ANMELDEN
ELENA POV
Malamig ang hanging humahampas sa deck ng yate, pero mas masakit ang panlalamig na dahan-dahang gumagapang sa buong katawan ko habang nakikinig sa boses ni Marcus. Nakatayo ako sa labas ng cabin, nanginginig ang mga kamay habang hawak ang isang maliit na puting stick. Dalawang pulang guhit. Plano ko sanang sorpresahin si Marcus para sa aming ikatlong anibersaryo. Isang regalo na alam kong matagal na niyang hinihintay—isang anak.
Pero ako ang nasorpresa.
"Hindi ko na siya kayang tiisin, Sabrina. Konting tiis na lang, makukuha ko na ang pirma niya sa mga property na kailangan natin," boses iyon ni Marcus. Kalmado. Malamig. Walang bakas ng pagmamahal na ipinadarama niya sa akin gabi-gabi.
"Paano kung hindi siya pumirma? Alam mo namang mahal na mahal ka ng babaeng 'yan. Baka maghinala siya," sagot ng isang pamilyar na boses. Si Sabrina. Ang matalik kong kaibigan. Ang babaeng naging abay pa sa kasal namin tatlong taon na ang nakalilipas.
"Mahal? Ginamit ko lang ang pagmamahal niya para itayo ang kumpanyang ito. Ngayong bilyonaryo na ako, wala na siyang silbi sa akin. Isang pirma na lang, itatapon ko na siya na parang basura."
Nabitawan ko ang test kit. Kumalantog ito sa sahig ng yate, isang tunog na tila bumasag din sa puso ko. Tumigil ang tawanan sa loob. Bumukas ang pinto at lumabas si Marcus na nakasuot pa ng kanyang silk bathrobe, habang sa likod niya ay nakasilip si Sabrina na gulo ang buhok at may mapang-uyam na tingin.
Walang gulat sa mukha ni Marcus nang makita ako. Doon ko lang natanto ang tunay na anyo ng asawa ko—isang lalaking walang kaluluwa.
"Narinig mo pala," tipid niyang sabi. Humakbang siya papalapit sa akin, hindi man lang tiningnan ang test kit na nasa paanan ko.
"Marcus... bakit?" halos pabulong kong tanong. Gusto kong sumigaw, pero tila may nakabara sa lalamunan ko. Ang sakit ay hindi nanggagaling sa galit, kundi sa katotohanang ang tatlong taon ng buhay ko ay isa lang palang malaking kasinungalingan.
"Bakit?" Ngumisi siya. "Dahil kailangan ko ang pera ng tatay mo para makapagsimula. Ngayong wala na siya at nasa akin na ang lahat, hindi ko na kailangan ng isang asawang kasing-boring mo. Pirmahan mo ang divorce papers, at hahayaan kitang umalis nang buhay."
"Buntis ako," putol ko sa kanya. Umasa ako, kahit katiting, na magbabago ang mukha niya. Na kahit paano ay makakakita ako ng kaunting pagsisisi o pag-aalinlangan.
Ngunit tumawa lang siya. Isang tawang nakakapanindig-balahibo. "Buntis? Akala mo ba mapipigilan ako ng isang bata? Sa tingin mo ba gusto kong magkaroon ng anak sa isang babaeng kinasusuklaman ko?"
Doon ko naramdaman ang unang pitik ng galit sa dibdib ko. Hindi na lang ito tungkol sa akin. Tungkol na ito sa buhay na nasa loob ko. Humakbang ako paabante, balak ko sanang sampalin ang pagmumukha niya, pero mabilis niya akong naitulak. Napasandal ako nang malakas sa railing.
"Huwag mo akong susubukan, Elena. Pirmahan mo ang papeles, o hinding-hindi ka na makakaalis sa islang ito."
Eksakto sa sandaling iyon, isang malakas na ugong ang narinig ko mula sa ilalim ng yate. Nayumanig ang buong sasakyan. Nawalan ako ng balanse at tumama ang ulo ko nang malakas sa gilid ng bakal.
"Marcus! Ano 'yun?!" sigaw ni Sabrina mula sa loob ng cabin.
Isang pagsabog ang sumunod. Naramdaman ko ang init na nagmula sa engine room. Ang marangyang yate na simbolo ng aming yaman ay nagsimulang gumaralgal. Usok at apoy ang agad na bumalot sa paligid namin.
"Ang lifeboat! Marcus, ang lifeboat!" hila ni Sabrina sa braso ni Marcus.
Tiningnan ako ni Marcus habang nakahiga ako sa sahig, ramdam ko ang malapot na dugong umaagos mula sa noo ko. Nagkatinginan kami sa gitna ng naglalagablab na apoy. Nakita ko ang pag-aalinlangan sa mga mata niya sa loob ng isang segundo, pero agad din itong napalitan ng lupit.
"Iwanan na natin siya! Patay na rin naman 'yan!" sigaw ni Sabrina habang hinihila siya paalis.
Tinalikuran niya ako. Naglakad silang dalawa patungo sa kabilang panig kung nasaan ang maliit na boat, iniwan akong mag-isa sa lumulubog at nasusunog na yate.
Sumabog ang isa pang bahagi ng deck. Sa gitna ng ingay ng apoy at pagpasok ng tubig, dahan-dahang lumubog ang bahaging kinahihigaan ko. Naramdaman ko ang sobrang lamig ng dagat na humahaplos sa balat ko. Sa huling pagkakataon bago ako lamunin ng dilim, nakita ko ang anino ni Marcus sa malayo, lulan ng lifeboat. Hindi siya lumingon.
Napapikit ako habang hinihila ako ng bigat ng tubig pababa sa kailaliman. Ang huli kong naramdaman ay ang sarili kong kamay na mahigpit na nakakapit sa aking tiyan.
ELENA POVMaagang sumikat ang araw kinabukasan, pero hindi tulad ng mga nakaraang umaga na may mabigat na pakiramdam, medyo magaan ang dibdib ko habang nakatayo sa tapat ng malaking salamin sa kwarto ko. Miyerkules na. Ilang araw na ang lumipas simula nang mangyari ang insidente sa lobby ng Makati office kung saan nakita ko si Sabrina na tuluyang nadurog ang mundo. Hanggang ngayon, minsan ay naiisip ko pa rin kung paano nakayanan ng babaeng 'yun na magmakaawa pagkatapos ng lahat ng ginawa niya sa akin. Pero wala na akong maramdamang awa o galit; ang natitira na lang ay payapang pakiramdam na sa wakas, nailigtas ko na ang alaala ng Papa ko at naitayo ko muli ang nararapat para sa amin.Hinaplos ko ang aking tiyan. Anim na buwan na ang lumipas mula nang magsimula ang pagbubuntis ko, at mas halata na ang bilog ng tiyan ko ngayon kumpara noong mga unang linggo ng pagtatago ko sa Alabang."Ma'am Alana, handa na po ang almusal sa ibaba. Si Sir Alexander po ay naghihintay na sa dining area,"
ELENA POVTahimik ang buong lobby ng Herrera Logistics Global matapos maihatid si Sabrina ng mga pulis sa police mobile sa labas. Dahan-dahang nagbalik sa kani-kanilang mga pwesto ang mga empleyado na kanina pa nakatigil at nagbubulungan sa mga sulok. Ang mga security guards ay bumalik sa kanilang mga estasyon habang ang isang utility staff ay mabilis na nagpunas ng sahig kung saan napaupo si Sabrina kanina.Inalalayan ako ni Alexander pabalik sa pribadong elevator patungo sa opisina sa itaas. Pagpasok namin sa loob, ibinaba ko ang aking bag sa ibabaw ng lamesa at naupo sa swivel chair, habang si Alexander naman ay nanatiling nakatayo sa tabi ng malaking glass window, nakatingin sa abalang kalsada ng Makati kung saan ang mga sasakyan ay patuloy sa pag-andar sa gitna ng tanghali."Ayos ka lang ba talaga, Alana?" basag ni Alexander sa katahimikan habang lumingon sa gawi ko, boses niya ay puno ng pag-aalala. "Hindi biro ang nangyari kanina. Baka maapektuhan ang bata sa stress.""Medisina
ELENA POVNanigas ako sa kinatatayuan ko habang nakatingin kay Karen. Ang pangalang binanggit niya ay parang latigo na pumalo sa tahimik na silid. Ilang araw na kaming nag-aabang ng pagbagsak nila, pero hindi ko akalain na aabot sa puntong si Sabrina mismo ang lalakas ang loob na pumunta rito sa mismong gusali na dati nilang minamanipula.Huminga ako nang malalim, pilit kong pinapakalma ang mabilis na pag-kabog ng dibdib ko. "Anong ginagawa ng security sa baba? Bakit nakarating siya sa pangunahing entrance?" tanong ko habang lumalapit sa mesa ni Karen."Naka-angkas daw po siya sa isang motorsiklo ng delivery service, Ma'am. Nakasuot siya ng helmet at malaking facemask kaya hindi agad nakilala ng guard sa kalsada. Noong pumasok siya sa revolving door, tsaka niya tinanggal ang takip at nagmakaawa na papasukin daw siya dahil kailangan ka niyang makausap kahit sandali," paliwanag ni Karen habang nanginginig pa ang mga daliri sa paghawak ng telepono.Bago pa ako makasagot, tumayo si Alexan
ELENA POVMaagang nagising ang buong mansyon kinabukasan. Alas-sais pa lang ng umaga, naririnig ko na ang yabag ng mga tauhan sa labas ng kwarto habang nag-aayos para sa bagong araw ng operasyon. Bumangon ako nang dahan-dahan, iningatan ang likod ko bago naglakad patungo sa banyo para maghilamos at mag-ayos ng sarili.Pagbaba ko sa kusina, naabutan ko si Karen na nakatutok sa kanyang tablet habang may hawak na tasa ng kape, habang si Aling Maria naman ay abala sa pag-iinit ng almusal. Pagkakita sa akin ni Karen, agad siyang ngumiti at binati ako ng magandang umaga."Ma'am Alana, ang dami pong email na pumasok overnight mula sa mga international shipping lines sa Singapore at Hong Kong," masayang balita ni Karen sabay abot sa akin ng isang tasa ng mainit na gatas. "Gusto na nilang i-revalidate ang mga kontrata natin sa ilalim ng Herrera Logistics Global. Sabi nila, napakagaganda raw ng presentation natin kahapon sa BGC.""Maganda 'yan, Karen. I-schedule mo ang mga online meeting sa sus
ELENA POVMabigat ang naging byahe namin pabalik ng Alabang dahil sa traffic sa EDSA, kaya pagdating na pagdating namin sa mansyon, dumiretso na agad ako sa kwarto ko para magbihis ng mas komportableng damit. Sinuot ko ang isang maluwag na cotton house dress at dahan-dahang nahiga sa kama. Pagod na pagod ang katawan ko, pero ang isip ko ay parang lumulutang sa tindi ng tagumpay ngayong araw.Habang nakatitig ako sa kisame, hindi ko maiwasang balikan ang mga mukha nina Marcus at Sabrina habang sapilitan silang pinapalabas ng ballroom. Ang sarap sa pakiramdam na makitang ang mga taong gumawa sa akin ng impyerno ay nasa parehong posisyon ngayon—walang kalaban-laban, nakakulong, at durog ang pride. Noong mga panahong umiiyak ako sa madilim na silid sa probinsya, ni sa panaginip ay hindi ko akalaing mararating ko ang puntong ito. Pero higit sa lahat ng tagumpay sa negosyo, ang pinakamalaking nagbago ay ang nararamdaman ko kay Alexander. Noong una, takot akong magtiwala ulit sa kahit kanino
ELENA POVNatapos ang question and answer portion pagkalipas ng isang oras. Dahan-dahang nagtayuan ang mga foreign delegates para lumapit sa buffet area sa kabilang bahagi ng bulwagan, habang ang mga mamamahayag naman ay abala sa pag-upload ng kanilang mga huling ulat at video clips sa kani-kanilang mga news desk.Inalalayan ako ni Alexander na makatayo mula sa panel chair. Ramdam ko ang kaunting panginginig ng mga binti ko dahil sa tagal ng pagkakaupo, kaya mas lalo kong hinawakan ang braso niya. "Ayos ka lang ba? Gusto mo nang lumipat sa holding room?" mababang boses na tanong ni Alexander, puno ng pag-aalaga."Gusto ko munang makita ang reaksyon ng mga nasa VIP booth, Alexander," sagot ko habang inaayos ang aking puting blazer sa tapat ng aking tiyan. "Gusto kong siguraduhin na naintindihan nila ang bawat salitang binitawan ko sa harap ng mga camera."Tumango si Alexander at senenyasan si Karen na bantayan ang aming mga gamit sa lamesa. Naglakad kami p
ELENA POVHindi ako kumurap habang nakatingin sa lalaking nasa harap ko. Ang tubig na tumutulo mula sa aking basang buhok ay humahalo sa dugo sa aking noo, ngunit hindi ko iyon pinansin. Ang hangin sa islang ito ay tila tumigil sa pag-ihip, naghihintay kung sino sa amin ang unang gagawa ng hakbang.
ELENA POVMaalat ang lasa ng dagat sa aking bibig. Sa bawat pagbuka ng mga mata ko, tanging kadiliman at ang malamig na yakap ng tubig ang sumasalubong sa akin. Pakiramdam ko ay hinihila ang aking mga binti pababa, tila may mga kamay na ayaw akong hayaang makaahon. Ngunit may isang pintig sa loob ko
ELENA POVAng Manila Hotel ay punong-puno ng mga taong ang tanging libangan ay ang magpakitang-gilas ng kanilang yaman. Sa labas, mahaba ang pila ng mga mamahaling sasakyan, habang sa loob ay umaalingawngaw ang tugtog ng mga biyolin at ang kalantog ng mga basong kristal. Isang charity gala ito, pero
ELENA POVIsang buwan ang mabilis na lumipas sa loob ng mansyon ni Alexander. Ang bawat umaga ko ay nagsisimula sa tunog ng mga alon na humahampas sa mga bato sa ibaba ng bangin, at bawat gabi ay nagtatapos sa pag-aaral ng mga papeles na ibinibigay ni Alexander sa akin. Ang aking mga sugat sa labas







