LOGINDahil hindi itinanggi ni Sebastian ang balita, lalong naging curious si Kristine. "Seryoso ba siya? Ang kambal niyo, hundred days pa lang, tapos gusto na niyang makipag-divorce? Hindi man lang ba niya inisip si Lolo? O kahit ang sarili niyang mga anak?"
Alam ng lahat na ulila na si Celestine. Mag-isa lang siya sa buhay, at kung matutuloy ang divorce, malabong makuha niya ang mga bata dahil wala naman siyang kakayahang buhayin ang mga ito.
"Tsaka, nung pumunta si Ninang Victoria sa Azure Bay kaninang umaga, wala siya roon. Iyak nang iyak ang kambal dahil gutom na, pero tanghali na siya nakauwi. Sabi ko na nga ba, hindi siya kasing-pure ng tingin ni Lolo sa kanya," dagdag pa ni Kristine.
Biglang nainis si Sebastian. "May milk powder sa bahay, at may frozen breast milk sa ref. Hindi magugutom ang mga bata. At si Celestine? Matanda na siya. May karapatan siyang lumabas paminsan-minsan."
Natigilan si Kristine. "Sebastian... bakit mo siya pinagtatanggol?" Gusto sana niyang itanong kung bakit nagbago ang ihip ng hangin, pero pinili niyang manahimik. Naalala niya ang sinabi ni Celestine sa ospital kaya bigla siyang nakaramdam ng guilt o baka takot na mawala ang balanse nila ni Sebastian.
"Sebastian... sorry. Kasalanan ko," mahinang paumanhin ni Kristine.
"Wala kang kasalanan sa akin. Don't think about it. Busy pa ako," maikling sagot ni Sebastian bago binaba ang tawag. Agad niyang tinawagan ang housekeeper na si Mang Enteng para sibakin ang mga katulong na mahilig mag-tsismis.
Samantala, naramdaman ni Kristine na may nagbago. Dati, siya ang laging unang nagbababa ng tawag. Pero ngayon, si Sebastian na. Totoo nga kaya na kapag nanganak ang isang babae, kahit hindi mahal ng asawa, nag-iiba ang trato rito? Napaisip siya—siguro nga dapat na silang magka-anak ni Adrian.
Pag-uwi ni Celestine para magpadede, nadatnan niyang nagkakagulo sa baba. Tinanong niya si Yaya Belen at nalamang sinisante ni Uncle Hong ang dalawang katulong dahil sa pagnguya ng dila at pag-offend kay Donya Victoria.
Alam ni Celestine na wala siyang sabi sa mga desisyon sa mansyon, kaya nanahimik na lang siya. Noong hapon, habang tulog ang mga bata, binuksan niya ang kanyang laptop para maghanap ng trabaho.
Seryoso siya sa divorce. Pero dahil mahina pa si Lolo, kailangan niyang itago muna ito—pero dapat handa na siya sa buhay-single. Naghahanap siya sa administration, marketing, at legal departments. Sa sobrang pagmamadali nung nagising ang kambal, naiwan niyang bukas ang laptop.
Gabi na nang makauwi si Sebastian. Dumiretso siya sa taas para mag-shower at magpalit ng loungewear. Lalapitan sana niya ang mga bata nang mapansin ang laptop sa gilid.
Pagbukas ng screen, tumambad sa kanya ang mga job recruitment pages.
Napangisi nang malamig si Sebastian. Seryoso nga siya. Pero hindi niya ma-gets—nakatira siya sa mansyong nagkakahalaga ng daan-daang milyon, may luxury cars, pitong katulong, at lahat ng luho. Ano pa ba ang hindi niya sapat? Bakit kailangan niyang mag-divorce? Tama nga si Kristine, may tama yata sa utak ang babaeng 'to.
Sa hapag-kainan, mas matindi ang lamig kaysa sa aircon. Ramdam ni Celestine na alam ni Sebastian ang nangyari sa ospital at ang pagbisita ni Donya Victoria. Pero dahil ayaw niyang may masibak na naman na katulong, nanatili siyang tahimik.
Pagkatapos kumain, dumiretso si Celestine sa kwarto para patulugin ang kambal. Maya-maya, nag-vibrate ang phone niya. Text mula kay Floriece tungkol sa mga apartment na tiningnan nito kanina.
Natawa nang mahina si Celestine sa mga hirit ng kaibigan. Two years siyang walang makausap, kaya sobrang saya niya ngayon. Saktong pagpasok ni Sebastian, nakita niya si Celestine na tawa nang tawa habang nakatingin sa phone.
Ngayon ko lang siyang nakitang ganyan kasaya, isip ni Sebastian. Sino'ng ka-chat niya? May iba na ba siyang lalaki? Kaya ba atat na atat siyang makipag-divorce para sa true love niya?
Biglang sumeryoso ang mukha ni Celestine nang makita si Sebastian.
[Matulog na ako, baka magising pa ang mga bata. Rest ka na rin.] text niya kay Floriece.
Floriece replied with a teasing emoji: [Nandiyan na ba si Hubby? Sige na, hindi ko na kayo iistorbohin sa good time niyo!]
Namula si Celestine at agad na tumalikod para matulog. Sa mata ni Sebastian, ang kilos na ito ay guilty conscience. Hindi niya matanggap na habang sila ay kasal pa, ay may iba na itong kinahuhumalingan—to the point na kaya nitong iwan ang mga anak nila.
Dama ni Celestine ang paglubog ng kama sa likod niya. Huminga siya nang malalim at nagtanong nang mahigpit:
"Sebastian... hindi ka ba lilipat sa kabilang kwarto?"
Matapos kumain ay ibinaba ni Celestine ang kaniyang kubyertos, kumuha ng tissue at pinunasan ang kaniyang labi, “Hindi. Ang divorce ay isang bagay na final na at hinding-hindi na magbabago. Kaya ko kayo kinontak ay para pag-usapan kung maaari ba nating magkatuwang na palakihin ang mga bata? Ibig kong sabihin, pagkatapos ng divorce, basta’t may oras ako, maaari ko ba silang bisitahin at makasama kahit kailan, nang hindi sinusunod ang nakasaad na limitadong oras sa kasunduan?” Isinalalay ni Sebastian ang kaniyang katawan pabalik sa likod ng sofa. Ang kaniyang relaxed at komportableng posisyon sa pag-upo ay nagpakita ng isang matatag at dominanteng aura, na instant na nagdulot ng kaba kay Celestine. Matapos titigan ang babae sa loob ng ilang sandali, bahagyang nagkunot-noo ang lalaki, “Bakit bigbigla na namang nagbago ang isip mo? Plano mo bang makipag-agawan sa akin para sa custody sa hinaharap?” Sa katotohanan, gusto talaga ni Sebastian na magkaroon ito ng mas maraming ugnayan sa
Napakunot-noo si Sebastian sa tindi ng gulat, “Ikaw ba ang nagluto nito?” Tiningnan niya ang hitsura ng lalagyan, mukhang inorder lang talaga ito sa labas at ipinadala rito. Napakaliit ng espasyo ng buong kwarto. Kahit pa hindi sila magkatabi sa iisang pwesto, hindi naman nito naaapektuhan ang normal na lakas ng kanilang boses para magkaunawaan. Binuksan ni Celestine ang refrigerator para maghanap ng mga sangkap, naghahandang magluto ng isang mangkok ng noodles para sa kaniyang sarili. Kasabay nito ay sumagot siya: “Inorder po ’yan ni Tricia kanina. Buong umaga ko pong kalaro ang mga bata kaya hindi na ako nakapagluto.” Nang mabanggit ang mga anak, agad na nagtanong si Sebastian, “Natutulog ba sila?” “Opo, nasa itaas po ng loft.” “Malilikot na ang mga ’yan at natututong umikot. May inilagay ka bang harang sa gilid?” “Ang kama po na ’yan... diretso pong nakalatag sa sahig ang mattress kaya hindi sila mahuhulog.” Dahil limitado ang espasyo ng apartment, napakasimple lang
Napabuntong-hininga muli si Tricia at nagpayo, “Kahit pa kailangan mo nang umalis, kausapin mo pa rin ang ex-husband mo at subukan ninyong palakihin ang mga bata nang magkasama.” Tinulungan ni Celestine na ayusin ang dulo ng kumot ng mga bata, bago tumayo at bumaba sa salong bahagi ng loft. Negatibo siyang nagwika, “Wala na akong lakas ng loob na humiling pa sa kaniya ngayon. Matagal na niya akong kinamumuhian. Isang malaking gulat na nga lang na hindi niya lubusang ipinagdamot sa akin ang makita ang mga bata ngayon.” Paano pa siya hihiling ng higit pa? Gayunpaman, ang mungkahi ni Tricia ay nag-iwan pa rin ng marka sa kaniyang isipan. Sa orihinal na divorce agreement, humiling siya na bisitahin ang mga bata dalawa o tatlong beses sa isang buwan. Subalit ngayon, tila ba ang dalas na iyon ay hindi sapat. Kung magpapatuloy ang ganoong set-up, malaki ang posibilidad na tuluyan nang malimutan ng dalawang sanggol ang kanilang ina. Kailangan niyang gumawa ng paraan para sa higit
Binigyang-diin niya ang katotohanang iyon, bago umiling at nagpatuloy, “Hindi ko po talaga maintindihan kung anong pumasok sa isip ninyo. Iniwan ninyo ang dambuhalang mansyon na nagkakahalaga ng daang milyong piso, para lang makipagsiksikan sa ganitong klaseng maliit na kwarto.” Isang maliit na kwarto... Well, napakatumpak ng kaniyang pagkakalarawan. Narinig ni Tricia ang mga binitawang salita ni Yaya Belen, at ang kaniyang mukha ay naging medyo sensitibo. Matapos ang lahat, siya ang bumili ng apartment na ito, at ang mapintasan ito bilang isang masikip na sulok ay medyo... nakakainsulto sa kaniyang panlasa. Napakasensitibo rin ni Celestine kaya naman agad niyang itinuwid ang sinabi ng yaya: “Napakaganda po ng lugar na ’to, maganda ang lokasyon, at napakapraktikal para sa pamumuhay kaya naman hindi rin po mura ang halaga nito. At saka, napakabait po ng business partner ko. Pinatira niya ako rito nang libre nang hindi na kailangang mag-alala sa upa, at hindi na rin ako mahihira
Mabilis na itinuwid ni Celestine ang kaniyang pangalan: “Yaya Belen, hindi na po ako Ma'am. Tawagin niyo na lang po akong Celestine.” “Naku, hindi naman po maaari ’yun. Para sa amin po, kayo pa rin ang nag-iisang asawa ni Sir!” nakangiting sagot ni Yaya Belen habang pababa ng sasakyan. Pagkatapos ay lumingon siya para tanggapin ang bunsong babae na inabot ng kasamang midwife. Nang makita ni Celestine ang kaniyang anak na babae, ang lahat ng kabiguan, sakit, at emosyong binalot ng dusa nitong mga nakaraang araw ay instant na naglaho sa isang sekundo. “Baby ko, ang munting puso ni Mommy~” Idinikit niya ang kaniyang noo sa noo ng anak, habang malalim na inaamoy ang napakatamis na amoy-gatas ng bata. Sobra siyang nanginginig sa tindi ng pananabik. Kasunod nito ay binitbit naman pababa ang kaniyang kuya. Sa sandaling makita nito ang kaniyang ina, agad din itong nag-unahang sumugod at umabot ng kamay. Napakabata pa ng dalawang sanggol, kaya naman halos magkandarapa si Celestine na
Nang isang sasakyan na may plaka mula sa ibang probinsya ang dumaan, ang babaeng nakaupo sa backseat ay biglang napatuwid ng upo at idinikit ang kaniyang mukha sa bintana ng sasakyan: “Para! Ipara mo ang sasakyan!” Nagulat ang driver at tumingin sa rearview mirror bago sumagot, “Ma'am Claire, hindi po pwedeng pumarada rito.” “Sinabi nang ihinto mo ang sasakyan!” sigaw at utos ng babaeng tinawag na Ma'am Claire. Walang nagawa ang driver kundi lumipat ng lane sa gitna ng trapiko at itabi ang sasakyan sa gilid. Mabilis na tinulak ni Claire Sevilla ang pinto ng kotse, bumaba, at patakbong tinungo ang direksyon ng bus stop gamit ang kaniyang matutulis na heels. Subalit nang makarating siya roon, wala na siyang nakitang tao na nakaupo sa bench. Lumingon-lingon siya sa paligid at naghanap sa bawat sulok, subalit sa gitna ng dambuhalang siksikan ng mga tao na nagmamadaling naglalakad pabalik-balik, hindi niya na muling nakita pa ang pamilyar na anino na iyon. Ang kaniyang male a
Ang kaniyang mga daliri, na tila may sariling isip, ay dahan-dahang hinila pababa ang zipper. Kasunod nito, ang mamahaling tela ng gown ay dahan-dahang nadulas mula sa mga balikat ni Celestine. Napa-igtad si Celestine at instinktibong niyakap ang sarili, pero nakita niyang nakatitig lang si Sebas
Hindi maitatanggi—dahil nagpapasuso pa si Celestine, ang kaniyang dibdib ay lumaki nang dalawang cup sizes. Hirap siyang maghanap ng gown na saktong-sakto sa kaniyang bagong hubog nang hindi nagmumulang malaswa."Sebastian, hindi naman malaswa 'yung gown. Sadyang napakaganda lang talaga ng figure n
Nakatayo si Kristine Sanchez sa harap ng dambuhalang salamin, sinusuri ang kaniyang suot na limited-edition feather dress. Kahit early pregnancympa lang, hindi siya tumataba; lalo pa nga siyang naging balingkinitan. Mukha siyang diwata sa kaniyang suot—light, ethereal, at punong-puno ng buhay. Ba
Tuwang-tuwa at halos hindi magkamayaw si Floriece nang malaman niyang makikipag-dinner si Sebastian Riego sa pamilya nila."Celestine, hindi pwedeng kayo ang taya rito! Kami dapat! Isang malaking karangalan na pinaunlakan kami ni Mr. Riego, totoo 'yan!" masayang wika ni Floriece sa kabilang linya.







