My Handsome Guardian Angel

Audrey

Masama naman itong tumigin ng biglang pumasok si Kevin. “Audrey, you can have your lunch na rin,” aniya.

Mabilis pa sa alasdose na tumakbo ako palabas. Hawak ang dibbib ko na tumabi kay Andrea na parang nagulat naman.

“Napano ka?” tanong niya.

Napahawak ako sa ulo sa hiya, “Hindi ko kasi alam kung ano pang kailangan ni Mr. Lincoln kaya sabi ko kung gusto niyang subuan ko siya,”

Mahinang humagikghik si Andrea at hinila na ako sa elevator para magpunta sa cafeteria. Gutom man ay wala akong gana na kumain.

“Basta paglapag mo ng food niya ay umalis ka na unless may iuutos siya,” ani Andrea habang namimili ng ulam.

Nang maupo ka kami sa dulong table ay napatingin ako sa mga empleyado, kadalasan sa mga babae ay magaganda.

“Ma’am Andrea –“

“Huwag mo na akong tawagin Ma’am, okay na ang Andrea,” winasiwas pa nito ang kamay.

“Um, bakit ang gaganda ng mga babae dito? Parang mga model,” bulong ko.

Napasimagot naman si Andrea, “Paano lahat ay gustong makuha ang atensyon ni Mr. Lincoln, oo nga pala, for sure ay mainit ang dugo nila sa’yo dahil ikaw ang pinakamalapit ngayon kay sir.”

“Ha? Eh wala naman akong ginagawa, hindi ko nga alam kung kaya ko pang humarap sa kanya mamaya,” sagot ko.

“Alam mo Audrey maganda ka, wala ka pang make-up pero taob mo lahat ng mga babae dito, partida ilan sa kanila ay nagpaparetoke pa, kaya asahan mo na madaming maiinggit sa’yo, huwag mo ng isipin mga nangyari kanina. Kung may hindi ka alam itanong mo sa akin o kay Kevin. Pero pwede rin naman na kay sir mismo,” puno ang bibig na sabi ni Andrea.

Pero hindi naging madali sa akin ang lahat. Bawat lumipas na araw ay puro mali ang mga nagagawa ko.

Maling timpa ng kape.

Maling pag-sort ng documents.

Maling report na pinasa.

Maling schedule.

Maling book ng place sa mga meeting.

Maling transfer ng transaction.

Sa sampung ginawa ko ay labing isa ang mali. Ah basta in short palpak ako. Sa loob ng isang buwan ay hindi lang isa o dalawang beses akong nasigawa ni Mr. Lincoln.

Hindi na nga alam ni Andrea kung paano ako matutulungan. Pero di ko talaga magets kung bakit parang may nananadya para kasing lahat ng gawin ko ay pumapalpak.

Eksatong isang buwan ay parang ayaw kong iwithdraw ang sahod ko, naka kasi iyon na rin ang separation pay ko dahil tiyak na nagsisisi na si Mr. Lincoln na i-hire ako.

Tama rin si Andrea na lahat ng babae ay halos parang inis sa akin, dahil ni isa ay wala akong naging friends, bukod akay Andrea at Sir Kevin.

Nang pumasok ako ngayon araw ay tiyak ko na sa sarli na aalisin na ako dahil sobra na ang mga problema na nagawa ko sa boss ko pero dahil ayoko naman terminate ang ilagay sa akin ay uunahan ko na. Nagtype ako ng resignantion letter para ibigay kay Mr. Lincoln pagdating niya.

Kakalapag ko lang ng kape sa lamesa niya ng pumasok ito pero hindi siya na usual na suit ang tie kundi normal na maong pants at polo shirt. Saan kaya ‘to pupunta? Parang makikipagdate.

Ang gwapo…

Pero seryoso lang akong tumayo ay ibinigay sa kanya ang resignantion letter ko. Napakunot nama ang noo niya ay binasa ito.

“Sir, alam ko po na puro sakit ng ulo lang ang nabigay ko sa inyo, kaya naman ay ako na po ang kusang aalis sa position bilang secretary, hiling ko lang po ay makuna ng buo ang sweldo ko ng isang buwan,” nahihiya kong sabi na nakayuko.

Pero laking gulat ko ng bigla niyang itapon sa trash can ang papel, “Sasamahan mo ako sa paris, bukas ang alis natin. Ikaw ang magiging partner ko sa events kaya bibili tayo ngayon ng masusuot mo dahil formal occasion ang meetings.”

Natulala naman ako sa sagot niya, may trabaho pa ako at makakasama sa abroad? Ang lakas ko yata sa guardian angel ko.

*****

Hindi ako makapili sa mga gown na nasa harap ko, narito kami sa loob ng isang sikat na shop ng fashion designer, bukod sa lahat ay maganda, sobrag mahal pa.

Isang blue na gown ang napili ko para akong reyna sa dating kaya napapalakpak ang mga staff, samantalang tahimik lang si Mr. Lincoln na nakatingin. Agad niya itong binili ng maiayos sa box.

“Sa penthouse ka na matulog mamaya para hindi ka malate.”

Seryosong sabi niya habang nagdadrive. Napalunok naman ako pero tumango.

Pagdating sa opisina, ay halos lahat ng babae ang ang sama ng tingin sa akin pero umiwan nalang ako. Tinawagan ko ang mama saka nagpaalam. Mabuti at dala ko ang passport ko kaya ilang damit nalang ang pinadala ko.

Akala ko ay sa penthouse niya rin matutulog si Mr. Lincoln pero ayon kay Kevin ay umuwi ito sa mansion nila.

Mabuti naman dahil mapupuyat ako kapag nalaman ko na nasa iisang kwarto kami ng masungit kong boss. Sobrang lambot ng kama at napakalaki pa. Iyon na yata ang pinakamasarap kong tulog.

Kinabukasan ay nagulat ako ng makita si Mr. Lincoln na nakabihis na at inaayos ang mga maleta niya.

“Ay butiki!” gulat kong sabi sabay takip sa katawan ko ng kumot.

“May thirty minutes ka para mag-ayos tapos ay aalis na tayo,” hindi tumitingin na sabi niya. Kaya bumangon ako kaagad at naligo.

Nang lumabas ako ng banyo ay wala na ito roon. Mabilis akong nagbihis ay lumabas papuntang office.

Nakangiti si Andrea na sinalubong ako at natatawa, “Audrey, magkatabi ba kayo ni Sir na natulog?”

“Ha? Kami magkatabi? Hindi ah!” tanggi ko.

“Weh? Sabi ni Kevin ay bumalik pala si Sir kagabi sa penthouse, saan ka natulog?” tanong niya ulit.

Pero hindi na ako nakasagot dahil parang may ala-alang biglang bumalik sa akin. Sa panaginip ko ay nasa loob daw ako ang napakalamig na kwarto, at may niyakap akong isang gwapong angel. Ang katawan niya ang nagbigay ng init sa akin para magkaroon ng masarap na tulog.

Hindi kaya… Shit!

Si Mr. Lincoln ang kayakap ko?!