Chapter 07: Twins

Kakaunat pa lang ni Sebastian Riego ng binti sa kama nang marinig ang tanong ni Celestine. Biglang lumamig ang expression niya at nilingon ang likod ng ulo ng asawa. "Bakit ako lilipat ng kwarto?"

"Huwag mo akong mamasamain, hindi kita pinapalayas. Ayoko lang na pinipilit mo ang sarili mo," sagot ni Celestine habang nakatalikod pa rin. "O kaya... ako na lang ang lilipat sa guest room."

Inisip ni Celestine ang sitwasyon ni Sebastian. Para sa kanya, pitiful din ito—ang babaeng mahal nito ay ikinasal sa kaibigan niya, tapos napilitan pa itong bumuo ng pamilya sa babaeng hindi naman nito mahal. Siguro gabi-gabi siyang binabangungot dahil magkatabi kami sa kama, isip ni Celestine.

Paupo na sana si Celestine para lumabas ng kwarto nang marinig ang malamig na tanong sa likuran niya. "Sino 'yung lalaki? Saan mo siya nakilala?"

"Ha?" Gulat na lumingon si Celestine, nanlalaki ang mga mata. "Anong lalaki? Anong pinagsasabi mo?"

Napangisi nang mapait si Sebastian. "Ano pa bang i-aarte mo? Bigla kang makikipag-divorce, tapos gusto mo pang maghiwalay tayo ng kwarto. 'Di ba may iba ka nang nilalaman diyan sa puso mo?"

"Ako...?" halos mabulunan si Celestine. "Nakikipag-divorce ako dahil... dahil sa inyo ni Kristine—"

"May asawa na siya at wala kaming relasyon."

"Ha!" Natawa si Celestine sa kairitahan. "Ano pa bang i-aarte mo? 'Yung tingin mo sa kanya sa ospital, kulang na lang laslasin ang hangin sa talim, tapos sasabihin mong wala kayong relasyon?"

Natigilan si Sebastian, tila hindi makapaniwala sa narinig. Humarap nang tuluyan si Celestine sa kanya. "Sa tingin ko, sobrang nahihirapan ka na sa kasal na 'to kaya gusto na kitang palayain. Imbes na magpasalamat ka, slandering me pa ang gagawin mo?"

Napansin ni Sebastian ang pagbabago sa asawa. Akala niya ay parang porcelain doll lang ito na pwedeng i-display at hindi kumikibo. Pero ngayon, nakikita niya ang second personality nito—matapang, matalas ang dila, at hindi umaatras sa laban. Inisip niya na kung hindi lang ito scheming at calculating, baka sinubukan niya talagang ayusin ang pagsasama nila para sa mga bata.

"Bakit ka ba ganyan makatingin?" tanong ni Celestine, na medyo naiilang sa titig ni Sebastian.

Kumunot ang noo ni Sebastian at nagtalukbong ng kumot. "Wala. Hindi lang ako naniniwalang ganyan ka kabait. Baka trap na naman 'to."

"Anong trap?!" gigil na sigaw ni Celestine. "Sabihin mo sa akin, kailan kita na-trap? Maglabas ka ng ebidensya bago ka mag-akusa!"

Humiga si Sebastian at kalmadong sumagot, "Araw-araw mong karga ang ebidensya, kailangan ko pa bang ilabas?"

Nanggigil si Celestine—alam niyang ang issue na naman tungkol sa pagbubuntis niya ang tinutukoy nito. Itinaas niya ang kanang kamay niya na parang nanunumpa. "Mr. Riego, isusumpa ko sa langit, uminom ako ng emergency contraceptive kinabukasan pagkatapos nung gabing 'yun! Tamaan man ako ng kidlat kung nagsisinungaling ako!"

Nagmulat ng mata si Sebastian, mapagmataas pa rin kahit nakahiga. "Kung gumagana ang sumpa, matagal nang busy ang mga kidlat sa langit."

"Gusto mo lang talagang mamatay ako sa inis!"

"Aminin mo na lang kasi," tuloy ni Sebastian. "Despicable 'yung ginawa mo na, tapos itinatanggi mo pa."

"Wala akong aaminin na hindi totoo! Sabi ng mga doktor, walang contraceptive na 100% effective, at ako 'yung exception!" bulyaw ni Celestine.

Napaupo muli si Sebastian at sumandal sa headboard. "Sabi ng doktor, kapag uminom ng gamot, delikado ang baby dahil baka maging deformed—pero pinilit mong ituloy. Hindi ba't patunay 'yan na hindi ka talaga uminom? Bakit mo itutuloy kung may risk?"

Huminga nang malalim si Celestine. "Nung nalaman kong buntis ako, gusto ko ring ipalaglag dahil natatakot ako sa risk. Pero nalaman kong twins sila. Dalawang buhay, Sebastian! Hindi ko kayang pumatay ng dalawa! Naisip ko, advanced na ang medical tech ngayon, itataya ko ang lahat at mag-wa-wait ako sa mga check-up. Kung may problema, tsaka ako mag-i-induce ng labor. At tama ako—walang naging problema sina Zara at Isabelle!"

Tumitig si Celestine sa madilim na mga mata ni Sebastian. "Tsaka ikaw ang nagkamali, bakit ako ang magpapahirap sa katawan ko? Alam mo bang delikado ang pagpapalaglag? Paano kung hindi na ako magka-anak habambuhay? Ngayong ligtas silang naipanganak, grateful ako sa persistence ko. Kahit slandering mo pa ako habambuhay, hinding-hindi ko pagsisisihan ang desisyon ko!"

Matapos ang madamdaming speech, tumayo na si Celestine sa kama. "Maghiwalay na lang tayo ng kwarto. Sa sobrang galit ko sa'yo, baka matuyuan ako ng gatas!"

Naglakad na siya palayo pero tumigil siya sa dulo ng kama at lumingon. "By the way, hindi ako uminom ng emergency pill this time. Masama 'yun sa katawan at nagbe-breastfeed ako. Ayokong madamay ang kalusugan ng mga anak ko."

Napakunot ang noo ni Sebastian. May naalala siyang napaka-importante. Tumingin siya kay Celestine, medyo namumutla.

"Wala kang ininom...? Celestine... hindi ka naman siguro buntis ulit, 'di ba?"