𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟱

𝘜𝘯𝘤𝘰𝘮𝘧𝘰𝘳𝘵𝘢𝘣𝘭𝘦 𝘧𝘦𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨

Tawa lang ako ng tawa habang nakikinig sa usapan ng mga kaibigan ko minsan naman ay sumasabat ako pero madalas silang tatlo lang talaga ang nagbabardagulan.

“Oh bakit? Diba nagpaloko ka sa boyfriend mo?” Laban ni Mishcka kay Elizabeth. Agad naman siyang sinamaan ng tingin nung isa na ikinatawa lang nilang dalawa ni Jia. Natawa na naman ako dahil sa banat niya kay Eli.

Minsan talaga itong si Mishcka walang preno ang bibig, sasabihin niya talaga ang gusto niyang sabihin masakit man o hindi. Kaya madalas talaga nagsasagutan ’yan sila ni Eli na nauuwi naman sa pagkaka-ayos. Hindi ko naman papayagan na tumagal ang misunderstanding nilang dalawa. Kami ni Jia ang taga awat kapag nagbabangayan ’yan sila eh.

Magsasalita na sana ulit si Mishcka nang biglang bumukas ang pintuan ng leisure room. Sumilip sa pinto ang nakangising lalaki— si Raynier. I just rolled my eyes at him dahil ako ang una niyang tiningnan.

“Mga bitches except kay G syempre, siya ang anghel na hinulog ng langit para sa akin,” sabi pa niya.

Inirapan ko siya at tumayo na. Ganun din ang ginawa ng tatlo.

“Nga pala, sa office daw ni Ms. Alves ngayon na may darating daw na bisita.”

Tumango lang ako sa kaniya. Kami naman ng mga kaibigan ko inayos na ang kinainan namin at lumapit na sa may pintuan kung saan nakabukas ito. Naroon pa rin si Raynier at nakangiting nakatingin sa akin.

“Tumabi ka kaya at dadaan kami,” sabi ko sa kaniya.

“Ikaw lang pwede dumaan bahala na silang tatlo diyan,” banat niya pa.

“Gago!” usal ko. Nakakapikon talaga ’to minsan. Ewan ko ba kung nagpapa-pansin lang siya or what.

Hindi nagtagal umalis naman na siya sa may pinto kaya nakalabas kami ng mga kaibigan ko. Hindi ko na pinansin si Raynier kahit ang kulit niya. Sinusundan niya ako papunta sa table ko. Nilagay ko kasi sa bag ko iyong baunan ko at mag-aayos pa ako bago pumunta sa office ni Ms. Alves. Naka upo na ako sa swivel chair ko habang si Raynier ay nasa likod ko nagsasalita ng kung anu-ano.

“Alam mo ba kung sino ang magiging bisita natin dito sa department natin?” Tanong niya sa akin na para bang may idea ako kung sino iyon.

Hindi ko na lang pinansin si Raynier. Sanay na ako sa kaniya, natitiis ko na rin ang kaingayan niyan. Buti nga nitong mga nakaraang linggo busy din siya sa mga trabaho niya kaya hindi niya ako ginugulo habang ginagawa ko rin ang project ko. Mabait naman talaga si Raynier, understanding pa kaya lang madalas nakukuha niya ang pika ko kaya instead na mag-usap kami ng malumanay nasusungitan ko siya.

“Ano G? Wala ka bang idea? Ako kasi may idea ako kung sino. Narinig ko lang din ito from other department,” dagdag niya pa.

Hindi ko pa rin siya magawang pansinin sa kabila ng kadaldalan niya dahil busy ako sa pagmi-make up at pagsuklay. Nakakabastos iyon pero sanay na rin sa akin si Raynier. Alam niya naman kasing nakukulitan na ako sa kaniya sige pa rin siyang salita nang salita.

“Iyong CEO natin, si Mr. Devereux siya ang bibisita sa atin ngayon,” natigilan naman ako sa narinig at heto na naman iyong uncomfortable feeling. Si Mr. Devereux? Bakit siya bibisita sa department namin?

“Teka, totoo ba ’yang sinasabi mo?”

Nagkibit balikat lang si Raynier sa tanong ko.

“Diba sabi ko—” hindi na niya natapos ang sasabihin nang biglang bumukas ang pintuan ng department office namin.

And there he is, Mr. Devereux. Seeing him today I can tell he's the epitome of power and sophistication, with chiseled features and a sharp jawline. His hazel eyes seem to pierce through you, exuding confidence and authority. His dark hair is perfectly styled, adding to his sleek and polished look. He's dressed in a tailored suit that's as sharp as his business instincts. He is a perfect man that I have seen in my entire life.

Katulad ng mga nakaraang pagkikita namin, na sa akin agad ang tingin niya buti na lang ay hindi ito napapansin ng mga katrabaho ko dahil baka kung ano pa ang isipin nila. I hate it, I hate the way he stare at me. I feel so uncomfortable.

Inalis ko ang tingin ko sa kaniya instead binalingan ko ng tingin si Raynier na nasa gilid ko na ngayon, si Eli na nakanganga pa ng makita niya si Mr. Devereux na pumasok sa department namin, iyong iba naman titig na titig talaga sa mukha ng lalaki. Ang iba naman pinasadahan pa siya ng tingin mula ulo hanggang paa. Kita sa mga mukha nila ang pagkamangha na para bang nakakita sila ng isang greek-god.

“Let’s start the meeting now,” sabi ng lalaking na sa tabi ni Mr. Devereux.

Lahat kami dali-daling kumilos, unang pumasok si Mr. Devereux kasama iyong isang lalaki, baka assistant niya ’yon. Hindi naman kasi iyon ang secretary niya eh. Nang makapasok sa loob si Mr. Devereux sunod-sunod na kaming nagsipasukan sa loob ng office ni Ms. Alves. Andu’n na si Ms. kausap si Mr. Devereux.

Lahat ng mga katrabaho ko  nagsi-upuan na sa kanilang pwesto. Ako naman dahil wala ng bakanteng upuan sa hulihan wala akong choice kundi ang maupo sa unahan kung saan malapit kay Mr. Devereux.

Sa gitna siya naupo tapos sa right side naman ng table ako nakaupo habang si Ms. Alves nakatayo sa gilid ko.

“Manager Alves already told me that you already  read the announcement that my assistant posted on your bulletin board. Tomorrow you have a party— promotion party for Ms. Castejo...” tumingin siya sa akin pagkabanggit niya sa surname ko.

“That promotion party is for you to know that I have appreciated all your efforts and hardwoks in my company. So I hope y’all enjoy to your party.”

Tumango ang bawat isa sa sinabi ni Mr. Devereux. Ang party na magaganap bukas ay para lang sa department namin hindi naman siya big party na katulad ng iba. Small party lang dahil sa promotion ko. Automatic na kasi na may promotion party kapag may napo-promote kahit sa ibang department pa ’yan. Tapos sagot lahat ni Mr. Devereux ang gastos.

“So you have anything to say Ms. Alves before passing the managerial position to Ms. Castejo?” Mr. Devereux ask as he look at Ms. Alves then napunta naman ang tingin niya sa akin.

Bakit ba tingin siya ng tingin sa akin? Hindi ko na tuloy alam ang gagawin ko. I mean hindi ako makapag focus ng maayos because everytime na dadako sa akin ang tingin niya I feel so uncomfortable.

“Ahm, thank you Mr. Devereux for visiting here to our department. I was shocked to know the news that you’re going to visit here for the promotion party tomorrow. I am glad you appreciate our hardworks and efforts but I am not yet ready for the message maybe tomorrow na lang po,” all people here in the office laugh at what Ms. Alves says.

Lahat kami natawa even his assistant pero siya hindi ko manlang nasilayan ng kunting ngiti sa labi. Mahirap ba para sa kaniya ang ngumiti? Or hindi lang talaga siya natawa sa sinabi ni Ms. Alves? Hirap niya naman pasayahin. Napailing na lang ako.

Natapos ang usapan sa loob ng office ni Ms. Alves. Hindi naman ganun ka-importante ang usapan tungkol lang lahat sa magaganap bukas na hindi naman engrandeng party pero para saakin hindi naman importante kung may party o wala.

Ang sa akin lang, malamang masaya na sila para sa akin ay sapat na iyon. Pero sa totoo lang becoming a manager is not my prority o hindi ko ninais na makuha. Magkaroon lang ng stable job ay sapat na sa akin. Mabuhay lang ako sa araw-araw at mabayaran ko lang ang mga hospital bills ng tita ko sapat na sa akin. 𝘉𝘶𝘵 𝘎𝘰𝘥 𝘩𝘢𝘴 𝘵𝘩𝘦 𝘣𝘦𝘴𝘵 𝘱𝘭𝘢𝘯 𝘧𝘰𝘳 𝘮𝘦. Heto nga at naging manager pa bigla.

“Congratulation,” Mr. Devereux said casually na para bang ang tagal na naming magkakilala.

Kami na lang ngayon ang natitira rito sa loob ng office. Hindi ko na nga namalayan na kami na lang dalawa eh. Kung hindi pa siya nagsalita hindi ko pa mapapansin.

“You seem uncomfortable whenever I'm around,” dagdag pa niya.

“N-no Mr. Devereux, I’m sorry.”

“Why is it everytime we are talking, you always say sorry,” inis na sabi niya.

Eh kasi hindi ko naman alam ang sasabihin ko. Nami-mental black ako kapag nasa harap ko siya. Hindi ko na lang siya sinagot instead yumuko lang ako. Ayoko siyang tignan dahil makikita ko na naman iyong mata niyang nakaka hypnotized. Naramdaman kong lumapit siya sa akin na ikinatingin ko sa kaniya, as in malapit na malapit. His face is inches away from me.

“I said congratulation,” he said, almost whisper.

“T-thank you po,” iyon na lang ang lumabas sa bibig ko.

“Po? You think I'm that old para mag po ka sa akin?”

Shit! Sobrang lapit ng mukha niya, kunti na lang mahahalikan ko na siya, ramdam ko rin ang lakas ng tibok ng puso ko. May kung ano rin akong naramdaman sa tiyan ko. Hindi mapakali lahat ng sistema ko sa katawan lahat sila ramdam kong nagwawala. Mahigpit kong ikinuyom ang mga kamay ko na nasa kandungan ko.

Nanlaki ang mata ko ng bigla niyang hinawakan ang kamay ko. He leaned closer, nahigit ko ang hininga ko sa ginawa niya. Hahalikan niya ba ako? Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko, ipipikit ko ba itong mata ko o hindi. Later on bigla niyang inilapit ang bibig niya sa tenga ko.

“See you tomorrow, baby” iyon lang ang sinabi niya at agad na ring lumabas ng office.

Para naman akong nawalan ng lakas dahil sa kaba at hindi malamang dahilan. Parang nanghina ako sa ginawa niya, bumulong lang naman siya sa akin. Pero hindi lang basta bulong ’yon, hindi ako sigurado sa narinig ko pero tinawag niya ba talaga akong baby? What the fuck! Narinig ko na naman iyon, dalawang beses ko na iyong narinig mula sa kaniya and it sounds good everytime he call me baby. Ano ba itong ginagawa mo sa akin Mr. Devereux?