CHAPTER 1: ANG ANIBERSARYO

ELENA POV

Malamig ang hanging humahampas sa deck ng yate, pero mas masakit ang panlalamig na dahan-dahang gumagapang sa buong katawan ko habang nakikinig sa boses ni Marcus. Nakatayo ako sa labas ng cabin, nanginginig ang mga kamay habang hawak ang isang maliit na puting stick. Dalawang pulang guhit. Plano ko sanang sorpresahin si Marcus para sa aming ikatlong anibersaryo. Isang regalo na alam kong matagal na niyang hinihintay—isang anak.

Pero ako ang nasorpresa.

"Hindi ko na siya kayang tiisin, Sabrina. Konting tiis na lang, makukuha ko na ang pirma niya sa mga property na kailangan natin," boses iyon ni Marcus. Kalmado. Malamig. Walang bakas ng pagmamahal na ipinadarama niya sa akin gabi-gabi.

"Paano kung hindi siya pumirma? Alam mo namang mahal na mahal ka ng babaeng 'yan. Baka maghinala siya," sagot ng isang pamilyar na boses. Si Sabrina. Ang matalik kong kaibigan. Ang babaeng naging abay pa sa kasal namin tatlong taon na ang nakalilipas.

"Mahal? Ginamit ko lang ang pagmamahal niya para itayo ang kumpanyang ito. Ngayong bilyonaryo na ako, wala na siyang silbi sa akin. Isang pirma na lang, itatapon ko na siya na parang basura."

Nabitawan ko ang test kit. Kumalantog ito sa sahig ng yate, isang tunog na tila bumasag din sa puso ko. Tumigil ang tawanan sa loob. Bumukas ang pinto at lumabas si Marcus na nakasuot pa ng kanyang silk bathrobe, habang sa likod niya ay nakasilip si Sabrina na gulo ang buhok at may mapang-uyam na tingin.

Walang gulat sa mukha ni Marcus nang makita ako. Doon ko lang natanto ang tunay na anyo ng asawa ko—isang lalaking walang kaluluwa.

"Narinig mo pala," tipid niyang sabi. Humakbang siya papalapit sa akin, hindi man lang tiningnan ang test kit na nasa paanan ko.

"Marcus... bakit?" halos pabulong kong tanong. Gusto kong sumigaw, pero tila may nakabara sa lalamunan ko. Ang sakit ay hindi nanggagaling sa galit, kundi sa katotohanang ang tatlong taon ng buhay ko ay isa lang palang malaking kasinungalingan.

"Bakit?" Ngumisi siya. "Dahil kailangan ko ang pera ng tatay mo para makapagsimula. Ngayong wala na siya at nasa akin na ang lahat, hindi ko na kailangan ng isang asawang kasing-boring mo. Pirmahan mo ang divorce papers, at hahayaan kitang umalis nang buhay."

"Buntis ako," putol ko sa kanya. Umasa ako, kahit katiting, na magbabago ang mukha niya. Na kahit paano ay makakakita ako ng kaunting pagsisisi o pag-aalinlangan.

Ngunit tumawa lang siya. Isang tawang nakakapanindig-balahibo. "Buntis? Akala mo ba mapipigilan ako ng isang bata? Sa tingin mo ba gusto kong magkaroon ng anak sa isang babaeng kinasusuklaman ko?"

Doon ko naramdaman ang unang pitik ng galit sa dibdib ko. Hindi na lang ito tungkol sa akin. Tungkol na ito sa buhay na nasa loob ko. Humakbang ako paabante, balak ko sanang sampalin ang pagmumukha niya, pero mabilis niya akong naitulak. Napasandal ako nang malakas sa railing.

"Huwag mo akong susubukan, Elena. Pirmahan mo ang papeles, o hinding-hindi ka na makakaalis sa islang ito."

Eksakto sa sandaling iyon, isang malakas na ugong ang narinig ko mula sa ilalim ng yate. Nayumanig ang buong sasakyan. Nawalan ako ng balanse at tumama ang ulo ko nang malakas sa gilid ng bakal.

"Marcus! Ano 'yun?!" sigaw ni Sabrina mula sa loob ng cabin.

Isang pagsabog ang sumunod. Naramdaman ko ang init na nagmula sa engine room. Ang marangyang yate na simbolo ng aming yaman ay nagsimulang gumaralgal. Usok at apoy ang agad na bumalot sa paligid namin.

"Ang lifeboat! Marcus, ang lifeboat!" hila ni Sabrina sa braso ni Marcus.

Tiningnan ako ni Marcus habang nakahiga ako sa sahig, ramdam ko ang malapot na dugong umaagos mula sa noo ko. Nagkatinginan kami sa gitna ng naglalagablab na apoy. Nakita ko ang pag-aalinlangan sa mga mata niya sa loob ng isang segundo, pero agad din itong napalitan ng lupit.

"Iwanan na natin siya! Patay na rin naman 'yan!" sigaw ni Sabrina habang hinihila siya paalis.

Tinalikuran niya ako. Naglakad silang dalawa patungo sa kabilang panig kung nasaan ang maliit na boat, iniwan akong mag-isa sa lumulubog at nasusunog na yate.

Sumabog ang isa pang bahagi ng deck. Sa gitna ng ingay ng apoy at pagpasok ng tubig, dahan-dahang lumubog ang bahaging kinahihigaan ko. Naramdaman ko ang sobrang lamig ng dagat na humahaplos sa balat ko. Sa huling pagkakataon bago ako lamunin ng dilim, nakita ko ang anino ni Marcus sa malayo, lulan ng lifeboat. Hindi siya lumingon.

Napapikit ako habang hinihila ako ng bigat ng tubig pababa sa kailaliman. Ang huli kong naramdaman ay ang sarili kong kamay na mahigpit na nakakapit sa aking tiyan.