Chapter 1

Anim na taon na ang lumipas mula nang iwan ni Celestine ang lalaking minsan niyang minahal nang buong puso.

At sa loob ng anim na taong iyon, wala na siyang balita kay Alessandro.

"Please, Lord... kahit ito na lang."

Mahigpit na hinawakan ni Celestine ang folder na naglalaman ng résumé niya habang nakatayo sa harap ng napakalaking gusali ng Virelli Group.

Ilang buwan na siyang naghahanap ng trabaho. Halos maubos na ang ipon niya sa renta, pagkain, at iba pang gastusin.

This interview was her last chance.

Huminga siya nang malalim bago tuluyang pumasok sa lobby. Ngunit ilang hakbang pa lang ang nagagawa niya ay may narinig siyang hikbi.

Napalingon siya at nakita ang isang maliit na batang babae, mga anim na taong gulang, na halos maiyak habang nakatingin sa sahig.

"Hey, sweetheart..." Lumuhod si Celestine sa harap nito. "Are you okay?"

Namumula ang ilong ng bata habang pilit pinipigilan ang luha. "I... I can't find my daddy."

Agad lumambot ang puso ni Celestine. "It's okay. We'll find him together."

Napangiti nang bahagya ang bata. "Really?"

"Of course."

Habang magkahawak sila ng kamay, naglakad sila sa lobby. Maya-maya ay may napansin si Celestine.

"Is this your bunny?"

Isang maliit na stuffed rabbit ang nakahandusay sa gilid ng sofa.

Lumiwanag ang mukha ng bata. "My Bunbun!" Agad niya itong niyakap. "Thank you!"

Napatawa si Celestine. "You're welcome."

Ngunit bago pa siya makapagsalita ulit, biglang may ilang empleyadong nagmamadaling lumapit sa kanilang direksyon.

"Miss Sophia!" Halos sabay-sabay silang napabuntong-hininga sa ginhawa. "Naku, we've been looking everywhere for you!"

Sophia?

Hindi na nagtanong pa si Celestine. Siguro anak ng isa sa mga executive.

"Thank you for helping her, miss," magalang na sabi ng isang staff.

Ngumiti lang siya. "No problem."

Bago siya tuluyang umalis, mabilis siyang niyakap ni Sophia.

"I like you," mahina ngunit masayang sabi ng bata.

Natigilan si Celestine bago siya napangiti. "T-thank you, sweetheart."

Maya-maya, naputol ang sandaling iyon nang may tumawag mula sa interview area.

"Miss Celestine Monteverde!"

Napabalik siya sa realidad. Napabitiw siya sa yakap ni Sophia at agad na lumingon sa direksyon ng tumawag sa kanya. Tsaka yumuko siya para magpaalam kay Sophia.

"I have to go now, sweetheart. Good luck sa kung ano man ang ginagawa mo today, okay?" nakangiting sabi niya.

Agad namang tumango ang bata, kahit halatang ayaw pa siyang paalisin.

"Will I see you again?" inosenteng tanong ni Sophia.

Bahagyang natawa si Celestine. "Maybe."

Binigyan niya ang bata ng isang huling ngiti bago tuluyang tumalikod.

"Miss Celestine Monteverde."

Napatuwid siya nang marinig muli ang pangalan niya. Huminga siya nang malalim at inayos ang sarili bago sumunod sa staff.

Habang naglalakad papunta sa interview room, tahimik siyang nagdasal.

Please... sana ito na 'yon. Kailangan niya talaga ang trabahong ito.

Pagdating sa p***o, marahan siyang kumatok.

"Come in."

Dahan-dahan niyang pinihit ang doorknob at pumasok.

Ngunit nang iangat niya ang tingin sa taong naghihintay sa loob, biglang tumigil ang mundo niya. Nanlaki ang kanyang mga mata.

The man seated across the interview table slowly lifted his gaze. Halata ang gulat sa mga mata nito nang makita siya.

Parang tumigil ang mundo ni Celestine.

It's Alessandro. Her ex-boyfriend.

Anim na taon na ang lumipas, ngunit agad niya itong nakilala. Naka-blonde buzz cut na ito ngayon, mas matipuno ang pangangatawan, at mas lalong naging guwapo kaysa noong huli niya itong nakita.

At sa lahat ng lugar na puwede silang magkita… Sa job interview pa talaga!

"Take a seat, Miss Monteverde."

His voice was calm. At sa pagkakabigkas nito sa apelyido niya ay parang wala silang pinagsamahan noon.

Nilunok ni Celestine ang bara sa lalamunan. "I... I'm sorry. I don't think I can continue this interview."

Agad siyang tumalikod, handa nang umalis. Ngunit bago pa niya mahawakan ang p***o, bumukas ito.

"Daddy!"

Masayang tumakbo si Sophia papasok. Diretso itong yumakap sa binti ni Alessandro.

Nanigas si Celestine.

Daddy? Si Sophia ay anak ni Alessandro? Napatingin siya sa kanilang dalawa. Halos magkapareho ang kanilang mga mata.

At doon niya tuluyang napagtantong may pamilya na si Alessandro.

Nanikip ang dibdib niya. Seriously? Bakit parang ang mga taong nananakit pa ang nauuwi sa masayang buhay, habang siya... hanggang ngayon, naghihirap pa ring buuin ang sarili?

Biglang lumapit si Sophia kay Celestine at hinawakan ang kamay niya.

"Daddy! I want her."

Napakunot ang noo ni Alessandro. "What do you mean, baby?"

"I want her to stay. I like her, she's kind."

Tumahimik ang buong silid. Maging ang HR ay napatingin sa CEO. Si Alessandro naman ay hindi inaalis ang tingin kay Celestine.

Pagkaraan ng ilang segundo ng nakakabinging katahimikan, muli itong nagsalita habang seryoso siyang tinititigan.

"You're hired."

"W-what?" halos pabulong na sabi ni Celestine.

"You'll be my personal secretary."

Mabilis siyang umiling. "No. I can't." Bahagya siyang umatras bago napairap. "At hindi ba sinabi ko nang hindi ko na itutuloy ang interview? Bingi ka ba?"

Hindi na niya hinintay ang sagot. Agad siyang tumalikod, handang maglakad palabas ngunit laking gulat niya biglang kumapit si Sophia sa manggas ng blazer niya.

"No!" malakas na reklamo ng bata. "I want Ate!"

Napakurap ang lahat sa conference room. Lumapit si Sophia kay Alessandro at nakasimangot na itinuro si Celestine.

"I don't like the other secretaries. They're boring." Humalukipkip pa ito. "I want her."

Napabuntong-hininga si Alessandro habang ang HR staff ay nagkatinginan. Kilala nilang lahat si Sophia. Wala ni isa sa mga naging secretary ng CEO ang nagustuhan nito. Madalas pa nga nitong pinapaiyak o tinatakbuhan ang mga iyon.

Pero ngayon… Si Celestine lang ang kusang niyakap at in-approve ng batang napakapili.

"See?" kalmadong sabi ni Alessandro habang nakatingin kay Celestine. "Even my daughter already made her decision.”

Pero walang pakialam si Celestine. Ayaw niya talaga.

Kailangan na niyang umalis. Hindi niya kayang araw-arawin ang presensya ng lalaking minsang sumira sa puso niya.

Ngunit bago pa siya makapagsalita muli, sumingit ang HR.

"Miss Monteverde, this position offers three times the salary you applied for."

Nanlaki ang mga mata niya. Three times? Naalala niya ang laman ng wallet niya. Ang overdue niyang renta. Ang halos wala nang natitirang ipon.

Humigpit ang hawak niya sa folder. Napapikit si Celestine at napabuntong-hininga. Wala na siyang ibang pagpipilian. Pagmulat niya, saglit siyang napatingin kay Alessandro bago ibinaling ang tingin kay Sophia.

Nakasimangot ang bata habang magkadikit ang mga palad na parang nagmamakaawa.

"Please, Ate... accept daddy's offer. I promise I'll be a good girl whenever you're around."

Napapikit na lang muli si Celestine.

"Fine." Napabuntong-hininga siya. "I'll accept the job."

Bahagyang tumango si Alessandro. May bahagyang ngiti sa sulok ng mga labi nito, isang ngiting parang matagal na nitong inaasahan ang magiging sagot niya.

"Good. Report tomorrow.”

At sa isang simpleng desisyon… Muling pinagtagpo ng tadhana ang dalawang pusong minsang nagmahal, ngunit ngayon, bilang boss at secretary.

"Well... congratulations to you, Mr. Jackass." Mahina ngunit maarte niyang bulong. "Your daughter is way too cute, and the salary is ridiculously high. Otherwise, this gorgeous face? You'd never see it again."

"What are you mumbling there, Miss Monteverde?"

Nanlaki ang mga mata ni Celestine nang marinig ang boses ni Alessandro. Mukhang napalakas yata ang volume niya.

Agad siyang ngumiti ng ubod ng plastik. "Nothing, sir. I was just... appreciating the opportunity." Saglit siyang huminto bago nagdagdag, "See you tomorrow."

Hindi na siya lumingon pa. Tinaasan lang niya ng kaunti ang noo habang rumarampa palabas ng conference room na parang may sariling runway.

Pagkasara ng p***o, saka siya napangiwi.

Great. Just great! Hired nga siya pero ang kapalit naman, araw-araw niyang makikita ang ex niyang cheater. What a fantastic way to start a new career.