CHAPTER 5

ELENA POV

Ang Manila Hotel ay punong-puno ng mga taong ang tanging libangan ay ang magpakitang-gilas ng kanilang yaman. Sa labas, mahaba ang pila ng mga mamahaling sasakyan, habang sa loob ay umaalingawngaw ang tugtog ng mga biyolin at ang kalantog ng mga basong kristal. Isang charity gala ito, pero alam ng lahat na ito ay isang paligsahan kung sino ang pinakamakapangyarihan sa silid.

Nasa loob ako ng isang itim na Mercedes-Benz, suot ang isang emerald green na gown na hapit sa aking katawan ngunit sapat para itago ang bahagyang umbok ng aking tiyan. Sa tabi ko, si Alexander ay tahimik na nag-aayos ng kanyang cufflinks. Hindi siya nakasuot ng maskara, pero ang kanyang mukha ay parang isang pader na walang sinuman ang makakabasa.

"Alalahanin mo ang sinabi ko," saad ni Alexander habang nakatingin sa labas ng bintana. "Ikaw si Alana Herrera. Wala kang kilalang Marcus Valerius. Wala kang pakialam sa kanya."

Tumango ako. Inayos ko ang aking itim na maskara na tanging mga mata ko lang ang inilalantad. Pagbukas ng pinto ng sasakyan, sinalubong kami ng sunud-sunod na kislap ng mga camera. Ang presensya ni Alexander Thorne sa publiko ay isang pambihirang kaganapan, kaya naman ang atensyon ng lahat ay agad na natuon sa amin.

Naglakad kami papasok sa ballroom. Ramdam ko ang mga mata ng mga tao na sumusunod sa bawat hakbang namin. Sa dulo ng silid, malapit sa stage, nakita ko siya.

Nakatayo si Marcus, nakasuot ng puting tuxedo, at sa tabi niya ay si Sabrina na halos kumikinang sa dami ng alahas. Mukhang masaya sila. Mukhang nakalimutan na nila ang gabing iniwan nila ako sa gitna ng dagat. Ang bawat tawa ni Sabrina ay parang lason na gustong pumasok sa aking sistema, ngunit nanatili akong tuwid.

"Ginoong Thorne, isang karangalan ang makita kayo rito," bati ng isang matandang negosyante sa amin.

Habang nakikipag-usap si Alexander, naramdaman ko ang paglapit ng dalawang tao mula sa likuran. Ang amoy ng pabango ni Marcus—isang amoy na dati ay nagbibigay sa akin ng kapanatagan—ay nagdulot sa akin ng pangingilabot.

"Alexander Thorne. Hindi ko inaasahan na magpapakita ka sa ganitong uri ng pagtitipon," boses iyon ni Marcus.

Dahan-dahan akong lumingon kasabay ni Alexander. Nakatayo si Marcus sa harap namin, may hawak na baso ng champagne. Sa tabi niya, si Sabrina ay nakatingin sa akin nang may halong kuryosidad.

"Minsan kailangan ding lumabas sa dilim, Marcus," sagot ni Alexander nang may tipid na ngiti. "Ito nga pala ang katuwang ko sa negosyo, si Alana Herrera. Kararating lang niya mula sa Singapore."

Tumingin si Marcus sa akin. Nanliit ang kanyang mga mata, tila sinusubukang basahin ang nasa likod ng aking maskara. May isang segundo na tumigil ang mundo. Hinahanap ko sa kanyang mukha ang anumang bakas ng pagkakilala, ngunit wala. Para sa kanya, isa lamang akong estranghero na may pamilyar na mga mata.

"Binibining Herrera," bati ni Marcus sabay abot ng kanyang kamay. "Isang kasiyahang makilala ang katuwang ng isang Thorne."

Tinanggap ko ang kanyang kamay. Ang balat niya ay mainit, ang parehong kamay na itinulak ako sa gilid ng yate. Hindi ako nanginig. Hindi ako kumalas agad. Sa halip, tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata.

"Ang kasiyahan ay nasa akin, Ginoong Valerius," sagot ko. Ginamit ko ang tono ng boses na itinuro sa akin ni Alexander—mababa, pormal, at walang emosyon. "Balita ko ay marami kang proyekto ngayon. Sana ay hindi ka masyadong napapagod."

"Para sa pangarap, walang pagod," singit ni Sabrina habang humahawak sa braso ni Marcus. "By the way, I'm Sabrina, his fiancée. Malapit na ang kasal namin."

Ngumiti ako sa kanya, isang ngiting hindi aabot sa aking mga mata. "Isang napakagandang balita. Tiyak na magiging isang malaking kaganapan iyan."

"Inaanyayahan namin kayo," dagdag ni Marcus, habang ang kanyang tingin ay nananatiling nakapako sa aking noo, kung nasaan ang manipis na pilat na bahagyang natatakpan ng aking bangs. "May pamilyar sa iyo, Binibining Herrera. Nagkita na ba tayo dati?"

"Marahil ay sa Singapore, o sa mga business journals," sagot ko nang walang pag-aalinlangan. "Maraming nagsasabi na mayroon akong common na mukha."

Tumawa si Marcus, pero ramdam ang tensyon sa kanyang boses. "Siguro nga. Anyway, excuse us. May mga kailangan lang kaming batiin."

Nang makalayo na sila, naramdaman ko ang mahigpit na pagkakahawak ni Alexander sa aking siko. "Magaling," bulong niya.

Nagpatuloy ang gabi. Pinapanood ko si Marcus mula sa malayo habang nakikipag-usap sa ibang mga investor. Alam ko ang iniisip niya; nararamdaman ko ang pagkalito sa bawat sulyap niya sa direksyon namin. Ang buto na itinanim ko ng gabing ito ay magsisimulang tumubo sa kanyang isipan.

Lumapit ang isang waiter at inabutan ako ng isang maliit na card. Galing ito kay Alexander na nasa kabilang bahagi na ng ballroom. Nakasulat doon: Ang laro ay nagsisimula na.

Naglakad ako patungo sa veranda para kumuha ng sariwang hangin. Hindi nagtagal, narinig ko ang yabag ng sapatos sa likuran ko. Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino ito.

"Masyadong malalim ang iniisip ng isang investor para sa isang charity gala," sabi ni Marcus habang tumatabi sa akin sa railing.

Tumingin ako sa malayo, sa mga ilaw ng lungsod. "Ang negosyo ay hindi natutulog, Ginoong Valerius. Kahit sa gitna ng kasiyahan."

"Totoo 'yan," sang-ayon niya. Tumahimik siya sandali bago muling nagsalita. "Nawalan ako ng asawa kamakailan lang. Sa isang aksidente sa dagat. Minsan, ang mga alaala ay bumabalik sa mga hindi inaasahang pagkakataon."

Humarap ako sa kanya, ang aking maskara ay tila isang pader sa pagitan namin. "Nakikiramay ako. Pero sabi nga nila, ang buhay ay para sa mga buhay. At mukhang masaya ka naman sa bago mong mapapangasawa."

Tinitigan niya ako nang matagal, tila naghahanap ng bitak sa aking pananalita. Inayos niya ang kanyang tuxedo at tumango. "Tama ka. Ang nakaraan ay dapat nang manatili sa nakaraan."

Tinalikuran ko siya at nagsimulang maglakad pabalik sa loob. Hindi ako lumingon. Alam kong nakatingin siya sa akin, at alam kong simula sa gabing ito, hindi na siya makakatulog nang mahimbing.

Pagdating ko sa tabi ni Alexander, kinuha ko ang aking bag. "Handa na ako," sabi ko.

Lumabas kami ng hotel nang hindi nagpapaalam sa kahit kanino. Pagpasok sa sasakyan, hinubad ko ang aking maskara at huminga nang malalim. Ang malamig na aircon ng sasakyan ay humahaplos sa aking mukha, pero ang tanging nararamdaman ko ay ang bilis ng pintig ng aking puso.

"Nakita mo ba ang mukha niya?" tanong ni Alexander habang pinapaandar ng driver ang sasakyan.

"Nakita ko," sagot ko habang nakatingin sa labas ng bintana. "At iyon pa lang ang simula."

Binuksan ko ang aking folder at kinuha ang listahan ng mga ari-arian ni Marcus na kailangan naming unahing pabagsakin. Ang unang pangalan sa listahan ay ang kumpanyang itinayo niya gamit ang pera ng tatay ko. Nilagyan ko ito ng isang malaking ekis gamit ang aking pulang ballpen.