CHAPTER 2: ANG PAGHAMPAS NG ALON

ELENA POV

Maalat ang lasa ng dagat sa aking bibig. Sa bawat pagbuka ng mga mata ko, tanging kadiliman at ang malamig na yakap ng tubig ang sumasalubong sa akin. Pakiramdam ko ay hinihila ang aking mga binti pababa, tila may mga kamay na ayaw akong hayaang makaahon. Ngunit may isang pintig sa loob ko—isang mahinang pintig sa aking sinapupunan—ang nagpapaalala sa akin na hindi lang ako ang nakataya rito.

Ipinadyak ko ang aking mga paa kahit namamanhid na ang aking mga kalamnan. Pilit kong inabot ang liwanag na unti-unting naglalaho sa ibabaw. Nang sa wakas ay makasinghap ako ng hangin, ang tanging bumungad sa akin ay ang naglalagablab na labi ng yate na nasa malayo na. Ang usok ay humahalo sa amoy ng krudo at sunog na goma.

"Marcus!" sigaw ko, pero agad akong nabulunan ng tubig-alat.

Walang sumagot. Ang tanging naririnig ko ay ang dagundong ng kulog at ang hampas ng malalaking alon. Tumingin ako sa paligid, umaasang makakita ng kahit anong piraso ng kahoy na pwedeng kapitan. Nakakita ako ng isang sunog na bahagi ng pinto ng yate na palutang-lutang. Buong lakas akong lumangoy patungo roon, bawat paggalaw ay parang saksak sa aking mga tadyang dahil sa tinamong bugbog kanina.

Nang maabot ko ang pinto, mahigpit akong kumapit. Napasandal ako at tumingala sa langit na puno ng itim na ulap. Tumulo ang aking mga luha, hindi dahil sa takot na mamatay, kundi dahil sa huling sulyap ng lifeboat kanina. Pinanood ako ni Marcus na lamunin ng dagat. Pinili niyang iligtas si Sabrina habang alam niyang may buhay akong dala.

"Mabubuhay tayo," bulong ko sa aking sarili habang nakahawak sa aking tiyan. "Hindi tayo susuko."

Dumaan ang mga oras na parang mga taon. Ang init ng apoy kanina ay napalitan ng panginginig ng buong katawan ko dahil sa hypothermia. Ang bawat hampas ng alon ay tila gustong agawin ang tanging kahoy na nagpapanatili sa akin sa ibabaw. Wala akong makitang lupa, tanging ang malawak at galit na karagatan.

Nagsimulang lumabo ang paningin ko. Ang ingay ng paligid ay nagiging mahinang ugong na lamang. Sa gitna ng aking pag-aagaw-buhay, may nakita akong isang anino sa malayo. Hindi ito barko. Hindi rin ito lifeboat. Isa itong madilim na tumpok ng mga puno at bato na unti-unting lumalapit sa akin dahil sa agos ng dagat.

Isang isla.

Ginamit ko ang natitirang lakas ng aking mga braso para isagwan ang sarili ko patungo sa direksyong iyon. Bawat pulgada ay parang isang kilometro. Nang maramdaman ko ang buhangin sa ilalim ng aking mga daliri, binitawan ko ang kahoy at gumapang ako sa pampang.

Ang buhangin ay magaspang at masakit sa aking mga sugat, pero ito ang pinakamasarap na pakiramdam sa mundo. Tuluyan na akong nakarating sa lupa. Humiga ako nang patihaya, hinahayaan ang tubig na humampas sa aking mga binti habang ang itaas na bahagi ng aking katawan ay nasa tuyong bahagi na ng dalampasigan.

Inangat ko ang aking nanginginig na kamay para haplusin ang aking mukha. May malaking hiwa sa aking noo na hindi na tumitigil sa pagdurugo. Ang aking damit ay punit-punit na, at ang aking mga kuko ay puno ng buhangin at dugo.

Tumingin ako sa karagatan na pinanggalingan ko. Wala na ang yate. Wala na ang lalaking pinangakuan ko ng habambuhay. Sa tabing-dagat na ito, kasabay ng pagsikat ng araw sa malayo, iniwan ko ang pangalang Elena na naging sunud-sunuran kay Marcus.

Kinuha ko ang isang matulis na bato sa aking tabi. Mahigpit ko itong hinawakan hanggang sa mabaon ito sa aking palad. Ang sakit na nararamdaman ko ngayon ay siyang magsisilbing gasolina para sa aking pagbabalik.

Tumayo ako nang dahan-dahan, kahit nanginginig ang aking mga tuhod. Pumasok ako sa loob ng kagubatan ng islang iyon, bitbit ang poot na mas matindi pa sa bagyong kinalakihan ko sa dagat. Ang bawat hakbang ko sa matutulis na bato ay panunumpa na ang bawat patak ng dugo ko ngayon ay babayaran ni Marcus ng higit pa sa yaman niya.

Huminto ako sa tapat ng isang malaking puno at sumandal. Tiningnan ko ang aking mga palad na puno ng gasgas. Wala na ang aking wedding ring; malamang ay nahulog ito sa kailaliman ng dagat. Mas mabuti na iyon. Wala na akong kadena sa lalaking iyon.

Lalakad pa sana ako palayo sa pampang nang biglang may marinig akong kaluskos ng mga dahon sa aking likuran. Hindi ito hayop. Ang tunog ng mga yabag ay mabigat at seryoso.

Lumingon ako at sa gitna ng malalabong anino ng mga puno, isang matangkad na pigura ng lalaki ang nakatayo. Nakasuot siya ng itim, at ang kanyang mga mata ay tila nakatitig nang malalim sa aking kalagayan. Hindi siya gumagalaw, parang isang estatwa na naghihintay sa aking pagdating.

Hinawakan ko ang aking tiyan at tiningnan siya nang diretso sa mga mata. Walang bakas ng takot sa akin, tanging pagod at determinasyon. Nanatili kaming nakatitig sa isa't isa habang ang ingay ng mga kuliglig ay unti-unting pumupuno sa katahimikan ng isla.