Chapter 2

Unang araw pa lang ni Celestine bilang personal secretary ng CEO, malinaw na ang itinakda niyang hangganan.

Trabaho lang. Walang personalan.

Pagkatapos niyang ayusin ang schedule ni Alessandro para sa buong araw, kumatok siya sa opisina nito.

"Good morning, Sir."

Hindi siya tumingin nang matagal dito. Inilapag niya ang kape sa mesa at iniabot ang tablet.

"Your schedule for today. The board meeting starts at nine, the contract signing is at eleven, and your lunch with the investors is at one."

Tahimik na pinagmasdan siya ni Alessandro bago ito nagsalita.

"Celestine."

"Yes, Sir?" tugon niya nang hindi man lang ito tinitingnan.

"Why did you become so cold to me?"

Napairap siya.

Simula pa kanina, paulit-ulit na siyang kinukulit nito ng mga personal na tanong, habang paulit-ulit din niya itong dini-dismiss.

"Sir, unless it's work-related, I don't think we should be discussing personal matters during office hours."

"Why do you keep avoiding my question?"

Inayos niya ang mga papeles sa mesa, tila mas interesado pa roon kaysa sa kausap.

"I'm not avoiding you." Sandali siyang tumingin dito. "I'm simply doing my job."

"I just wanted to know how you've been."

"I've been employed." Tipid ang ngiti niya. "Which, coincidentally, is exactly why I'm here." Isinara niya ang folder. "Anything else regarding work, Sir?"

Matagal siyang tinitigan ni Alessandro bago ito marahang umiling.

"...None."

"Great. Have a productive day, Sir."

Tatalikod na sana siya nang muling magsalita ang lalaki.

"Did you ever miss me?"

Huminto siya, napapikit sandali, saka napabuntong-hininga na parang inuubos na nito ang natitirang pasensya niya.

Dahan-dahan siyang lumingon.

"I miss my sleep, my peace of mind, and payday." Pilit siyang ngumiti. "You were never on the list."

Pagkasabi niyon, tuluyan na siyang naglakad palabas, iniwang tahimik ang opisina.

Lumipas ang ilang oras.

Abala si Celestine sa conference room, maingat na inaayos ang mga kontrata para sa susunod na meeting nang bumukas ang p***o.

Pumasok si Alessandro.

"Those files should be arranged by priority," kalmado nitong sabi habang lumalapit sa tabi niya.

"Noted, Sir."

"Celine..."

Natigilan siya. Anim na taon na ang lumipas, ngunit iyon pa rin ang tawag nito sa kanya.

"Can we talk? Please, pagbigyan mo naman ako. Let's catch up. It's been six years—"

Hindi man lang siya lumingon.

"Sir," putol niyang sabi, "if this isn't work-related, I'm busy."

Sandaling natahimik si Alessandro. "I just want to—"

"Kinuha ko ang trabahong ito dahil kailangan ko.” Dahan-dahan siyang humarap dito, propesyonal ang mukha ngunit malamig ang tingin. "So please... don't make my job harder than it already is."

Bago pa makasagot si Alessandro, malakas na bumukas ang conference room door.

"Alessandro!"

Pareho silang napalingon. Nakatayo sa may door si Raya Valencia, nagliliyab ang mga mata habang salitan silang tinitingnan.

Napairap si Raya. "Wow. Secretary na naman?"

"Raya—"

"Oh, don't 'Raya' me!" Dire-diretso itong naglakad palapit kay Celestine. "So... ikaw ang bagong babae?"

Napabuntong-hininga si Celestine. "Ma'am, I'm only his secretary."

"That's what every woman says."

"Raya, stop this," malamig na sabi ni Alessandro.

"Stay out of this!"

Mariing itinulak ni Raya ang balikat ni Celestine dahilan para mapaatras siya ng ilang hakbang.

"Ma'am," kalmado pa rin niyang sabi. "Please don't touch me."

"Oh? Natatakot ka?"

"Hindi ako natatakot sa'yo. I'm asking you politely."

"At ano'ng gagawin mo?"

Muli siyang itinulak ni Raya, mas malakas kaysa kanina. Tumama ang likod ni Celestine sa conference table.

Huminga siya nang malalim. "Ma'am... last warning."

"Or what?" Bigla na lang hinablot ni Raya ang buhok niya.

"Aray!" Napangiwi si Celestine habang pilit inaalis ang kamay nito. "Pakawalan mo ako!"

Agad na lumapit si Alessandro. "Stop it, Raya! I'm warning you. Don't hurt her."

"Hindi!" sigaw ni Raya. "Para matuto siyang lumayo sa fiancé ko!"

"Ex-fiancée," malamig na pagwawasto ni Alessandro.

"Shut up!" Sigaw ni Raya at muling itinaas ang kamay, balak sampalin si Celestine.

Sa sobrang gulat, mabilis na naabot ni Celestine ang pinakamalapit na bagay sa mesa, isang makapal na leather folder. At diretsong tumama ang folder na iyon sa mukha ni Raya.

Natahimik ang buong conference room. Habang nanlaki ang mga mata ni Celestine dahil sa hindi niya inaasahang magagawa iyon.

Napabitaw si Raya sa buhok niya at napahawak sa pisngi.

"Sorry! Hindi ko sinasadya!”

Namumula sa galit si Raya. "...You... YOU HIT ME?!"

"I panicked!"

"WITH A FOLDER?!"

"Well... yes!" depensa agad ni Celestine. "I'm a secretary, not Captain America! Wala akong shield. Folder lang ang pinakamalapit!”

Tahimik ang buong silid. Maging si Alessandro ay tila napigilang mapakurap.

Sa mismong sandaling iyon, bumukas ang door.

"Surprise, daddy!"

Pumasok si Sophia, ngunit natigilan ito nang makita ang eksena. Saglit nitong tiningnan ang namumulang pisngi ni Raya, pagkatapos ay ang magulong buhok ni Celestine.

Sophia's eyes slowly widened as she realized they were fighting.

"Whoa..." bulong nito, halatang manghang-mangha.

It was the first time she'd seen someone stand up to her daddy's ex-fiancée, a woman she never liked in the first place.

Sophia couldn't take her eyes off Celestine. She was brave. She protected herself, she didn't cry, and she fought back. At doon tuluyang nakapagdesisyon si Sophia.

Mommy Candidate: Ate Celestine.

Approved.

From that moment on, wala nang ibang babae sa isip niya. Gagawin niya ang lahat para balang araw, maging mommy niya si Ate Celestine.

Napalingon si Raya nang makita si Sophia na nakatayo sa may pintuan. Agad itong ngumiti.

"Hi, baby Sophia."

Ngunit bago pa ito makalapit, sumigaw si Sophia.

"Don't talk to me!" Mabilis na tumakbo si Sophia papunta kay Celestine at nagtago sa likod nito. "I don't like you!"

Napatigil si Raya. Halatang napahiya ito, lalo na nang makita niyang nakatingin sa kanya ang mga empleyado sa conference room.

Mariin nitong inayos ang buhok, saka dinampot ang mamahaling handbag. Nanlilisik ang mga mata nitong tumingin kay Celestine.

"We're not done yet.”

Pagkasabi niyon, mabilis itong tumalikod at lumabas ng conference room.

Tahimik na napabuntong-hininga si Alessandro bago lumapit kay Celestine.

"Are you okay?" Bahagya nitong hinawakan ang bewang ni Celestine. "I'm sorry. You shouldn't have been dragged into this."

Agad na inalis ni Celestine ang kamay nito at umatras ng isang hakbang.

"I'm fine, Sir."

Sa loob-loob niya, napailing na lang siya.

Six years... and nothing has changed. Mukhang wala pa ring pinagkaiba ang ex niya, manloloko pa rin. Kaya pala ganun na lang umasta ang ex-fiancée niya. Bahala sila sa gulo nila. She's only there to do her job.

Tahimik na lumabas si Celestine ng conference room bitbit si Sophia, habang inaayos ang gusot niyang buhok.

First day niya pa lang, nasabunutan na siya, muntik masampal, at nakipag-away pa sa ex-fiancée ng boss niya.

Napailing siya.

This can't possibly get any worse... right?