CHAPTER 3: ANG HINDI INAASAHANG TAGAPAGLIGTAS

ELENA POV

Hindi ako kumurap habang nakatingin sa lalaking nasa harap ko. Ang tubig na tumutulo mula sa aking basang buhok ay humahalo sa dugo sa aking noo, ngunit hindi ko iyon pinansin. Ang hangin sa islang ito ay tila tumigil sa pag-ihip, naghihintay kung sino sa amin ang unang gagawa ng hakbang.

Ang lalaki ay dahan-dahang lumakad palapit. Bawat yabag niya sa tuyong dahon ay tunog ng babala. Matangkad siya, mas matangkad pa kay Marcus, at ang kanyang tindig ay nagpapakita ng awtoridad na hindi nabibili ng pera. Nakasuot siya ng simpleng itim na polo na bahagyang nakabukas ang mga butones sa itaas, sapat para makita ang isang pilat sa kanyang leeg.

"Sino ka?" tanong ko. Paos ang aking boses, halos gasgas dahil sa alat ng dagat na nainom ko kanina.

Hindi siya sumagot. Sa halip, tumigil siya sa layong tatlong metro mula sa akin. Sinuri niya ako mula ulo hanggang paa—ang aking punit-punit na damit, ang aking mga sugat, at ang aking kamay na hanggang ngayon ay nakatakip pa rin sa aking tiyan. Doon tumigil ang kanyang tingin.

"Wala nang ibang tao rito kundi ako," sa wakas ay sabi niya. Malalim ang kanyang boses, parang dagundong ng malayo na kulog. Walang awa o pag-aalala sa kanyang tono, kundi isang purong pagtatanong.

"Wala akong pakialam," sagot ko habang pilit na itinataas ang aking baba. "Kailangan ko lang ng tubig. Pagkatapos ay aalis na ako."

Isang tipid na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi, pero hindi ito umabot sa kanyang mga mata. "Aalis? Paano? Lalanguyin mo ang limampung kilometro pabalik sa sibilisasyon? O hihintayin mo ang asawa mong nag-iwan sa iyo sa gitna ng dagat?"

Nanigas ang buong katawan ko. Paano niya nalaman? Nanatili akong tahimik, pilit na hinahanap ang anumang bakas ng pananakot sa kanyang mukha. "Paano mo nalaman ang tungkol sa yate?"

Kinuha niya ang isang maliit na radyo mula sa kanyang bulsa at ipinakita ito sa akin. "Narinig ko ang distress call. Nakita ko rin ang pagsabog mula sa balcony ng bahay ko sa kabilang bahagi ng isla. At nakita ko ang isang lifeboat na mabilis na lumayo patungo sa hilaga, habang ang agos ay nagdadala ng mga labi ng yate rito sa pampang ko."

Lumapit pa siya ng isang hakbang. Sa pagkakataong ito, naramdaman ko ang init ng kanyang presensya. "Hinintay kitang sumuko sa dagat, Elena. Pero mukhang matigas ang loob mo."

"Kilala mo ako?" Halos mapatras ako sa gulat.

"Kilala ko ang asawa mo. Si Marcus Valerius. Ang lalaking akala ay nabili na ang buong mundo," sabi niya habang inilalahad ang kanyang kamay sa akin. "At kung asawa ka niya, alam kong marami kang dahilan para gustong mamatay ngayon. Pero narito ka, nakatayo pa rin."

Hindi ko tinanggap ang kanyang kamay. Sa halip, ginamit ko ang huling lakas ko para humakbang palampas sa kanya. Ngunit bago pa ako makalayo, nakaramdam ako ng matinding pag-ikot ng paligid. Ang lupa ay tila nawala sa ilalim ng aking mga paa. Bago pa tumama ang mukha ko sa lupa, naramdaman ko ang isang pares ng matitigas na braso na sumalo sa akin.

"Huwag mong pilitin," bulong niya malapit sa aking tainga. "Kailangan mong magpahinga para sa anak mo."

Binuhat niya ako na parang wala akong bigat. Isinandal ko ang aking ulo sa kanyang dibdib, hindi dahil gusto ko, kundi dahil wala na akong lakas para lumaban. Sa bawat hakbang niya paakyat sa isang mabatong daan, naririnig ko ang regular na tibok ng kanyang puso. Iba ito sa mabilis at madayang tibok ng puso ni Marcus. Ito ay kalmado. Ito ay sigurado.

Dinala niya ako sa isang modernong bahay na nakatago sa gitna ng kagubatan. Malaki ang mga bintanang gawa sa salamin na nakaharap sa dagat. Inilapag niya ako sa isang malambot na sofa. Agad siyang kumuha ng isang basong tubig at isang malinis na tela.

"Inumin mo ito," utos niya.

Ininom ko ang tubig nang mabilis, halos mabulunan ako. Nang matapos ako, kinuha niya ang tela at dahan-dahang pinunasan ang dugo sa aking noo. Nanatili akong nakatitig sa kanya. Sa malapit, mas nakita ko ang talim ng kanyang mga mata—kulay abo, parang dagat bago ang isang malakas na bagyo.

"Bakit mo ako tinutulungan?" tanong ko habang nililinis niya ang aking mga sugat. "Anong kailangan mo sa akin?"

Tumigil siya at tiningnan ako nang diretso. "Ang kaaway ng aking kaaway ay aking kaibigan, Elena. Gusto ni Marcus ang lupang kinatatayuan ko ngayon. Gusto niyang wasakin ang lahat ng pinaghirapan ko para lang sa kanyang ambisyon."

Inilapag niya ang tela at tumayo. Lumakad siya patungo sa malaking bintana at tumingin sa labas, kung nasaan ang madilim na karagatan.

"Iniisip ng mundo na patay ka na. Ang balita sa radyo ay nagsasabing lumubog ang yate at walang nakaligtas maliban kay Marcus at sa isa pang babae," pagpapatuloy niya. Lumingon siya sa akin, ang kanyang mukha ay seryoso at walang bahid ng biro. "Maaari kang manatili rito. Maaari kang magtago habang buhay."

Umiling ako. Ang poot na kanina pa kumukulo sa dibdib ko ay muling nag-alab. "Hindi ako magtatago."

Tumango siya, tila inaasahan na niya ang aking sagot. "Kung ganoon, kailangan nating baguhin ang lahat sa iyo. Mula sa pangalan mo hanggang sa mukha mo. Paglabas mo sa islang ito, hindi ka na si Elena Valerius."

Lumapit siya sa akin at ibinigay ang isang itim na folder. Sa loob nito ay may mga dokumento at litrato ng mga negosyo ni Marcus.

"Ako si Alexander Thorne," pagpapakilala niya. "At tutulungan kitang bawiin ang lahat ng kinuha niya sa iyo, kasama na ang dangal mo."

Tiningnan ko ang mga dokumento sa aking kandungan. Ang pangalang Alexander Thorne ay kilala sa mundo ng negosyo bilang ang "Ghost of Wall Street"—isang lalaking hindi kailanman nagpapakita sa publiko pero kayang magpabagsak ng mga kumpanya sa loob ng isang gabi.

Tumingala ako sa kanya. Ang liwanag ng buwan na pumapasok sa bintana ay nagbibigay ng kakaibang anino sa kanyang mukha. Inabot ko ang aking kamay, hindi na bilang isang biktima, kundi bilang isang katuwang.

Tinanggap niya ang aking kamay. Ang kanyang pagkakahawak ay mahigpit, isang pangako ng isang alyansa na sinelyuhan ng dugo at paghihiganti.

"Magsimula na tayo," sabi niya.

Kinuha niya ang folder at inilagay ito sa isang safe sa pader. Lumabas siya ng silid para kumuha ng pagkain, iniwan akong nakatingin sa sarili kong repleksyon sa madilim na salamin ng bintana. Ang babaeng nakikita ko ay hindi ko na kilala. Ang mga mata niya ay wala nang bakas ng luha, tanging ang malamig na apoy ng isang babaeng wala nang balak lumingon sa nakaraan.