LOGINSHANENakatayo ako sa gilid ng malaking crib habang malungkot na tinitingnan ko ang kambal kong sanggol na sina Tyler at Troy na kasalukuyang mahimbing na natutulog sa loob ng kanilang nursery room.Kaya pala sa mga nakalipas na araw ay hindi man lang napapansin ng pekeng Audrey ang mga anak namin kahit pa baby pa lang ang mga ito at kailangan ng matinding aruga mula sa isang tunay na ina.I felt a sharp, painful twist in my chest as I watched their tiny hands move in their sleep, completely innocent and unaware that the woman they think is their mother is actually a heartless monster with a stolen face.Naalala ko kung paanong noong nakaraang linggo ay umiyak nang malakas si Troy dahil sa mataas na lagnat, pero ang babaeng iyon ay nag-atubili pang lumapit at mas pinili pang manood ng telebisyon kaysa kargahin ang sarili niyang anak.Everything makes complete, terrifying sense to me right now, dahil ang isang totoong ina na katulad ng asawa ko ay hinding-hindi matitiis ang kaniyang mg
SHANESagad hanggang buto ang galit ko habang pinapanood ko sa cctv room ang pekeng si Audrey na kasalukuyang nagpapakasasa sa loob ng aming kwarto.I can feel the intense heat of pure hatred coursing through my veins as I watch this shameless woman on the primary monitor screen, looking so incredibly happy while trying on all the luxury clothes, expensive jewelry, and designer shoes that she bought earlier using my hard-earned money.Sumasayaw pa siya sa harap ng malaking salamin na akala mo ay reyna siya ng mansiyon, completely clueless that her every single movement is being recorded by the high-definition cameras we hidden around the area.Gusto ko man siyang saktan ngayon din hanggang sa umamin kung nasaan ang totoong Audrey ay nagpigil ako dahil masisira ang plano ko na mailigtas ang totoong asawa ko mula sa mga kamay ng mga kriminal na ito.I tightly gripped the edge of the control desk, my knuckles turning completely white from the sheer pressure while Kevin silently watched m
SHANENakatitig ako sa napakaraming screen ng computer sa loob ng aming sekretong monitoring room habang pinapanood ko ang bawat galaw ng pekeng asawa ko sa loob ng bahay. Buong mansion, at lahat ng gamit halos ng pekeng Audrey ay may nakakabit na hidden camera at high definition audio bug na nagpapadala ng signal bawat segundo. Mula sa kaniyang walk in walk closet, sa banyo, sa ilalim ng mga lamesa, hanggang sa mga designer bags na dinala niya sa mall kasama si Melody ay wala kaming pinalampas na anggulo. I could feel my blood boiling with intense anger every time I saw her stolen face moving across the screen, knowing that she is comfortably enjoying my wealth while the real mother of my children is trapped somewhere out there. Tinalikuran ko ang mga monitor at hinarap ko ang aking pinagkakatiwalaang assistant na seryosong nag-aayos ng mga recording equipment sa gilid.“Kevin, sisiguraduhin mo na gumagana ang lahat ng devices natin bawat segundo dahil hindi natin pwedeng palampasin
MELODYPigil na pigil ko ang nagpupuyos kong galit at matinding inis habang nakaupo ako sa tapat ng babaeng ito na walang hiyang nagpapanggap na si Audrey sa loob ng sarili nitong mansiyon.I can feel my chest tightening with every single fake smile she throws at me, at kung hindi lang ako nagpipigil ay baka nasampal ko na ang kaniyang magnanakaw na mukha ngayon din dahil sa galit.Subalit kailangan kong maging mahinahon at huwag na huwag magpahalata sa kaniya, kundi ay baka lalong mapahamak ang totoong bestfriend ko na kasalukuyang nawawala at maaaring nasa panganib ang buhay.I forced myself to display a warm, enthusiastic expression that I didn't actually feel, masking my deep dynamic of hatred beneath a carefully constructed layer of normal friendship. Lihim kong tinitigan ang kaniyang bawat galaw upang masigurado na hindi niya mapapansin ang panginginig ng mga kamay ko sa tindi ng galit.“Audrey, napansin ko kasi na parang medyo stress ka nitong mga nakaraang araw dahil sa dami n
SHANEKita ko ang matinding gulat, galit, at matinding pagkabigla sa mukha ng ina ni Audrey na si Janette, maging sa bestfriend ng asawa ko na si Melody habang dahan-dahan nilang binabasa ang hawak kong papel.Kasalukuyan kaming nandito sa loob ng isang pribado at sekretong silid sa aking opisina kung saan walang sinumang makakarinig sa amin, at ang hangin ay tila ba biglang naging napakabigat para sa aming lahat.Natulala rin ang mag-asawang loyal assistant ko na sina Kevin at Andrea matapos kong ipakita sa mga ito ang DNA result na nagpapatunay na ang kasama naming Audrey ngayon sa mansiyon ay isang huwad.No one could even utter a single word for a few minutes because the biological truth printed on that medical certificate was just too monstrous to process for people who loved Audrey deeply. I stood by the glass window with my arms crossed over my chest, watching their painful realizations turn into a quiet storm of absolute hatred and terrifying panic.“Tingnan ninyo nang mabuti
MARIANPumasok ako sa loob ng malaking walk in closet at sinigurado kong nakakandado ang pinto bago ko inilabas ang aking itagong burner phone mula sa ilalim ng mga mamahaling bag ni Audrey. I needed to make this call in absolute secrecy dahil hindi ko pwedeng ipagsapalaran na may makarinig sa akin na kahit sinong katulong dito sa loob ng mansiyon ni Shane.Habang naghihintay na sumagot ang taong nasa kabilang linya ay hindi ko mapigilang maglakad lakad sa tindi ng excitement at bigat ng plano na tumatakbo sa utak ko ngayon.I felt like a mastermind orchestrating the final pieces of a grand puzzle, at kapag nagtagumpay ito ay tuluyan nang mabubura ang totoong Audrey sa mundong ito habang ako naman ang magpapakasasa sa bilyones ng mga Thomson. Lihim na tinawagan ko si George dahil siya lang ang tanging tao na may kakayahang tapusin ang trabahong ito nang walang naiiwang bakas.“Pick up the damn phone right now, George, because I do not have all day to wait for you, and we need to discu
MirandaGalit na galit ako habang hawak ang phone ko. Parang gusto ko iyon ihagis sa sobrang inis. Palakad-lakad ako sa sala habang kausap ang tauhan ko.“Ano? Dinala niyo sa ospital? Mga bobo kayo! Bakit hindi ninyo muna ako tinawagan? Nagdedesisyon kayo agad!” malakas kong tanong. Hindi ko na nap
AudreyMadilim sa basement na kinalalagyan namin. Isang maliit na ilaw lang sa taas ang bukas kaya parang laging gabi, hindi ko alam kung anong oras na sa labas. Kung umaga ba, tanghali o gabi.Nakasandal ako sa pader habang hawak ang tiyan ko. Natatakot ako para sa baby ko. Bawat galaw ko, iniisip
MirandaPag-uwi namin galing sa trial, halos hindi ko mapigilan ang ngiti ko habang nasa kotse. Pagdating sa bahay, ako ang unang bumaba. Pagpasok ko sa sala, tinapon ko agad ang bag ko sa sofa at napaupo ng padekwatro.“Sa wakas,” sabi ko, sabay hinga nang malalim. “Ang galing nila Ronio. Halos ma
MirandaKinagabihan, hindi ako umuwi agad. Sinabi ko kina Mama na may aasikasuhin lang ako. Hindi na sila nagtanong pa kasi pagod na rin ang araw na iyon.Sumakay ako sa kotse ko at nagpa-drive sa detention center. Tahimik lang ako sa biyahe. Nakatingin sa labas pero iba ang iniisip ko.Kailangan k







