LOGINKahit sino, uusok ang ilong sa ganoong pambabastos. Pero si Celestine, hindi na nagpa-under.
"If you don't like me, it's probably because he has no taste. Ano’ng pake ko?" ganti ni Celestine, sabay tawa nang mapait. "And you? Your aggressive and desperate look? Nakakahiya ka. You're ruining the classy image of a wealthy young lady."
"What?!" Napanganga si Kristine. Bilang isang perfect lady na lumaki sa puder ng mga elite, hindi siya sanay na binabara nang harap-harapan.
Habang naglalakad palayo si Celestine na parang winner, padabog na bumalik si Kristine sa tabi ni Donya Victoria. "Ninang, ano ba’ng naisip ni Lolo? Bakit pinakasalan ni Sebastian ang babaeng ‘yan! She’s literally trash!"
Kahit si Victoria, diring-diri rin sa manugang niya. Pero sa pagkakataong ito, hindi niya kinunsinti ang inaanak. "Sebastian loved you wholeheartedly, but you only had eyes for that Adrian boy. Saan ba nagkulang ang anak ko? Kung pinakasalan mo lang siya agad, hindi sana magugulo ni Lolo ang buhay nating lahat."
Napatahimik si Kristine.
Papasok pa lang ng elevator si Celestine nang tumawag si Sebastian Riego. Pag-sagot niya, cold at galit agad ang boses nito.
"Ano na namang ginagawa mo riyan? Nagmamadali ako, may meeting ako sa company!"
Dahil bad trip na rin si Celestine, hindi na siya nag-effort na maging mabait. "Edi dumeretso ka na sa office. You don't need to pick me up."
"Paano ka uuwi?"
"Taxi, Grab, lrt, bus—bakit hindi ba ako marunong umuwi?" bara niya bago binabaan ang asawa.
Paglabas niya ng hospital lobby, natanaw niya ang Bentley ni Sebastian na humaharurot paalis. Namanhid na ang puso niya. Wala na siyang naramdaman.
Tiningnan niya ang oras. 11:00 AM. Mula nang ipanganak niya sina Zara at Isabelle, naging preso na siya sa sarili niyang bahay. Walang trabaho, walang social life, walang kaibigan sa lungsod na ito. Balak sana niyang maglakad-lakad muna, pero naisip niya ang mga anak. Uuwi na lang ako, sabi niya sa sarili.
Pero biglang tumunog ang phone niya. Nanlaki ang mata niya sa tuwa. Si Floriece, ang best friend niya noong high school!
"Floriece! Napatawag ka?"
"Nandito ako sa Manila for a business trip! Siyempre, bibisitahin ko ang rich friend ko. Baka naman dahil Mrs. Riego ka na, kinalimutan mo na kaming mga hampaslupa?" biro ni Floriece.
"Naku, hinding-hinding mangyayari 'yun! Kita tayo, treat ko!"
Nag-set sila ng lunch sa isang high-end restaurant. Pagkakita nila, mahigpit na yakap agad.
"Grabe, masyado kang low-key," asar ni Floriece. "Wife ka ng isang billionaire pero mukha ka pa ring normal na tao."
"Nanganak kasi ako, feeling ko tumaba ako at hindi na bagay ang mga damit sa akin," paliwanag ni Celestine.
"Hindi ah! Dati parang kang table, flat. Ngayon, may curves ka na. '’Yan ang gusto ng mga lalaki, 'yung may mahahawakan!" biro ni Floriece na nagpula ang pisngi ni Celestine.
Masaya silang nagkuwentuhan. Nalaman ni Celestine na ang asawa ni Floriece ay ma-po-promote at lilipat na rin dito sa Manila. Finally, may kasama na ako, tuwang-tuwa si Celestine.
Nang matapos ang lunch, inabot ni Celestine ang kanyang Black Gold card sa waiter.
"Iba na talaga ang style ng apo ng mga Riego," biro ni Floriece.
Celestine sighed. "Actually, gusto ko nang bumalik sa trabaho. I want to earn my own money." Kahit unlimited ang card na ibinigay ni Sebastian, hindi siya panatag sa paggamit nito. Gusto niyang maramdaman ang sarili niyang halaga sa labas ng mansyon.
Samantala, sa headquarters ng Riego Group, katatapos lang ng board meeting ni Sebastian. Pagtingin niya sa phone, may text message mula sa bangko.
Transaction Alert: Payment at Taupe Dining.
Kumunot ang noo ni Sebastian. In two years, mabibilang sa daliri kung ilang beses ginamit ni Celestine ang card na 'yun. Bakit ngayon? Sino’ng kasama niya?
Hindi niya maiwasang isipin: Consultation ba ito sa lawyer para sa divorce? O baka naghahanap na siya ng kakampi?
Gulo-gulo ang isip ni Sebastian. Naalala niya ang agreement nila noon—peaceful divorce dapat pagkatapos pumanaw ni Lolo, with financial compensation for her cooperation. Never nilang plano na maging tunay na mag-asawa, lalo na ang magkaanak.
One year ago, nung ikinasal si Kristine kay Adrian, uminom si Sebastian hanggang sa malasing. Akala niya si Kristine ang nag-aalaga sa kanya noon, kaya may nangyari sa kanila ni Celestine sa gitna ng kalasingan. Pinainom niya ito ng pills kinabukasan, pero after two months, buntis pa rin ang babae.
Feeling ni Sebastian, naisahan siya ng isang inosenteng babae.
Biglang tumawag si Kristine.
"Hey, Sebastian. Totoo ba ang balita? Celestine is divorcing you?"
Napadilim ang mukha ni Sebastian. "Sino’ng nagsabi sa’yo?"
"Si Ninang Victoria. Galing siya sa Azure Bay kanina para bisitahin ang kambal. Narinig niya ang mga katulong na nagtsismisan. Sabi nila, nag-file na raw si Celestine ng divorce pero parang wala lang sa’yo."
Sebastian's face turned grim. Mukhang kailangan na niyang sibakin ang mga katulong sa bahay. Walang preno ang mga dila.
Matapos kumain ay ibinaba ni Celestine ang kaniyang kubyertos, kumuha ng tissue at pinunasan ang kaniyang labi, “Hindi. Ang divorce ay isang bagay na final na at hinding-hindi na magbabago. Kaya ko kayo kinontak ay para pag-usapan kung maaari ba nating magkatuwang na palakihin ang mga bata? Ibig kong sabihin, pagkatapos ng divorce, basta’t may oras ako, maaari ko ba silang bisitahin at makasama kahit kailan, nang hindi sinusunod ang nakasaad na limitadong oras sa kasunduan?” Isinalalay ni Sebastian ang kaniyang katawan pabalik sa likod ng sofa. Ang kaniyang relaxed at komportableng posisyon sa pag-upo ay nagpakita ng isang matatag at dominanteng aura, na instant na nagdulot ng kaba kay Celestine. Matapos titigan ang babae sa loob ng ilang sandali, bahagyang nagkunot-noo ang lalaki, “Bakit bigbigla na namang nagbago ang isip mo? Plano mo bang makipag-agawan sa akin para sa custody sa hinaharap?” Sa katotohanan, gusto talaga ni Sebastian na magkaroon ito ng mas maraming ugnayan sa
Napakunot-noo si Sebastian sa tindi ng gulat, “Ikaw ba ang nagluto nito?” Tiningnan niya ang hitsura ng lalagyan, mukhang inorder lang talaga ito sa labas at ipinadala rito. Napakaliit ng espasyo ng buong kwarto. Kahit pa hindi sila magkatabi sa iisang pwesto, hindi naman nito naaapektuhan ang normal na lakas ng kanilang boses para magkaunawaan. Binuksan ni Celestine ang refrigerator para maghanap ng mga sangkap, naghahandang magluto ng isang mangkok ng noodles para sa kaniyang sarili. Kasabay nito ay sumagot siya: “Inorder po ’yan ni Tricia kanina. Buong umaga ko pong kalaro ang mga bata kaya hindi na ako nakapagluto.” Nang mabanggit ang mga anak, agad na nagtanong si Sebastian, “Natutulog ba sila?” “Opo, nasa itaas po ng loft.” “Malilikot na ang mga ’yan at natututong umikot. May inilagay ka bang harang sa gilid?” “Ang kama po na ’yan... diretso pong nakalatag sa sahig ang mattress kaya hindi sila mahuhulog.” Dahil limitado ang espasyo ng apartment, napakasimple lang
Napabuntong-hininga muli si Tricia at nagpayo, “Kahit pa kailangan mo nang umalis, kausapin mo pa rin ang ex-husband mo at subukan ninyong palakihin ang mga bata nang magkasama.” Tinulungan ni Celestine na ayusin ang dulo ng kumot ng mga bata, bago tumayo at bumaba sa salong bahagi ng loft. Negatibo siyang nagwika, “Wala na akong lakas ng loob na humiling pa sa kaniya ngayon. Matagal na niya akong kinamumuhian. Isang malaking gulat na nga lang na hindi niya lubusang ipinagdamot sa akin ang makita ang mga bata ngayon.” Paano pa siya hihiling ng higit pa? Gayunpaman, ang mungkahi ni Tricia ay nag-iwan pa rin ng marka sa kaniyang isipan. Sa orihinal na divorce agreement, humiling siya na bisitahin ang mga bata dalawa o tatlong beses sa isang buwan. Subalit ngayon, tila ba ang dalas na iyon ay hindi sapat. Kung magpapatuloy ang ganoong set-up, malaki ang posibilidad na tuluyan nang malimutan ng dalawang sanggol ang kanilang ina. Kailangan niyang gumawa ng paraan para sa higit
Binigyang-diin niya ang katotohanang iyon, bago umiling at nagpatuloy, “Hindi ko po talaga maintindihan kung anong pumasok sa isip ninyo. Iniwan ninyo ang dambuhalang mansyon na nagkakahalaga ng daang milyong piso, para lang makipagsiksikan sa ganitong klaseng maliit na kwarto.” Isang maliit na kwarto... Well, napakatumpak ng kaniyang pagkakalarawan. Narinig ni Tricia ang mga binitawang salita ni Yaya Belen, at ang kaniyang mukha ay naging medyo sensitibo. Matapos ang lahat, siya ang bumili ng apartment na ito, at ang mapintasan ito bilang isang masikip na sulok ay medyo... nakakainsulto sa kaniyang panlasa. Napakasensitibo rin ni Celestine kaya naman agad niyang itinuwid ang sinabi ng yaya: “Napakaganda po ng lugar na ’to, maganda ang lokasyon, at napakapraktikal para sa pamumuhay kaya naman hindi rin po mura ang halaga nito. At saka, napakabait po ng business partner ko. Pinatira niya ako rito nang libre nang hindi na kailangang mag-alala sa upa, at hindi na rin ako mahihira
Mabilis na itinuwid ni Celestine ang kaniyang pangalan: “Yaya Belen, hindi na po ako Ma'am. Tawagin niyo na lang po akong Celestine.” “Naku, hindi naman po maaari ’yun. Para sa amin po, kayo pa rin ang nag-iisang asawa ni Sir!” nakangiting sagot ni Yaya Belen habang pababa ng sasakyan. Pagkatapos ay lumingon siya para tanggapin ang bunsong babae na inabot ng kasamang midwife. Nang makita ni Celestine ang kaniyang anak na babae, ang lahat ng kabiguan, sakit, at emosyong binalot ng dusa nitong mga nakaraang araw ay instant na naglaho sa isang sekundo. “Baby ko, ang munting puso ni Mommy~” Idinikit niya ang kaniyang noo sa noo ng anak, habang malalim na inaamoy ang napakatamis na amoy-gatas ng bata. Sobra siyang nanginginig sa tindi ng pananabik. Kasunod nito ay binitbit naman pababa ang kaniyang kuya. Sa sandaling makita nito ang kaniyang ina, agad din itong nag-unahang sumugod at umabot ng kamay. Napakabata pa ng dalawang sanggol, kaya naman halos magkandarapa si Celestine na
Nang isang sasakyan na may plaka mula sa ibang probinsya ang dumaan, ang babaeng nakaupo sa backseat ay biglang napatuwid ng upo at idinikit ang kaniyang mukha sa bintana ng sasakyan: “Para! Ipara mo ang sasakyan!” Nagulat ang driver at tumingin sa rearview mirror bago sumagot, “Ma'am Claire, hindi po pwedeng pumarada rito.” “Sinabi nang ihinto mo ang sasakyan!” sigaw at utos ng babaeng tinawag na Ma'am Claire. Walang nagawa ang driver kundi lumipat ng lane sa gitna ng trapiko at itabi ang sasakyan sa gilid. Mabilis na tinulak ni Claire Sevilla ang pinto ng kotse, bumaba, at patakbong tinungo ang direksyon ng bus stop gamit ang kaniyang matutulis na heels. Subalit nang makarating siya roon, wala na siyang nakitang tao na nakaupo sa bench. Lumingon-lingon siya sa paligid at naghanap sa bawat sulok, subalit sa gitna ng dambuhalang siksikan ng mga tao na nagmamadaling naglalakad pabalik-balik, hindi niya na muling nakita pa ang pamilyar na anino na iyon. Ang kaniyang male a
Dahil sa nangyaring gulo, mas paborableng masesentensyahan ang divorce case nila Celestine. Nagkamali si Sebastian sa kaniyang biglaang pagkilos. Nang makita niyang si Celestine ang nasaktan, instant siyang nataranta at binalot ng matinding pagsisisi. Gusto niyang humakbang pasulong para asikasuhi
Ang mga salitang binitawan ni Kristine Sanchez ay patuloy na umaalingawngaw sa kaniyang mga tainga. Kahit pa wala na siyang nararamdamang pag-ibig para kay Sebastian ngayon, nakakaramdam pa rin siya ng isang napakatinding kahihiyan na tila ba paulit-ulit na sinasampal ang kaniyang mukha sa harap ng
Napakunot-noo nang malalim si Sebastian Riego, ang kaniyang mga kilay ay halos mag-abot habang matalim at galit na galit na nakatitig kay Atty. Angelo. Nasa isang matinding dilemma naman ang hukom. Sino ba naman sa buong bansa ang hindi nakakakilala sa kapangyarihan at impluwensya ng isang Seba
Pinigilan ni Sebastian ang naglalagablab niyang emosyon at tinamad nang mag-aksaya ng pansin sa kaniya. Tumayo siya at naglakad patungo sa kaniyang dalawang anak.Bagamat hindi kasama ni Victoria ang mga kabataan sa sala, nakataas ang kaniyang mga tainga at kanina pa nakikinig sa mga ingay doon.Na







