Chapter 7

The Voice He Couldn't Ignore

Calista POV

"Cassie!" Tawag ko sa anak ko.

Napalingon agad ang anak ko.

"Yes po, Mommy!"

"Ano'ng ginagawa mo na naman ba?"

"Wala po." Mabilis niyang sagot.

"Wala? Sigurado ka? Kanina ka pa nakikipagkuwentuhan diyan! Ano na naman ba ang mga pinagsasabi mo ha, bata ka."

"Wala po, Mommy. Good girl po ako ah. Tsaka mahalaga po ang kwentuhan namin, Mommy."

"Mahalaga?" Agap ko.

"Opo."

"Kanino ka ba nakikipag-usap, anak?"

Napakamot si Cassie sa ulo. Parang hesitant pa itong sumagot sa tanong ko. Pinaningkitan ko siya ng mga mata.

"Sa kaibigan ko po."

Napabuntong-hininga ako. Hindi pwedeng ma-attach ito sa lalaking hindi naman niya kilala at nakikita. Baka ibuyo pa ako ng anak ko.

Yung nanliligaw sa akin ay ayaw ng anak ko kasi daw pangit pero mabait. Sinita ko nga na bawal manlait pero hindi daw iyon lait. Napa-facepalm na lang ako.

Maganda naman ang trabaho ng lalaki kaso lang ayaw ng anak ko sa kanya kahit pa very respectful na lalaki at gentleman ito. May itsura naman ang lalaki ang problema lang hindi approve ang anak ko.

"Akin na ang cellphone ko."

"Ayaw ko po. Mamaya na po."

"Cassie..."

"Five minutes pa po!"

"One minute."

"Three minutes?"

"One."

"Mommy naman kasi!" Sabay kamot niya sa ulo.

"Akin na!" Sabay lahad ko sa kamay ko sa kanya.

Sumimangot ang anak ko habang ibinibigay ang cellphone ko.

"Huwag kang ngumuso, Cassie, ang haba na ng nguso mo. Pwede nang gawing lubid pantali ng kalabaw," biro ko.

Mas lalong bumusangot ang mukha. Kaya humalakhak ako.

ZAYVER POV

Napangiti ako habang tahimik na nakikinig sa mag-inang nagbabangayan.

Napakatagal na mula nang makarinig ako ng ganitong simpleng ingay sa isang tahanan. Natural na ingay na parang gusto ko araw-araw kung naririnig at maranasan.

Maya-maya ay bumalik si Cassie sa tawagan naming dalawa.

"Mister..." Halos bulong na lang.

"Hmm?"

"Pinapagalitan na po ako dito." Na-iimagine ko na nakanguso ito habang nagsasalita.

"Bakit?"

"Sabi ni Mommy, masyado na raw kitang inaabala."

"At tama siya," sabi ko.

Natahimik ang bata sa kabilang linya. Pagkatapos ay mahina itong nagsalita.

"Ayaw mo na po ba akong kausap, Mister? Gagaya ka na ba kay Mommy na nagbusy-busyhan?"

Nawala ang ngiti sa labi ko. Hindi ko alam kung bakit pero ayaw kong marinig ang lungkot sa boses ng bata.

"Sino'ng nagsabing ayaw kong kausap ka? Si maliit na makulit na Cassie ba ang nagsabi?"

Ayon at lumakas na naman ang tawa. Biglang lumiwanag pa ang boses ni Cassie.

"Talaga po?"

"Oo."

"Promise?"

"Promise."

Ramdam kong napangiti ang bata. At masiglang nagpaalam na sa akin.

"Sige po. Bye-bye, Mister."

"Bye."

Ibababa ko na sana ang tawag nang biglang marinig ang boses ni Calista sa malayo. Hindi ko alam pero kaboses talaga ni Calista ang nasa kabilang linya.

"Cassie, huwag mo nang istorbohin ang mister na iyon. Baka may pamilya na siya. Magugulo mo pa ang buhay nila."

"Mommy... parang malungkot po kasi siya." Mahinang sagot ni Cassie.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Hindi ko namamalayang ilang segundo na pala akong nakatitig sa cellphone.

At sa ilang taon ng nakalipas mula ngayon may hinihintay na siyang tawag. Mula sa isang batang hindi niya pa alam na anak pala niya.

****

Tatlong araw nang walang tawag mula kay Cassie. Tahimik ang opisina ko at tahimik din ang cellphone ko.

Hindi ako mapakali. Nag-aalala ako na namimiss ko ang kakulitan niya.

"Sir?" Tawag ng assistant ko. "May hinihintay po ba kayong tawag?"

Mabilis lang akong umiling.

"Wala." Tipid na sagot ko.

Pero makalipas lang ang limang segundo, sinilip ko na naman ang cellphone ko.

"Mukhang nahawa na talaga ang boss ko kay Little Miss Cassie," rinig kong sabi ng assistant ko.

Hindi ko siya pinansin. Ang importante sa akin ay malaman kung okay lang ba ang bata. O, baka hindi na siya pinayagan ng ina na makipag-usap sa akin.

"Damn!" Sambit ko na lang.

THIRD POV

Samantala, sa maliit na apartment naman ay nakatulala si Cassie sa cellphone na hawak niya.

"Mommy..."

"Hmm?"

"Galit na kaya si Mister sa akin?"

Napatingin si Calista sa anak.

"Bakit?"

"Hindi na po kasi siya tumatawag sa akin," lumungkot pa ang boses niya.

Napabuntong-hininga si Calista. Pero sa isip niya ay mas mabuti na iyon kesa maging close sila ng lalaking iyon.

"Baka busy lang siya, anak," pang-aalo ko.

"Baka po may bago na siyang batang kausap."

Napatawa si Calista.

"Ikaw talaga, anak."

"Mommy..."

"Hmm?"

"Pwede ko po ba siyang tawagan?" Pakiusap ni Cassie.

"Hindi pwede."

"Bakit po?"

"Baka nagtatrabaho siya at ma-istorbo mo na naman siya."

Napangiwi si Cassie.

"Eh, miss ko na po si Mister."

Niyakap na lang ni Calista ang anak.

*****

Kinabukasan...

Nasa school si Cassie at may drawing activity sila.

"Draw your family," sabi ng teacher.

Agad gumuhit ang mga bata. Tiningnan ni Cassie ang mga kaklase niya at nakita niya ang mga drawing nila na may mommy at may daddy.

Meron pang mga kapatid. Nang dumaan ang teacher kay Cassie, napansin niyang dalawa lang ang tao sa drawing.

"Nasaan ang daddy mo, Cassie?" Tanong ng teacher.

Ngumiti ang bata. "Wala po, teacher."

"Bakit?"

"Sabi ni Mommy... malayo raw po siya."

Natahimik ang teacher. Ngunit napansin niyang may bakanteng espasyo pa rin sa drawing.

"Cassie, pwede mo pa namang dagdagan."

Nag-isip ang bata pagkatapos ay gumuhit siya ng isang lalaking nakasuot ng coat at necktie.

"At sino naman ito?"

Masayang ngumiti si Cassie. "Si Mister po, kaibigan ko." Tumango-tango naman ang teacher niya.

Gabi na.

Katatapos lang ng isa na namang nakakapagod na meeting ni Zayver.

Paglabas niya ng building, biglang nag-ring ang cellphone niya.

Unknown Number. Hindi niya namamalayang napangiti siya.

"Hello?"

Sa kabilang linya, mahinang boses ang sumagot.

"Mister..."

Nanlaki ang mga mata niya.

"Cassie?"

"Opo."

"Bakit ang hina ng boses mo? May problema ba?"

Ilang segundong katahimikan pagkatapos ay mahina itong nagsalita.

"Nilalagnat po ako. Kaya di po pwede malakas boses."

Parang may kung anong kumabog sa dibdib ni Zayver. Sobrang nag-aalala siya sa bata kahit pa sure naman siyang aalagaan siya ng ina nito.

"Nasaan ang mommy mo?"

"Nasa kusina po. Nagluto po siya ng pagkain ko."

"Uminom ka na ba ng gamot mo?"

"Ayoko." Agad na sagot ni Cassie.

"Bakit?"

"Mapait po. Ayoko ng lasa. Na-stress po ako."

Napabuntong-hininga siya habang naiiling sa sagot ng bata. Siya pa talaga ang ma-stress. Pasaway talaga na bata.

"Cassie."

"Hmm?"

"Kapag hindi ka uminom ng gamot..."

"Ano po, Mister?" Putol ng bata.

"Hindi mo na ako pwedeng kulitin at tawagan." Kunwari ay banta ko para makainom na ito ng gamot.

Narinig ko itong nagreklamo at bumuntong-hininga rin. Umasta parang matanda na talaga.

"Talaga po? Totoo?"

"Yes, maliit, I'm serious here."

May ilang segundong katahimikan. Hanggang sa marinig niya ang maliit na boses ng bata.

"Sige po... Iinom na po ako. Promise ko po iyan sa'yo, Mister."

Napangiti si Zayver. "Good girl."

Biglang natahimik ang bata.

"Mister. Hindi pa po ako tinatawag na 'good girl' ng daddy ko. Kahit yung manliligaw ni Mommy. Ikaw pa lang po."

Parang may mahigpit na humawak sa puso ni Zayver. Hindi siya nakasagot. Naramdaman niyang gusto niyang puntahan ang batang iyon.

Hindi niya alam kung bakit. Hindi niya alam kung sino ang batang ito. Pero ang isang bagay na sigurado siya ay ayaw na niyang marinig na umiiyak si Cassie.