로그인MIRANDANakatayo kami ni Shane sa deck ng yacht niya habang napapalibutan ng malawak na dagat. Mahangin ang paligid at tahimik ang tubig, parang perpekto ang setting para sa isang romantic moment. Sa totoo lang, hindi ko inaasahan na mangyayari ito. Ilang linggo na rin mula nang mawala si Audrey, at akala ko tuluyan nang lalayo si Shane sa akin. Pero ngayon… siya mismo ang nag-aya sa akin sa date.Habang nakatingin siya sa dagat, lumapit ako at niyakap siya mula sa gilid. Nararamdaman ko ang init ng katawan niya at lalo akong kinilig sa isip na baka bumabalik na ulit ang feelings niya para sa akin.“Shane,” sabi ko habang nakasandal sa balikat niya. “Let’s set the wedding.”Bahagya siyang gumalaw at napatingin sa akin.Ngumiti ako nang malaki. “The sooner, the better.”Sa isip ko, ito na ang chance ko. Matagal ko nang gustong maging asawa niya. Hindi ko papayagang mawala ulit sa akin ang pagkakataon na ito.Hindi agad siya sumagot. Sa halip, tumingin muna siya sa dagat na parang may i
SHANEHindi nagtagal pagkatapos kong tawagan si Kevin ay dumating din siya sa mansion. Tahimik na ang buong bahay dahil wala na ang lahat ng staff, kaya medyo kakaiba ang pakiramdam na wala kang naririnig na ingay ng mga katulong o driver na palakad-lakad.Pagpasok ni Kevin sa living room, mabilis siyang lumapit sa akin.“Mr. Lincoln,” sabi niya habang bahagyang tumango.Huminga ako nang malalim bago sumagot. “Kevin, I need you to find Melody and Janette.”Agad siyang tumango. Kilala niya ang dalawang iyon dahil ilang beses ko na ring nabanggit sa kanya dati ang tungkol kay Audrey at sa pamilya nito.“Understood, sir,” sabi niya. “I’ll start looking for them.”Pagkatapos ay napansin niyang tahimik ang buong bahay. Napalingon siya sa paligid bago muling tumingin sa akin.“Sir… where are the maids?” tanong niya. “Parang walang tao dito.”Bahagya akong ngumiti. “Follow me.”Naglakad ako papunta sa hagdan at umakyat sa second floor. Halata sa mukha ni Kevin na nagtataka siya kung bakit ka
SHANEKinabukasan maaga akong nagising. Hindi ako sanay na may sikreto sa sarili kong bahay, pero iyon ang kailangan naming gawin ngayon. Habang naglalakad ako papunta sa kitchen, paulit-ulit kong iniisip ang plano na nabuo sa isip ko kagabi. Kung gusto naming mahuli si Miranda, kailangan kong gamitin ang kahinaan niya—ang pagmamahal niya sa akin.Naghanda ako ng simple pero masustansyang breakfast. May macaroni soup, french toast, at fresh orange juice. Sabi ng doctor kailangan daw ng bed rest si Audrey dahil mahina pa siya at buntis pa.Ako na mismo ang nagdala ng tray papunta sa kwarto ko kung saan siya nagpapahinga.Tahimik kong binuksan ang pinto para hindi siya magulat. Nasa kama siya, nakasandal sa mga unan habang hawak ang tiyan niya. Mukhang kakagising lang niya.“Good morning,” sabi ko habang papasok sa kwarto.Napatingin siya sa akin at bahagyang ngumiti. “Good morning.”Lumapit ako sa kama at inilapag ang tray sa maliit na table sa tabi niya.“Brought you breakfast,” sabi
SHANEHanggang ngayon hindi pa rin nagsi-sink in sa utak ko ang lahat. Nakatayo lang ako sa tabi ng ambulansya habang hawak ko ng mahigpit si Audrey. Paulit-ulit kong tinitingnan ang mukha niya para siguraduhin na hindi ito panaginip. Ilang buwan ko siyang hinanap, ilang gabi akong hindi nakatulog kakaisip kung nasaan siya… ngayon nasa harap ko na siyaulit.“Audrey… you’re really here,” mahina kong sabi habang hawak ang pisngi niya. “I thought may masama ng nangyari na sa’yo at sa baby natin.”Huminga siya nang malalim bago nagsalita ulit. “Yung pagdukot sa akin noon… hindi ‘yon random.”Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. “What do you mean?”“Pinagplanuhan mabuti. Si Miranda ang mastermind ng pagdukot sa akin.”Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.“What the hell?!” halos mapasigaw ako. Napaatras pa ako ng isang hakbang sa sobrang gulat at galit.“Are you serious? Miranda did that to you?” tanong ko habang nakatitig sa kanya.Tumango siya. Kita ko sa mga mata niya na nahihirapan si
AUDREYNasa loob pa rin ako ng hospital room nang pumasok ang dalawang nurse at isang doctor. Nakangiti sila pero halata sa mukha nila na may konting pag-aalala. Kakagising ko lang halos, pero matagal ko nang iniisip ang desisyon ko. Hindi na ako pwedeng manatili dito.“Ma’am Audrey, sure na po ba kayo na gusto niyo nang umalis?” tanong ng doctor habang tinitingnan ang chart ko. “Your condition is stable, pero buntis kayo at kakagaling niyo lang sa trauma. Baka mas safe kung mag stay pa kayo ng ilang araw.”Napahinga ako nang malalim bago sumagot. “Doc… thank you talaga sa pag-aalaga niyo sa akin. Kung hindi dahil sa inyo, baka hindi na ako naka-recover.” Bahagya akong ngumiti. “Pero matagal na rin akong nagtatago dito. I can’t hide forever. Kailangan ko nang harapin yung mga taong may kasalanan sa nangyari sa akin.”Nagkatinginan ang doctor at mga nurse. Parang naiintindihan nila ang sinasabi ko, pero halata pa rin ang concern.“Ma’am Audrey,” sabi ng isang nurse na madalas mag-check
ANNAPag alis nina Miranda, Agnes at Billy, ramdam ko agad ang inis. Alam kong may kinalaman sila sa nangyari sa korte, at ang lakas ng loob nila na magpunta sa bahay namin.Habang hinahalo ko ang ulam ay may napansin ko ang kakaiba. Bigla akong napasigaw, “Lester… Don Gregor… look at this.”“Bakit?” tanong ni Lester habang nakatingin sa akin.“Parang may buntot ng daga sa ulam,” sagot ko, halata ang pagkainis at konting takot sa boses ko.Tumingin si Don Gregor, “Wait… really? Paano nangyari ‘yan?”Tinawag ko ang katulong agad. “Manang, tanggalin mo lahat ‘to. Linisin mo ng maayos, make sure walang matira na sarsa.”Habang nililinis niya ang ulam, tinitingnan namin ito nang mabuti. Napaduwal ako sa iniisip ko habang hawak ang kutsara.“A rat’s tail in our food? Sinandya ‘yan!” sagot ko, halata ang pagdududa.Dumating naman na si Shane at agad niyang tiningnan ang mesa. “Mom? Why? What happened?” tanong niya, papalapit siya sa amin.Tumango ako, pilit pinipigilan ang kaba sa boses ko.
LuisMedyo nakaramdam ako ng pagkailang ng makarating sa Lincoln Group of Companies. Hindi ko naman kasi akalain na ganun ka sosyal ang lugar. Alam ko naman na ito ay pagmamay-ari ng pinkamayamang tao sa buong mundo.Lalo ko tuloy gustong balikan si Audrey dahil kung doon na ito ngayon nagtatrabaho
SHANEPagpasok ko sa hospital room, parang biglang bumigat yung mundo ko. Ang lamig sa loob. Ang tahimik. Yung ilaw sa kisame puting-puti, sobrang linaw na halos masakit sa mata, pero kahit ganun, mas nangingibabaw yung bigat sa dibdib ko.Nakita ko si Miranda sa kama—maputla, naka-oxygen, may naka
MARIANMalakas kong binagsak ang bag saka binato ang sapatos ko sa gilid ng kama nang makauwi ako galing sa trabaho. Nakakainis at hindi ko talaga alam kung bakit hanggang ngayon ay hindi ko makuha ang atensyon ni Mr. Lincoln.Sa dami ng sugery na ginawa ko sa sarli magmula sa liposuction, rhinopla
SHANEHindi ko inakalang isang tawag lang ang sisira sa gabi ko.Nasa kama kami ni Audrey, sa loob ng kwarto ko, maliwanag pa ang buong ppaligid dahil hindi ko sinara ang ilaw. Nakatukod ang kamay ko sa kama habang hinahalikan ko siya. Ramdam ko ‘yung kamay niyang humihila sa shirt ko, halos mapuni







