Chapter 6

The Little Menace

Chapter 6

Calista POV

"MOMMY!" malakas na sigaw ng anak kong si Cassie.

Nagulat ako sa malakas nitong pagtawag sa akin. Halos kabahan akong tumingin sa kanya. Akala ko kung ano na.

"Ano ka ba naman, anak ? Nakakagulat ka!" Sabi ko. Tumawa lang ito sabay yakap sa bewang ko.

"Hiram ako ng phone mo po," matinis na sabi ng anak ko. Napasimangot ako.

"Aanhin mo na naman ba ang cellphone ko, anak?" Mapanuring tingin ko siyang tiningnan.

Matamis naman itong ngumiti sa akin at nagpa-cute pa. Napangiti naman ako agad.

"Gusto ko lang po makausap si Mister baka po namimiss na niya ako," nguso ng anak ko.

Kumunot ang noo ko sa sinabi nito. Ito ba ang palaging kausap nito na halos humalakhak ng malakas sa mga pinagsasabi niya?

Makulit at pasaway na madaldal ang anak ko, kaya sigurado ako na kung ano-ano na naman ang pinagsasabi sa taong iyon.

"Anak, alam kong pasaway at madaldal ka. Pero tantanan mo ang panggugulo sa taong hindi mo naman kilala," mahinahon na sabi ko.

Ngumuso lang siya at tumingin sa akin. "Mommy, boring na ang buhay ko. Panis na rin ang laway ko araw-araw. Lagi ka kasing busy, wala akong kakwentuhan. Wala rin ako kalaro dahil bawal ako maglaro sa labas at bawal lumabas."

Bumuntong-hininga ako at tinigil ang pinaplantsa ko. Kumuha na naman kasi ako ng labada sa kapitbahay para sa extra income namin ng anak ko.

"Anak, alam mong nagkukwentuhan naman tayo. At alam mong nagtatrabaho ako para may pambili tayo ng pagkain. Pambayad ng renta ng bahay natin para hindi tayo palayasin dito. Ayokong maranasan mo ang hirap na naranasan ko noon. Naiintindihan mo ba ako, anak?" Seryosong sabi ko.

"Pero Mommy, wala namang masamang mangyari sa akin kapag kausap ko si Mister. Okay na ang ganito, Mommy, kaysa hilingin ko sa'yo na makipagkita sa kausap ko, di ba po?" Magaling rin talaga itong mangatwiran.

"Pero hindi mo ba naisip na baka busy ang taong iniistorbo mo, anak?"

"No worry, Mommy, kahit busy siya, kinakausap pa rin niya ako. Kaya please, hiram na ako cellphone mo po," nagpuppy eyes pa siya.

Nakakagigil talaga ang anak ko, napakacute at bibong bata. Ang sarap panggigilan ang maumbok nitong pisngi.

"Halika nga dito, anak." Seninyasan ko pa siyang lumapit sa gawi ko. Dahil kinuha niya ang cellphone ko sa ibabaw ng lamesa sa maliit naming sala.

Mabilis naman itong lumapit sa akin.

"Papahiram mo na po ba ang phone mo sa akin, Mommy?" matamis pa siyang ngumiti.

Ngumiti ako sabay pisil sa magkabilaang pisngi nito. Natawa naman siya sa ginawa ko. Napahagikhik pa ng malakas ng panggigilan ko siya.

"Ang kulit mo, anak."

"Baka po mana ako kay Daddy, kaso wala siya dito kaya sa'yo na muna ako nagmana, Mommy," tawa nito.

Tumawa na rin ako at nakipagkulitan muna bago ko ibinigay ang cellphone ko. At binalikan ko na ang ginagawa ko. Hinayaan ko na muna siyang makipag-usap sa mister nitong sinasabi.

ZAYVER POV

Pagod na pagod ako matapos ang halos apat na oras na board meeting. Pagkalabas ko sa conference room, agad kong niluwagan ang kurbata ko.

"Sir, your next meeting starts in fifteen minutes," paalala ni Marco.

Tumango lang ako at mabilis na nagtungo sa office ko. Sakto namang nag-vibrate ang cellphone ko.

Unknown Number. Hindi ko na kailangang hulaan kung sino ang tumatawag. Dahil sa sobrang busy ko sa buhay, hindi ko na maalalang i-save man lang ang number na ginagamit ng batang makulit.

Napailing ako bago ko sinagot ang tawag.

"Anong kalokohan na naman ang ginawa mo?" Sabi ko agad pagkasagot ko sa tawag niya.

Mula sa kabilang linya ay agad kong narinig ang masiglang tawa ng bata. Nawala ang pagod ko pagkarinig ko sa tawa niya.

"Mister! Hulaan mo kung anong ginagawa ko!"

"Wala akong panahon sa hulaan, maliit."

"Sige na po!" Pamimilit ng bata.

Napabuntong-hininga na lang ako dahil hindi ko matanggihan ang bata.

"Sige. Last mo na ito, maliit." Humagikhik lang ito.

"Ano?" Tanong ko.

"Kumakain po ako."

Pinaglapat ko ang mga labi ko para hindi ako makagawa ng tunog.

"Iyon lang ang ipapahula mo?"

"Opo."

"Tama naman ako, di ba?" Ayaw kong patalo sa tanong ko.

"Hindi po! Mali ka," giit rin ng bata.

"Bakit?"

"Kasi umiinom din po ako ng gatas. Para po hindi ako mabulunan. Uy, hindi niya alam," tawa ng bata.

Napapikit na lang ako dahil nawalan na ako ng sasabihin.

"Cassie..."

"Yes po, Mister?"

"Wala talagang sense ang hulaan mo. Pinagloloko mo lang talaga ako."

Tumawa nang malakas ang bata. Kay sarap sa pandinig ang masigla nitong pagtawa.

"Mister."

"Ano na naman?"

"May tanong po ako. Seryosong tanong po ito, walang halong joke-joke."

"Sige, magtanong ka na habang may mood pa ako."

"Mayaman ka po ba?"

Napataas ang kilay ko sa tanong niya.

"Bakit?"

"Kasi ang ganda ng boses mo po, Mister."

Napailing ako. Ano na naman kaya ang connect sa mga sinasabi ng batang ito?

"Ano'ng koneksyon ng boses sa yaman? Kapag ba pangit ang boses ko, mahirap ako?"

Tahimik sandali si Cassie. Pagkatapos ay inosenteng sumagot.

"Hindi ko rin po alam, baka gano'n po," mahina pa itong tumawa.

Pasaway na bata. Pero ang batang ito ang dahilan kung bakit gumagaan ang pakiramdam ko kapag kausap ko siya. Lahat ng stress ko sa buhay ay nawawala dahil sa kakulitan niya.

"Mister, pwede po ba kitang hiramin?"

"Hiramin? Ako?" Ulit ko.

"Opo."

"Para saan?"

"May Family Day po kami sa school. Wala po kasi ako Daddy. Pero huwag na pala."

Bigla akong natahimik. Pero bago pa ako makasagot, naunahan na niya ako.

"Baka busy ka po."

Hindi ko alam kung bakit. Pero parang may humigpit sa dibdib ko. Para maiba ang usapan namin, ako naman ang nagtanong.

"Kumain ka na ba?"

"Opo. Naggatas na rin po ako kanina. Ulit-ulit ka po."

"Anong ulam mo?" sabi ko na lang

"Secret po."

"Bakit secret?"

"Kasi baka magutom ka. Maghingi ka pa sa akin, mahal po bayad ng padala. Wala po akong pera."

Napatawa ako ng mahina.

"Cassie."

"Bakit po?"

"Makulit ka talaga, maliit."

Tumawa rin ang bata sa kabilang linya.

"Mister, may picture ka ba?"

"Wala."

"Sigurado ka po?"

"Aanhin mo ba kasi ang picture ko?" tanong ko.

"Kasi feeling ko, kamukha mo si Batman."

"Bakit Batman?"

"Kasi lagi kang nawawala."

Napailing ako.

"Mali yata ang pagkakaintindi mo kay Batman, maliit."

"Pero, Mister, kapag yumaman ako..."

"Ano?" putol ko.

"Bibilhin kita," proud na sabi ng bata.

Nanlaki ang mga mata ng assistant kong si Marco na nakarinig sa sinabi ng bata dahil naka-speaker ang tawagan namin.

Natigilan ako pero napangiti rin sa ka-inosentihan ng batang kausap.

"Bibilhin mo ako? At bakit mo ako bibilhin, maliit? Para saan?"

"Para lagi kitang makakausap. Para hindi po mapanis ang laway ko. Busy po palagi si Mommy ko, eh."

Hindi ko mapigilang mapangiti. Ngayon pa lang, excited na akong makita at makilala ang batang makulit at madaldal na ito.