LOGINAudrey
Kung pwede lang na kainin na ako ng lupa ay gusto ko ng maglaho sa kahihiyan. Naalala ko kasing inamoy amoy ko pa ang angel na ‘yun dahil parang mapilyar ang pabango. Buti nalang ay hindi ko kinagat.
Bwisit talaga! Baka akalain niya ay may pagnanasa rin ako sa kanya.
Tahimik lang ako sa loob ng private plane ni Mr. Lincoln, nagkukunwari akong tulog dahil ang totoo ay natatakot ako. First time ko kasi na makasakay ng eroplano kaya grabe ang panginginig ng mga kamay ko.
Nagulat ako ng biglang hawakan ni Mr. Lincon nang mahigpit ang kamay ko, hindi ko namalayan na umupo na pala siya sa tabi ko.
“Masanay ka na dahil madalas ang mga meeting ko abroad,” sabi niya habang nakatingin sa ipad.
Nakaramdam ako ng kalma dahil sa ginawa niya kaya naman ng payapa na ang lipad ng eroplano ay kusa na akong bumitiw sa kamay niya at tumingin na sa bintana.
Mukhang hindi naman big deal sa kanya ang tungkol sa ginawa kong pagyakap sa kanya kagabi kaya wala na dapat pag-usapan.
“Kiss me handsome… don’t be shy, hihihi!” bulong ko sa tenga ng guardian angel ko.
Nananaginip na naman ako kaya agad kong dinilat ang mga mata. Nakahiga ang ulo ko sa balikat ni Mr. Lincoln kaya agad kong inayos ang pagkakaupo, “S-Sorry sir!”
Bakit kasi nasa tabi ko pa rin siya? Ang luwag nitong eroplano para sa aming dalawa.
“Nandito na tayo.”
Nauna na siyang tumayo kaya sumunod agad ako. Ala-singko na ng hapon ng makarating kami sa paris. Sa isang Malaki at magarang hotel kami dumiretso. Dito rin siguro gagawin ang events. Dalawang kwarto ang nakabook para samin kaya nakahinga ako ng maluwag.
“Nine ng gabi pa ang event, kaya matulog ka muna para hindi kayo aantok-antok ng guardian angel mo,” sabi nito saka pumasok sa kwarto nito.
Shit talaga!
Pumasok na rin ako sa kwarto ko at nahiga pero hindi na makatulog. Naligo na lang ako at nagsimula ng mag-ayos. Napangiti ako ng humarap sa salamin suot ang sexy pero elegant dress ko.
Hindi makapal ang ginawa kong make-up sa sarili ko at kinulot lang ng bahagya ang buhok, gusto ko kasing hindi naman isipin ng mga tao na belong ako sa kanila. Secretary lang ako kaya hindi dapat masyado mag effort.
Bago mag nine ng gabi at lumabas na ako ng kwarto pero nagulat ng nakatayo na si Mr. Lincoln at para bang susunduin na ako.
Natigilan siya ang tinignan ako mula ulo hanggan paa. Hindi ata niya nagustuhan dahil kumunot ang noo niya.
“Sir…”
“Tumalikod ka,” utos niya.
Sumunod naman ako pero naramdaman ang paglapit niya saka paglagay ng diamond necklace sa leeg ko. Napatingin ako sa kanya at inabot naman niya ang isang pares ng hikaw na may diamond rin.
Hindi na ako nagtanong at sinuot iyon. Saka kami nangpunta sa grand hall ng hotel. Halos lahat ng mata ay amin dalawa natutuok.
Well, kasama ko lang naman ang pinakamayamang tao sa buong mundo ngayon. Maraming kumamay rito at nagpakilala. Habang kami ay naglalakad papunta sa table na naka allocate para samin.
Tahimik lang ako at umiiwas na may makaeye contact dahil pakiramdam ko ay hindi ako bagay sa mga naroon. Pinaupo na ako ni Mr. Lincoln at sinabi na kumain lang sa buffet. Medyo gutom nga ako kaya kumuha ako ng pasta saka walang pakielam na kumain habang abala ang boss ko sa pakikipag chikahan este usap.
“Akala ko ay si Miranda Chase ang karelasyon ni Mr. Lincoln, so may iba na pala siya, infairness ang ganda rin ng bagong girlfriend.”
“Oo nga eh, akala ko pa naman ay ngayon taon na ang kasalan. Totoo yata ang balita na end na ang engagement nila.”
Miranda Chase?
Engagement?
Napatingin ako sa dalawang babae na naglalakad ng palayo. So, may girlfriend o fiancé na pala si Mr. Lincoln? Walang nabanggit si Andrea tungkol doon ah.
Nang magsimula ang event at umupo na ulit si Mr. Lincoln sa tabi ko, gusto ko sana itanong ang tungkol kay Miranda pero baka sabihin nito na chismosa ako.
Bored na bored ako sa halos dalawang oras na mga speaker, hindi ko naman maintindihan. Akala ko pagkatapos ay pwede ng bumalik sa kwarto pero hindi pa pala dahil busy pa rin sa pakikipag-usap si Mr. Lincoln.
Kumuha ako ng champagne at uminom. Bumabaha kasi ng alak at mukang mamahalin pa kaya naman gusto kong tikman lahat.
Isa
Dalawa
Tatlo
Hindi ko na mabilang kung ilang shot ang ginawa ko habang tumatawa kausap ang mga hindi ko rin kilala na babae at nakikipag cheers.
Puro kwentong lasing lang naman ang mga topic naming na may halong green jokes kaya nagkakatawanan. Nawala na yung mga kaninang elegant at class na datingan ng mga bisita at naging wild.
Umiikot ang paligid ko ng ng tumayo para sana bumalik sa kwarto ng bigla ako matumba pero may mga bisig na nakasalo sa akin. Nanlalabo ang mga mata na nakilalala ko na si Mr. Lincoln pala ang biglang bumuhat sa akin.
Dahil lasing ay nawala ang tamang pag-iisip ko, kaya ng makapasok kami sa loob ng aking kwarto ay ang guardian angel ko ang nakkikita ko ngayon.
“Maganda ba ako?” malambing kong tanong habang hinihimas ng mukha ng lalake.
Tumingin ito sa akin saka tumango, “Oo.”
“Sige nga kung maganda ako ay kiss me, or hindi make me cum na lang. Alam mo ba yung ex-boyfriend ko ay never akong nabigyan ng orgasm. Tapos ay lolokohin at ninakawan pa ako. Gago na ‘yun!” inis kong sabi saka pinagapang ang kamay sa katawan ni Mr. Lincoln hanggang makaratingin sa slacks niya.
Pero pinigilan niya ang kamay ko, “Kapag tinuloy mo ‘yan ay hindi mo na ako mapipigilan.”
MIRANDANakatayo kami ni Shane sa deck ng yacht niya habang napapalibutan ng malawak na dagat. Mahangin ang paligid at tahimik ang tubig, parang perpekto ang setting para sa isang romantic moment. Sa totoo lang, hindi ko inaasahan na mangyayari ito. Ilang linggo na rin mula nang mawala si Audrey, at akala ko tuluyan nang lalayo si Shane sa akin. Pero ngayon… siya mismo ang nag-aya sa akin sa date.Habang nakatingin siya sa dagat, lumapit ako at niyakap siya mula sa gilid. Nararamdaman ko ang init ng katawan niya at lalo akong kinilig sa isip na baka bumabalik na ulit ang feelings niya para sa akin.“Shane,” sabi ko habang nakasandal sa balikat niya. “Let’s set the wedding.”Bahagya siyang gumalaw at napatingin sa akin.Ngumiti ako nang malaki. “The sooner, the better.”Sa isip ko, ito na ang chance ko. Matagal ko nang gustong maging asawa niya. Hindi ko papayagang mawala ulit sa akin ang pagkakataon na ito.Hindi agad siya sumagot. Sa halip, tumingin muna siya sa dagat na parang may i
SHANEHindi nagtagal pagkatapos kong tawagan si Kevin ay dumating din siya sa mansion. Tahimik na ang buong bahay dahil wala na ang lahat ng staff, kaya medyo kakaiba ang pakiramdam na wala kang naririnig na ingay ng mga katulong o driver na palakad-lakad.Pagpasok ni Kevin sa living room, mabilis siyang lumapit sa akin.“Mr. Lincoln,” sabi niya habang bahagyang tumango.Huminga ako nang malalim bago sumagot. “Kevin, I need you to find Melody and Janette.”Agad siyang tumango. Kilala niya ang dalawang iyon dahil ilang beses ko na ring nabanggit sa kanya dati ang tungkol kay Audrey at sa pamilya nito.“Understood, sir,” sabi niya. “I’ll start looking for them.”Pagkatapos ay napansin niyang tahimik ang buong bahay. Napalingon siya sa paligid bago muling tumingin sa akin.“Sir… where are the maids?” tanong niya. “Parang walang tao dito.”Bahagya akong ngumiti. “Follow me.”Naglakad ako papunta sa hagdan at umakyat sa second floor. Halata sa mukha ni Kevin na nagtataka siya kung bakit ka
SHANEKinabukasan maaga akong nagising. Hindi ako sanay na may sikreto sa sarili kong bahay, pero iyon ang kailangan naming gawin ngayon. Habang naglalakad ako papunta sa kitchen, paulit-ulit kong iniisip ang plano na nabuo sa isip ko kagabi. Kung gusto naming mahuli si Miranda, kailangan kong gamitin ang kahinaan niya—ang pagmamahal niya sa akin.Naghanda ako ng simple pero masustansyang breakfast. May macaroni soup, french toast, at fresh orange juice. Sabi ng doctor kailangan daw ng bed rest si Audrey dahil mahina pa siya at buntis pa.Ako na mismo ang nagdala ng tray papunta sa kwarto ko kung saan siya nagpapahinga.Tahimik kong binuksan ang pinto para hindi siya magulat. Nasa kama siya, nakasandal sa mga unan habang hawak ang tiyan niya. Mukhang kakagising lang niya.“Good morning,” sabi ko habang papasok sa kwarto.Napatingin siya sa akin at bahagyang ngumiti. “Good morning.”Lumapit ako sa kama at inilapag ang tray sa maliit na table sa tabi niya.“Brought you breakfast,” sabi
SHANEHanggang ngayon hindi pa rin nagsi-sink in sa utak ko ang lahat. Nakatayo lang ako sa tabi ng ambulansya habang hawak ko ng mahigpit si Audrey. Paulit-ulit kong tinitingnan ang mukha niya para siguraduhin na hindi ito panaginip. Ilang buwan ko siyang hinanap, ilang gabi akong hindi nakatulog kakaisip kung nasaan siya… ngayon nasa harap ko na siyaulit.“Audrey… you’re really here,” mahina kong sabi habang hawak ang pisngi niya. “I thought may masama ng nangyari na sa’yo at sa baby natin.”Huminga siya nang malalim bago nagsalita ulit. “Yung pagdukot sa akin noon… hindi ‘yon random.”Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. “What do you mean?”“Pinagplanuhan mabuti. Si Miranda ang mastermind ng pagdukot sa akin.”Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.“What the hell?!” halos mapasigaw ako. Napaatras pa ako ng isang hakbang sa sobrang gulat at galit.“Are you serious? Miranda did that to you?” tanong ko habang nakatitig sa kanya.Tumango siya. Kita ko sa mga mata niya na nahihirapan si
AUDREYNasa loob pa rin ako ng hospital room nang pumasok ang dalawang nurse at isang doctor. Nakangiti sila pero halata sa mukha nila na may konting pag-aalala. Kakagising ko lang halos, pero matagal ko nang iniisip ang desisyon ko. Hindi na ako pwedeng manatili dito.“Ma’am Audrey, sure na po ba kayo na gusto niyo nang umalis?” tanong ng doctor habang tinitingnan ang chart ko. “Your condition is stable, pero buntis kayo at kakagaling niyo lang sa trauma. Baka mas safe kung mag stay pa kayo ng ilang araw.”Napahinga ako nang malalim bago sumagot. “Doc… thank you talaga sa pag-aalaga niyo sa akin. Kung hindi dahil sa inyo, baka hindi na ako naka-recover.” Bahagya akong ngumiti. “Pero matagal na rin akong nagtatago dito. I can’t hide forever. Kailangan ko nang harapin yung mga taong may kasalanan sa nangyari sa akin.”Nagkatinginan ang doctor at mga nurse. Parang naiintindihan nila ang sinasabi ko, pero halata pa rin ang concern.“Ma’am Audrey,” sabi ng isang nurse na madalas mag-check
ANNAPag alis nina Miranda, Agnes at Billy, ramdam ko agad ang inis. Alam kong may kinalaman sila sa nangyari sa korte, at ang lakas ng loob nila na magpunta sa bahay namin.Habang hinahalo ko ang ulam ay may napansin ko ang kakaiba. Bigla akong napasigaw, “Lester… Don Gregor… look at this.”“Bakit?” tanong ni Lester habang nakatingin sa akin.“Parang may buntot ng daga sa ulam,” sagot ko, halata ang pagkainis at konting takot sa boses ko.Tumingin si Don Gregor, “Wait… really? Paano nangyari ‘yan?”Tinawag ko ang katulong agad. “Manang, tanggalin mo lahat ‘to. Linisin mo ng maayos, make sure walang matira na sarsa.”Habang nililinis niya ang ulam, tinitingnan namin ito nang mabuti. Napaduwal ako sa iniisip ko habang hawak ang kutsara.“A rat’s tail in our food? Sinandya ‘yan!” sagot ko, halata ang pagdududa.Dumating naman na si Shane at agad niyang tiningnan ang mesa. “Mom? Why? What happened?” tanong niya, papalapit siya sa amin.Tumango ako, pilit pinipigilan ang kaba sa boses ko.
SHANEHindi ko inakalang isang tawag lang ang sisira sa gabi ko.Nasa kama kami ni Audrey, sa loob ng kwarto ko, maliwanag pa ang buong ppaligid dahil hindi ko sinara ang ilaw. Nakatukod ang kamay ko sa kama habang hinahalikan ko siya. Ramdam ko ‘yung kamay niyang humihila sa shirt ko, halos mapuni
MIRANDA“Ma… Pa…” bulong ko, nanginginig ‘yung boses ko. Hindi ko na kaya pigilan. Parang may sasabog sa dibdib ko. Sobrang sakit na parang hindi ko na alam kung kaya ko pa bang humingaPagtingin ko sa magulang ko ay alam kong worried sila. Sobrang takot. Sobrang kaba.Nag-iisang anak lang ako kaya
MIRANDAHindi ko alam kung ilang minuto akong nakatitig lang sa kisame bago dumating si Dr. Archie. Ramdam ko ang init sa pisngi ko, ‘yong parang hindi mo alam kung galing sa galit, takot, o excitement. May gustong sumabog sa loob ko, dito sa puso, at hindi ko alam kung paano ko papalabasin ‘yon.N
AudreyNapayakap ako kay mama at nakaramdam ng takot, “Sinaktan ka ba niya ma?”“Hindi pero sinira niya ang gate para makapasok,” kinakaban na sabi ng mama ko.“Huwag kang mag-alala ma, ipaaayos ko na lang at hihingi ng tulong sa barangay at pulis para hindi na siya ulit makapunta dito. Mas mabuti







