𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟰

𝘗𝘳𝘰𝘮𝘰𝘵𝘪𝘰𝘯 𝘱𝘢𝘳𝘵𝘺

“Canned goods, noodles, orange fruits, apple, kape, condiments, hygiene ano pa ba ang kulang?” Pagkausap ko sa sarili ko. Naggo-grocery na ako ngayon para sa stock ko sa bahay.

Pumunta ako sa mga meat section, parang nagki-crave kasi ako ng pork steak kaya naman magluluto ako mamaya. Bumili pa ako ng isang buong manok, at pork giniling saka shrimp dahil iyon ang mga cravings ko. I think deserve ko naman ito dahil more on canned goods at noodles ako this past few weeks dahil super busy ako.

Nagtataka siguro kayo ba’t ang dami kong nabili samantalang 1k lang naman ang hiniram ko kay Eli. May sobra pa kasi akong 1,500 dito sa wallet ko idadagdag ko na lang ito.

Habang abala ako sa pagtingin-tingin sa meat section hindi ko namalayan na bigla na lang sumalpok ang cart ko sa cart ng iba. Gulat ang rumihistro sa aking mukha ng makita kung kaninong cart iyon. The cart is owned by Mr. Devereux na ngayon ay matamang nakatitig sa akin. Hindi lang siya mag-isa, he’s with someone. Ito ’yung babaeng pumunta sa office niya kanina.

Bakit sila magkasamang mag-grocery? Magkasama na ba sila sa iisang bahay? Malamang Georgina, magkasama nga silang nag go-grocery eh. For sure live in na sila kasi nga mag fiancé na sila eh at kapag nagpakasal sila official na silang mag-asawa. So there’s nothing wrong with that.

“Sorry po, Mr. Devereux” napayuko ako dahil hindi ko kaya ang paninitig niya sa akin idagdag pa iyong hazel eyes niyang nakaka-akit na nakakapanghina at same time.

“Hey, miss. Are you blind or tanga ka lang talaga? Eyes on the path and not anywhere else. Look oh nabangga mo tuloy ’yung cart namin,” may bahid na inis na sabi nung babae. Agad tuloy akong nag-angat ng tingin at tiningnan ang cart nila kung may nalaglag bang pagkain o may nabasag o kung may nasira pero wala naman.

“I’m sorry ma’am, hindi ko po sinasadya.” Iyon na lang ang sinabi ko kaysa naman pahabain pa ang usapan.

Pero kung tutuusin sila rin naman hindi tumitingin sa dinaraanan nila dahil pwede naman nila akong iwasan para hindi magsalpukan iyong cart namin.

“That’s enough, Cally” walang ganang boses na sabi ni Mr. Devereux habang ang mata ay nakapako pa rin sa akin. Kanina pa ba niya ako tinitingnan? Naiilang na ako sa mga tingin. Hindi na ako komportable kaya kailangan ko ng umalis dito. Malayo sa kanilang dalawa, malayo sa mga mapantitig niyang mga mata.

Yumuko ulit ako just to show my sincerity. “I’m really sorry ma’am, sir.” Sabi ko na lang kahit hindi ako sigurado sa pagtawag sa kaniya ng sir dahil sa nalaman ko kanina kay Mishcka.

Noong hindi na sila sumagot pa dali-dali ko nang hinatak ang cart ko palayo sa kanilang dalawa. Walang lingon-lingon akong dumeretso sa cashier para bayaran ang pinamili ko.

I am really hopping na ito na ang una at huling pagtatagpo namin ni Mr. Devereux dahil pakiramdam ko ayaw ko na siyang makita pa. Another thing is, iyong unfamiliar feeling na nararamdaman ko towards him na hindi ko alam kung ano. Should I just avoid him? Pero paano ko naman siya maiiwasan, hindi naman ako naakyat o nakakarating sa office ng CEO. Noong nagpasa ako ng project ko for promotion, na kanina lang nangyari iyon ang unang tapak ko sa office ng CEO. Sa tanang buhay ko hindi ko na nga naisip na makakaapak ako roon at hindi ko na rin pinangarap iyon. 

Pagdating ko sa bahay instead na magluto ng cravings kong pork steak nag noodles na lang ako dahil bigla akong tinamad kumilos. Kumain lang ako, nagpalit ng comforter at punda saka naglinis ng katawan natulog na. Parang nakakaubos ng lakas ang pangyayari mula pa kaninang umaga hanggang pag-uwi ko dito sa bahay to the point na ang dami kong plano pag-uwi ko pero lahat ng iyon hindi ko nagawa dahil sa—

Dahil saan nga ba Georgina? Damn! Ayoko ng isipin pa. Gusto ko na lang matulog nang matulog. Para naman makatakas ako kahit papaano sa reyalida ng mundo. Gusto ko na lang matulog ng mahimbing at managinip ng maganda.

“GEORGINA!” nagulantang ang buong office ng department namin sa sigaw ni Elizabeth.

Nakita kong lumabas ng office niya si Ms. Alves.

“What happend Ms. Barroga?” Nag-aalalang tanong ng manager namin kay Eli.

Lahat kami tahimik at nakatayo sa kani-kaniyang table at nakatingin sa nakangising si Elizabeth.

“Manager, may announcement kasi sa bulletin natin.”

Doon ko lang napansin ang hawak niyang isang bondpaper na may sulat. Baka iyon ang announcement na sinasabi niya. Ano naman kaya iyon? At ano ang kinalaman ng announcement na ’yon sa akin?

“Notice of promotion party.  All staff of the Department of Finance and Accountancy are invited to a promotion party tomorrow, at 7’ oclock , in the Department Conference Room. Celebrate the achievements of our colleagues and enjoy refreshments. Your presence is greatly appreciated. Thank you.” Rinig naming lahat nang binasa ni ma’am ang ibinigay na bondpaper ni Eli sa kaniya.

Kaya naman pala kung makasigaw siya sa pangalan ko, that party is for me. Tungkol sa promotion party ko pala ang ang announcement na ’yon. Do I really need to have that promotion party? Hindi ba pwede na bukas na bukas rin ay ako na ang manager ng department namin?

“I guess all of the staff should attend to this party. Para rin naman ito sa pinili nating lahat na sususnod na manager,” sabi ni ma’am sabay tingin sa akin.

Umusbong naman ang malakas na palakpakan ng mga katrabaho dahilan para mapangiti ako.

I mouthed ‘thank you’ to ma’am Alves and to my loving co-workers.

“Grabe manager ka na dadagdag na ang sahod mo,” kinikilig na sabi ni Jianna. Natawa ako sa sinabi ni Jia, talagang sa sahod ko talaga ang pinansin niya ah.

After ng nangyari kanina andito kami ngayon nina Jianna, Elizabeth at Mishcka sa leisure room dahil breaktime namin ngayon. Silang tatlo lang talaga ang pinaka close ko sa mga katrabaho ko  kasabayan ko kasi silang pumasok dito sa company. Kung itatanong niyo kung na saan ang iba kong katrabaho lumabas sila at kumain sa mga restaurant ang iba.

Kami naman magkakaibigan ay napiling dito na lang sa leisure room kumain. At alam niyo ba kung ano ang ulam namin? It’s pork steak, kaninang umaga ko ito niluto at nagbaon na rin ako dito sa trabaho ko para na rin sa mga kaibigan ko kaya dito na lang kami kumain sa leisure room kaysa naman lumabas pa kami, nakakapagod kaya.

“Oo nga eh, makakapag-ipon na ako ng malaki,” sagot ko kay Jia.

“Wala pa raw bang progress ang tita mo?” tanong ni Eli.

Umiling ako.

“Wala pa eh,”

“Eh paano kung nagsasayang ka na lang ng pera? Ito ha don’t get me wrong pero it’s been almost 2 years since na coma ang tita mo. I don’t know why you’re still hoping for her life,” sabi ni Jia.

Natahimik ako sa sinabi ni Jia, somehow may point siya. Naiintindihan ko naman ang point ni Jia pero hindi ko rin kayang bitawan na lang basta-basta ng ganun ang tita ko. Tulad nga ng sabi ko wala ng maiiwan sa akin kung pati siya mawala na rin sa akin.

“Hindi naman kasi pwedeng basta-basta na lang bitawan ang tita ko. She’s my only family that I have hangga’t kaya ko pa I’ll support her meds dahil kung hindi niya na kaya edi sabay na lang kami susuko,” biro ko sa kanila na ikina-ismid lang nila.

“Ewan ko sa ’yo. Seryoso kami rito eh,” sabi ni Mishcka.

“Oo nga, buti na lang masarap itong pork steak mo,” segunda naman ni Eli.

“Halata ngang sarap na sarap ka sa pork steak na niluto ni Georgy halos ubusin mo na nga eh. Magtira ka naman beh, hindi lang ikaw ang kakain” angil ni Jia.

Natawa na lang ako sa kanilang tatlo. Jusko! Buti na lang talaga at natitiis ko silang tatlo kahit gan’yan sila.