kong gawin. Ang titigan ko ito nang diretso sa mga mata at magsinungaling.

"May iba na akong mahal."

Parang putok ng baril ang epekto ng aking sinabi. Thank God dahil hindi ako pumiyok sa sinabi ko.

Natigilan si Zayver kita ko ang bumalatay na sakit sa kanyang mga mata na hindi na niya naitago pa. Kasabay noon ang malakas na pagdagundong ng kulog sa kalangitan.

Nakita ko ang paghigpit ng kanyang mga panga at pagdilim ng kanyang mga mata.

"Ano?" Hindi siya makapaniwala sa sinabi ko.

Parang tumigil ang tibok ng puso ko. Habang sinasaktan ko siya ng kasinungalingan, mas nadudurog naman ang puso ko.

'I'm sorry big time, Zayver!' sigaw ng utak ko.

"Hindi na kita mahal." Mahinang ulit ko. Masakit na masakit ang bawat salitang binibitawan ko.

Gusto ko nang mag-walk out at maglupasay na lang ng iyak at magmokmok. Dahil unti-unti kong pinapatay ang sarili kong mga kasinungalingan.

Ngunit ipinagpatuloy ko pa rin. Dahil wala akong pagpipilian kundi ang magsinungaling para sa kaligtasan ng ipinagbubuntis ko.

"Mas mabibigyan niya ako ng magandang kinabukasan."

Sa sandaling lumabas ang mga salitang iyon, nagbago ang mukha ni Zayver. Unti-unting lumamig ang kanyang mga mata.

Mas malamig pa iyon kaysa sa lagi niyang ginagamit kapag nasa kompanya siya. Kumabog ang dibdib ko sa takot. Hindi ko mapigilan ang manginig.

"Mas magandang kinabukasan?" Naningkit ang kanyang mga mata.

Hindi ako nakasagot dahil alam kong nakakainsulto ang sinabi ko sa kanya.

Billionaire siya at CEO sa isa sa pinakamalaking kumpanya dito sa Pilipinas at sa ibang bansa. Tapos sasabihin kong mas mabigyan niya ako ng magandang kinabukasan kesa sa kanya.

Malaking insulto iyon kay Zayver.