ログインAudrey
Kung pwede lang na kainin na ako ng lupa ay gusto ko ng maglaho sa kahihiyan. Naalala ko kasing inamoy amoy ko pa ang angel na ‘yun dahil parang mapilyar ang pabango. Buti nalang ay hindi ko kinagat.
Bwisit talaga! Baka akalain niya ay may pagnanasa rin ako sa kanya.
Tahimik lang ako sa loob ng private plane ni Mr. Lincoln, nagkukunwari akong tulog dahil ang totoo ay natatakot ako. First time ko kasi na makasakay ng eroplano kaya grabe ang panginginig ng mga kamay ko.
Nagulat ako ng biglang hawakan ni Mr. Lincon nang mahigpit ang kamay ko, hindi ko namalayan na umupo na pala siya sa tabi ko.
“Masanay ka na dahil madalas ang mga meeting ko abroad,” sabi niya habang nakatingin sa ipad.
Nakaramdam ako ng kalma dahil sa ginawa niya kaya naman ng payapa na ang lipad ng eroplano ay kusa na akong bumitiw sa kamay niya at tumingin na sa bintana.
Mukhang hindi naman big deal sa kanya ang tungkol sa ginawa kong pagyakap sa kanya kagabi kaya wala na dapat pag-usapan.
“Kiss me handsome… don’t be shy, hihihi!” bulong ko sa tenga ng guardian angel ko.
Nananaginip na naman ako kaya agad kong dinilat ang mga mata. Nakahiga ang ulo ko sa balikat ni Mr. Lincoln kaya agad kong inayos ang pagkakaupo, “S-Sorry sir!”
Bakit kasi nasa tabi ko pa rin siya? Ang luwag nitong eroplano para sa aming dalawa.
“Nandito na tayo.”
Nauna na siyang tumayo kaya sumunod agad ako. Ala-singko na ng hapon ng makarating kami sa paris. Sa isang Malaki at magarang hotel kami dumiretso. Dito rin siguro gagawin ang events. Dalawang kwarto ang nakabook para samin kaya nakahinga ako ng maluwag.
“Nine ng gabi pa ang event, kaya matulog ka muna para hindi kayo aantok-antok ng guardian angel mo,” sabi nito saka pumasok sa kwarto nito.
Shit talaga!
Pumasok na rin ako sa kwarto ko at nahiga pero hindi na makatulog. Naligo na lang ako at nagsimula ng mag-ayos. Napangiti ako ng humarap sa salamin suot ang sexy pero elegant dress ko.
Hindi makapal ang ginawa kong make-up sa sarili ko at kinulot lang ng bahagya ang buhok, gusto ko kasing hindi naman isipin ng mga tao na belong ako sa kanila. Secretary lang ako kaya hindi dapat masyado mag effort.
Bago mag nine ng gabi at lumabas na ako ng kwarto pero nagulat ng nakatayo na si Mr. Lincoln at para bang susunduin na ako.
Natigilan siya ang tinignan ako mula ulo hanggan paa. Hindi ata niya nagustuhan dahil kumunot ang noo niya.
“Sir…”
“Tumalikod ka,” utos niya.
Sumunod naman ako pero naramdaman ang paglapit niya saka paglagay ng diamond necklace sa leeg ko. Napatingin ako sa kanya at inabot naman niya ang isang pares ng hikaw na may diamond rin.
Hindi na ako nagtanong at sinuot iyon. Saka kami nangpunta sa grand hall ng hotel. Halos lahat ng mata ay amin dalawa natutuok.
Well, kasama ko lang naman ang pinakamayamang tao sa buong mundo ngayon. Maraming kumamay rito at nagpakilala. Habang kami ay naglalakad papunta sa table na naka allocate para samin.
Tahimik lang ako at umiiwas na may makaeye contact dahil pakiramdam ko ay hindi ako bagay sa mga naroon. Pinaupo na ako ni Mr. Lincoln at sinabi na kumain lang sa buffet. Medyo gutom nga ako kaya kumuha ako ng pasta saka walang pakielam na kumain habang abala ang boss ko sa pakikipag chikahan este usap.
“Akala ko ay si Miranda Chase ang karelasyon ni Mr. Lincoln, so may iba na pala siya, infairness ang ganda rin ng bagong girlfriend.”
“Oo nga eh, akala ko pa naman ay ngayon taon na ang kasalan. Totoo yata ang balita na end na ang engagement nila.”
Miranda Chase?
Engagement?
Napatingin ako sa dalawang babae na naglalakad ng palayo. So, may girlfriend o fiancé na pala si Mr. Lincoln? Walang nabanggit si Andrea tungkol doon ah.
Nang magsimula ang event at umupo na ulit si Mr. Lincoln sa tabi ko, gusto ko sana itanong ang tungkol kay Miranda pero baka sabihin nito na chismosa ako.
Bored na bored ako sa halos dalawang oras na mga speaker, hindi ko naman maintindihan. Akala ko pagkatapos ay pwede ng bumalik sa kwarto pero hindi pa pala dahil busy pa rin sa pakikipag-usap si Mr. Lincoln.
Kumuha ako ng champagne at uminom. Bumabaha kasi ng alak at mukang mamahalin pa kaya naman gusto kong tikman lahat.
Isa
Dalawa
Tatlo
Hindi ko na mabilang kung ilang shot ang ginawa ko habang tumatawa kausap ang mga hindi ko rin kilala na babae at nakikipag cheers.
Puro kwentong lasing lang naman ang mga topic naming na may halong green jokes kaya nagkakatawanan. Nawala na yung mga kaninang elegant at class na datingan ng mga bisita at naging wild.
Umiikot ang paligid ko ng ng tumayo para sana bumalik sa kwarto ng bigla ako matumba pero may mga bisig na nakasalo sa akin. Nanlalabo ang mga mata na nakilalala ko na si Mr. Lincoln pala ang biglang bumuhat sa akin.
Dahil lasing ay nawala ang tamang pag-iisip ko, kaya ng makapasok kami sa loob ng aking kwarto ay ang guardian angel ko ang nakkikita ko ngayon.
“Maganda ba ako?” malambing kong tanong habang hinihimas ng mukha ng lalake.
Tumingin ito sa akin saka tumango, “Oo.”
“Sige nga kung maganda ako ay kiss me, or hindi make me cum na lang. Alam mo ba yung ex-boyfriend ko ay never akong nabigyan ng orgasm. Tapos ay lolokohin at ninakawan pa ako. Gago na ‘yun!” inis kong sabi saka pinagapang ang kamay sa katawan ni Mr. Lincoln hanggang makaratingin sa slacks niya.
Pero pinigilan niya ang kamay ko, “Kapag tinuloy mo ‘yan ay hindi mo na ako mapipigilan.”
SHANESa dami ng laban na pinagdaanan ko sa buhay, bihira na lang ang bagay na talagang nagpapaisip sa akin nang malalim. Pero ngayong araw na ito, habang hawak ko ang phone at nakatingin sa malawak na city view mula sa glass wall ng opisina ko, hindi ko maitanggi na may kakaibang bigat sa dibdib ko.Hindi dahil sa negosyo. Hindi dahil sa pera. Kundi dahil kay Miranda Chase.Pinindot ko ang contact number ng mental institution kung saan siya naka-confine. Ilang segundo ring nag-ring bago may sumagot. Kalmado ang boses ko pero may diin sa bawat salita.“Hello. This is Shane Lincoln. I want to know the condition of Miranda Chase.”May saglit na katahimikan sa kabilang linya, parang nag-aayos ng sarili ang kausap ko bago sumagot. Sanay ako sa ganitong reaksyon. Kahit saan ako tumawag, may kaunting tensyon kapag naririnig nila ang pangalan ko.“Good afternoon, Mr. Lincoln,” sagot ng doctor, mahinahon pero may halong respeto.Napapikit ako sandali, pinipigilan ang iritasyon na unti-unting
MARIAN“Shane…” marahan kong tawag habang nakaupo kami sa loob ng kwarto, pinipili ko ang tamang tono ng boses, yung may halong pag-aalinlangan at kabaitan na bagay sa pagkatao ni Audrey. “What if… patawarin na lang natin si Miranda?”Napahinto siya sa ginagawa niya at dahan-dahang napatingin sa akin, halatang hindi niya inaasahan ang sasabihin ko. I can see it in his eyes, that instant shift from calm to disbelief, at doon ko agad naramdaman na kailangan kong galingan pa ang pag-arte ko.“What?” tanong niya, mababa ang boses pero may diin, parang hindi niya sigurado kung tama ang narinig niya. “Audrey, do you even hear yourself?”Nagkunwari akong napayuko, pinagsalikop ang mga kamay ko, acting like I’m torn between emotions kahit sa loob ko ay malinaw ang dahilan kung bakit ko ito ginagawa. “I know it sounds crazy,” sabi ko, marahan pero may halong sincerity. “But what if… she really needs help? What if she’s really sick?”Napailing siya agad, halatang hindi sumasang-ayon. “No way,”
SHANEHindi pa rin ako mapakali kahit hawak ko na ang resulta ng DNA test, at kahit paulit-ulit ko itong basahin, hindi nawawala ang pakiramdam na may mali. On paper, everything checks out, malinaw ang nakasulat, walang room for doubt kung pagbabasehan lang ay science. Pero hindi lang naman sa papel umiikot ang buhay ko, at lalong hindi doon nakabase ang pagkilala ko sa asawa ko.Tumingin ako kay Kevin na nasa malapit lang, tahimik pero alam kong binabasa niya ang bawat galaw ko. Kilala niya ako, at alam niyang kapag ganito ako ka-seryoso, hindi ito simpleng pagdududa lang. I motioned for him to come closer, making sure walang ibang makarinig ng sasabihin ko.“Kevin,” tawag ko, mababa ang boses pero may diin. “We’re doing another test.”Napakunot ang noo niya, pero hindi siya nagtanong agad. Sanay siya na hindi ko kailangang ulitin ang sarili ko. “Another DNA test, sir?” maingat niyang tanong, parang kinukumpirma lang kung tama ang narinig niya.“Yes,” sagot ko nang diretso habang nak
MARIANHindi ko maipaliwanag kung gaano kabigat ang bawat segundo habang hinihintay ko ang pagbabalik ng doctor, kahit pilit kong pinapakita sa kanila na pagod lang ako sa pag-iyak at sa mga paratang nila. Sa totoo lang, my mind was running in circles, dahil alam kong isang resulta lang ang pwedeng magtapos sa lahat ng pinaghirapan ko, at hindi iyon pwedeng pumabor sa akin kung tama ang takbo ng mundo.Nang bumukas ang pinto at pumasok siya, hawak ang envelope na parang may dalang hatol, pakiramdam ko biglang sumikip ang dibdib ko at halos hindi ako makahinga nang maayos. Hindi ko na marinig ang paligid, parang naka-focus lang lahat sa papel na hawak niya, at kahit gusto kong magmukhang kalmado, I could feel my fingers trembling habang nakahawak ako sa gilid ng upuan.“Mr. Lincoln,” sabi ng doctor habang tumigil sa harap namin, at doon ko naramdaman na lahat ng mata ay nasa kanya na. “We have the results.”Walang nagsalita. Kahit si Shane, na kanina pa matigas ang tindig, hindi agad g
SHANEHindi na ako umatras. Kahit ano pa ang sabihin niya, kahit anong iyak o paliwanag ang gawin niya, I already made up my mind. Hindi na sapat ang hinala, hindi na sapat ang pakiramdam. Kailangan ko ng katotohanan na hindi kayang baluktutin ng kahit sino.“No matter what… itutuloy natin ang DNA test,” sabi ko, direkta habang nakatingin sa kanya. Hindi ko na nilambutan ang tono ko dahil alam kong kung bibigay pa ako ngayon, baka tuluyan na akong malinlang. “We need to be sure… once and for all.”Napansin ko agad ang pagbabago sa mukha niya, kahit pilit niya itong tinatakpan ng luha at pagkalito. There was fear. Hindi yung simpleng takot na masaktan, kundi yung takot na parang may mabubunyag.“At bakit kailangan pa ‘yan?” sagot niya, nanginginig ang boses pero pilit pa ring lumalaban. “Hindi ba sapat na nandito ako? Hindi ba sapat na ako ‘to?”Huminga ako nang malalim, pilit kinokontrol ang emosyon ko dahil kahit anong mangyari, ayoko na magpadala sa awa. “No,” sagot ko, mababa pero
MARIANLumuluhod ako sa harap nila habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha ko, ramdam ko ang lamig ng sahig pero mas nangingibabaw yung takot na baka sa mismong sandaling ito tuluyan nang bumagsak ang lahat ng plano ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatingin ako kay Shane, pilit kong hinuhugot ang emosyon na alam kong kailangan kong ipakita para makuha ko ulit kahit kaunting tiwala niya.“Please… listen,” sabi ko, basag ang boses habang halos hindi ko na makontrol ang paghinga ko, pinipilit kong magmukhang wasak at nalilito. “I admit… after the accident sa dagat, my memories are very unclear, parang may mga parte na hindi ko maabot kahit anong pilit ko,” dagdag ko habang hinahawakan ko ang ulo ko na parang nasasaktan. “But I am the only and real Audrey… ako ‘to, Shane, please, don’t look at me like that.”Sa loob ko, alam kong bawat segundo mahalaga dahil ramdam ko na hindi na basta-basta naniniwala si Shane. Hindi na siya yung lalaking kayang lokohin ng simpleng iyak at lambi
Marian Gulat na gulat ako ng makita sina Miranda, Agnes at Billy na nakangisi na lumalapit. Habang yung dalawang lalake ay may hilang tig isang sako na hindi ko alam kung ano ang laman.Bakit sila nandito? Anong nangyayari? Hindi ko gusto ang tinatakbo nito. May hindi tama!“Hmp! Akala mo siguro a
MARIANNasa loob pa rin ako ng kulungan. Ilang araw na ba? Hindi ko na mabilang. Ang dilim, ang baho, ang sakit sa ulo. Wala akong ibang ginawa kundi ang umiyak."Bakit ko ba kasi ginawa ‘yun?" tanong ko sa sarili ko.Biglang bumukas yung pinto ng selda ko. Isang pulis ang nakatayo doon."May bisit
MARIANKinabukasan, nagulat ako. May bisita ako. Si Miranda. At kasama niya yung mga magulang niya, sina Agnes at Billy. Anong ginagawa nila dito?"Anong gusto niyo?" tanong ko. Pero sa isip ko lang yun. Kailangan kong magkunwaring baliw. Kailangan kong maging convincing.Tulala lang ako. Tinitigan
AUDREYNasa loob kami ng tagong bahay na tinutuluyan namin. Naghihintay ng hapunan. Si Mama ay nagluluto, ako nakaupo sa sofa, si Melody busy sa cellphone niya. Biglang binuksan ni Mama yung TV."Breaking news!" sabi nung reporter. "Kumalat na sa buong bansa ang balita tungkol kay Miranda Chase..."







