LOGINKakaunat pa lang ni Sebastian Riego ng binti sa kama nang marinig ang tanong ni Celestine. Biglang lumamig ang expression niya at nilingon ang likod ng ulo ng asawa. "Bakit ako lilipat ng kwarto?"
"Huwag mo akong mamasamain, hindi kita pinapalayas. Ayoko lang na pinipilit mo ang sarili mo," sagot ni Celestine habang nakatalikod pa rin. "O kaya... ako na lang ang lilipat sa guest room."
Inisip ni Celestine ang sitwasyon ni Sebastian. Para sa kanya, pitiful din ito—ang babaeng mahal nito ay ikinasal sa kaibigan niya, tapos napilitan pa itong bumuo ng pamilya sa babaeng hindi naman nito mahal. Siguro gabi-gabi siyang binabangungot dahil magkatabi kami sa kama, isip ni Celestine.
Paupo na sana si Celestine para lumabas ng kwarto nang marinig ang malamig na tanong sa likuran niya. "Sino 'yung lalaki? Saan mo siya nakilala?"
"Ha?" Gulat na lumingon si Celestine, nanlalaki ang mga mata. "Anong lalaki? Anong pinagsasabi mo?"
Napangisi nang mapait si Sebastian. "Ano pa bang i-aarte mo? Bigla kang makikipag-divorce, tapos gusto mo pang maghiwalay tayo ng kwarto. 'Di ba may iba ka nang nilalaman diyan sa puso mo?"
"Ako...?" halos mabulunan si Celestine. "Nakikipag-divorce ako dahil... dahil sa inyo ni Kristine—"
"May asawa na siya at wala kaming relasyon."
"Ha!" Natawa si Celestine sa kairitahan. "Ano pa bang i-aarte mo? 'Yung tingin mo sa kanya sa ospital, kulang na lang laslasin ang hangin sa talim, tapos sasabihin mong wala kayong relasyon?"
Natigilan si Sebastian, tila hindi makapaniwala sa narinig. Humarap nang tuluyan si Celestine sa kanya. "Sa tingin ko, sobrang nahihirapan ka na sa kasal na 'to kaya gusto na kitang palayain. Imbes na magpasalamat ka, slandering me pa ang gagawin mo?"
Napansin ni Sebastian ang pagbabago sa asawa. Akala niya ay parang porcelain doll lang ito na pwedeng i-display at hindi kumikibo. Pero ngayon, nakikita niya ang second personality nito—matapang, matalas ang dila, at hindi umaatras sa laban. Inisip niya na kung hindi lang ito scheming at calculating, baka sinubukan niya talagang ayusin ang pagsasama nila para sa mga bata.
"Bakit ka ba ganyan makatingin?" tanong ni Celestine, na medyo naiilang sa titig ni Sebastian.
Kumunot ang noo ni Sebastian at nagtalukbong ng kumot. "Wala. Hindi lang ako naniniwalang ganyan ka kabait. Baka trap na naman 'to."
"Anong trap?!" gigil na sigaw ni Celestine. "Sabihin mo sa akin, kailan kita na-trap? Maglabas ka ng ebidensya bago ka mag-akusa!"
Humiga si Sebastian at kalmadong sumagot, "Araw-araw mong karga ang ebidensya, kailangan ko pa bang ilabas?"
Nanggigil si Celestine—alam niyang ang issue na naman tungkol sa pagbubuntis niya ang tinutukoy nito. Itinaas niya ang kanang kamay niya na parang nanunumpa. "Mr. Riego, isusumpa ko sa langit, uminom ako ng emergency contraceptive kinabukasan pagkatapos nung gabing 'yun! Tamaan man ako ng kidlat kung nagsisinungaling ako!"
Nagmulat ng mata si Sebastian, mapagmataas pa rin kahit nakahiga. "Kung gumagana ang sumpa, matagal nang busy ang mga kidlat sa langit."
"Gusto mo lang talagang mamatay ako sa inis!"
"Aminin mo na lang kasi," tuloy ni Sebastian. "Despicable 'yung ginawa mo na, tapos itinatanggi mo pa."
"Wala akong aaminin na hindi totoo! Sabi ng mga doktor, walang contraceptive na 100% effective, at ako 'yung exception!" bulyaw ni Celestine.
Napaupo muli si Sebastian at sumandal sa headboard. "Sabi ng doktor, kapag uminom ng gamot, delikado ang baby dahil baka maging deformed—pero pinilit mong ituloy. Hindi ba't patunay 'yan na hindi ka talaga uminom? Bakit mo itutuloy kung may risk?"
Huminga nang malalim si Celestine. "Nung nalaman kong buntis ako, gusto ko ring ipalaglag dahil natatakot ako sa risk. Pero nalaman kong twins sila. Dalawang buhay, Sebastian! Hindi ko kayang pumatay ng dalawa! Naisip ko, advanced na ang medical tech ngayon, itataya ko ang lahat at mag-wa-wait ako sa mga check-up. Kung may problema, tsaka ako mag-i-induce ng labor. At tama ako—walang naging problema sina Zara at Isabelle!"
Tumitig si Celestine sa madilim na mga mata ni Sebastian. "Tsaka ikaw ang nagkamali, bakit ako ang magpapahirap sa katawan ko? Alam mo bang delikado ang pagpapalaglag? Paano kung hindi na ako magka-anak habambuhay? Ngayong ligtas silang naipanganak, grateful ako sa persistence ko. Kahit slandering mo pa ako habambuhay, hinding-hindi ko pagsisisihan ang desisyon ko!"
Matapos ang madamdaming speech, tumayo na si Celestine sa kama. "Maghiwalay na lang tayo ng kwarto. Sa sobrang galit ko sa'yo, baka matuyuan ako ng gatas!"
Naglakad na siya palayo pero tumigil siya sa dulo ng kama at lumingon. "By the way, hindi ako uminom ng emergency pill this time. Masama 'yun sa katawan at nagbe-breastfeed ako. Ayokong madamay ang kalusugan ng mga anak ko."
Napakunot ang noo ni Sebastian. May naalala siyang napaka-importante. Tumingin siya kay Celestine, medyo namumutla.
"Wala kang ininom...? Celestine... hindi ka naman siguro buntis ulit, 'di ba?"
Natahimik ang babae, ibinaling ang mukha sa bintana, pero hindi niya napigilan ang bahagyang ngiti sa sulok ng labi niya. Anuman ang mangyari sa hinaharap, kahit sa sandaling ito lang, kontento na siya. Kahit gaano pa katapang, ka-independent, o kalakas ang isang babae, hindi niya tatanggihan ang isang lalaking nagpapahalaga sa kaniya nang higit sa lahat.Pagbalik sa marangyang penthouse sa Azure Bay, puno na ng mabangong amoy ng pagkain ang dining area.Ang kambal, na mahigit isang linggong hindi nakita ang nanay nila, ay tuwang-tuwa at halos magsayaw habang sumisigaw ng "ma-ma" nang makitang magkasamang dumating ang mga magulang nila.Humakbang pasulong si Sebastian para buhatin ang anak niyang babae. Binuhat naman ni Celestine ang anak niyang lalaki, pinakinggan ang masayang sigaw ng mga bata, at tiningnan ang lalaki: "Tinatawag na ba nila akong 'Mama'? Ang linaw ng tunog ah."Tiningnan ni Mr. Riego ang mahal niyang anak sa bisig niya at nang-aasar na tinuruan ito, "Sabihin mo 'Dad
Sa parking lot ng fast train station, paminsan-minsan ay may mga tao at sasakyang dumadaan sa labas.Pwede naman sana silang umuwi muna sa bahay at mag-enjoy nang kalmado, pero ipinilit pa talaga ng lalaking magpakakaba at magtago sa ganitong lugar...Pagkatapos ng araw na ito, pakiramdam ni Celestine ay hindi na niya kayang tingnan nang diretso ang backseat ng kotse.Makalipas ang isang oras, bumalik na silang dalawa sa driver’s at front passenger seat.Namumula nang husto ang mukha ni Celestine, nag-iinit ang buong katawan, magulo ang buhok at ayos, at matagal bago nakabawi.Si Sebastian Riego naman ay mukhang presko, busog na busog, at punong-puno ng sigla.Nang i-start niya ang makina, sumulyap siya sa orasan—alas-singko na pala ng hapon."Anong gusto mong kainin ngayong gabi?" masigla niyang tanong.Naiinis na sumagot si Celestine, "Kahit ano...""O kaya dumiretso na tayo sa Azure Bay. Lumipat na doon si Yaya Belen kasama ang kambal, magpaluto na lang tayo sa bahay?"Ang plano ni
Nagbihis na si Celestine, hindi na nagpatuyo ng buhok, at nagmamaktol na bumaba sa parking para kunin ang pamalit na damit sa kotse ng lalaki. Ang sabi ni Sebastian, palaging may nakatabing malinis na damit sa trunk para kapag naglalaro siya ng sports, madaling makapagpalit, kaya inutusan niya itong bumaba para kunin iyon. Samantala, naghihintay sa kwarto si Sebastian nang nakatapis lang ng tuwalya. Pag-akyat ni Celestine dala ang damit, nagbihis na ito at nang makitang kinuha ng babae ang hairdryer, agad siyang lumapit nang nakangiti para kunin iyon. Sinulyapan siya ni Celestine, "Anong binabalak mo na naman?" "Tutulungan kitang magpatuyo ng buhok. Sa tingin ko kasi hindi mo na kayang buhatin kahit 'tong hairdryer." Nakangisi nang pilyo si Mr. Riego, parang pusang nakasilo ng daga. "..." Hindi makasagot si Celestine, pinandilatan niya lang ito nang puno ng inis. Ang lakas pa ng loob magsalita! Pagkatapos ng dalawang round sa loob lang ng ilang oras, kahit bakal na katawan ay bibi
Sa parking lot ng fast train station, paminsan-minsan ay may mga tao at sasakyang dumadaan sa labas.Pwede naman sana silang umuwi muna sa bahay at mag-enjoy nang kalmado, pero ipinilit pa talaga ng lalaking magpakakaba at magtago sa ganitong lugar...Pagkatapos ng araw na ito, pakiramdam ni Celestine ay hindi na niya kayang tingnan nang diretso ang backseat ng kotse.Makalipas ang isang oras, bumalik na silang dalawa sa driver’s at front passenger seat.Namumula nang husto ang mukha ni Celestine, nag-iinit ang buong katawan, magulo ang buhok at ayos, at matagal bago nakabawi.Si Sebastian Riego naman ay mukhang presko, busog na busog, at punong-puno ng sigla.Nang i-start niya ang makina, sumulyap siya sa orasan—alas-singko na pala ng hapon."Anong gusto mong kainin ngayong gabi?" masigla niyang tanong.Naiinis na sumagot si Celestine, "Kahit ano...""O kaya dumiretso na tayo sa Azure Bay. Lumipat na doon si Yaya Belen kasama ang kambal, magpaluto na lang tayo sa bahay?"Ang plano ni
"'Wag na, kukuha na rin naman ako ng license soon. Ako na lang ang magda-drive para sa sarili ko."Alam ni Celestine kung gaano ka-precious ang oras ni Sebastian Riego. Ang mag-aksaya ng ilang oras araw-araw para lang ihatid at sunduin siya ay hindi naman talaga kailangan. Minsan-minsan okay lang, may kilig pa—pero kung araw-araw, nakakapagod na, nagiging burden na."Sa tigas ng ulo mo, baka maging road menace ka pa kapag sumabak ka na sa kalsada," biro ni Sebastian."Underestimating me again? Lahat nagsisimula sa newbie, mag-iingat naman ako," sagot ni Celestine, medyo nakasimangot. Alam niyang busy ito, kaya idinagdag niya, "Basta uuwi ako sa place ko bukas. Let's talk pagbalik ko.""Sige. Hihintayin kita."Pagdating ng tanghali, sumaglit pa rin si Sebastian sa ospital para bisitahin ang ina.Pagbukas niya ng pinto ng private room, bukod kay Victoria na namumutla at mukhang pagod sa kama, nandoon din si Clarissa Delos Reyes na nakita niya lang kagabi.Nagtagpo ang tingin nila. Hindi
At gaya ng inaasahan, pagkasabi pa lang nito, agad na namula si Celestine at suminghal, "Hindi ka na naman seryoso! Sino bang nagsabing magpakapagod ka nang husto kagabi?! At sino bang pumilit sa 'yong mag-overtime kaninang tanghali?!" Natawa ang lalaki, maliwanag at malalim ang tono: "Bihira ka lang mag-initiate, kaya syempre hindi ko pwedeng tanggihang makipag-cooperate." "..." Hawak ni Celestine ang phone niya, hindi makasagot. Akala niya ay naitago niya nang maayos, pero lumalabas na nabasa na pala ng lalaking ito ang lahat. "'Wag ka nang mahiya, gustong-gusto ko kapag ganiyan ka ka-proactive at ka-enthusiastic." Pagkatapos itong biruin, gumanda nang husto ang mood ni Sebastian Riego, at bahagyang lumambot ang ekspresyon ng mukha niya. "Tingnan mo 'yung dalawa—ang himbing ng tulog, parehong-pareho pa ng posisyon, nakataas ang mga kamay na parang sumusuko." Naglakad si Sebastian palapit sa kambal, gamit ang mahinang liwanag ng nightlight para itutok ang camera sa crib. Pagkak
Alas-dos ng madaling araw. Sa gitna ng katahimikan, naging alarm clock ni Celestine ang iyak ng baby niya.Puyat, pagod, at wala sa sarili, kinuha niya ang anak mula sa bisig ni Yaya Belen. Sanay na siyang kumilos kahit nakapikit habang tinatanggal ang top para mag-breastfeed. Akala niya, matatapos
Sabi ni Sebastian ay babalik siya nang maaga, pero mag-aalas-diyes na ng gabi nang marinig ang tunog ng kaniyang sasakyan na pumasok sa courtyard ng villa.Natural na sa guest room natulog si Celestine kasama ang kaniyang anak na babae. Habang natutulog si Isabelle, nakahiga siya nang patagilid hab
Dahil hindi itinanggi ni Sebastian ang balita, lalong naging curious si Kristine. "Seryoso ba siya? Ang kambal niyo, hundred days pa lang, tapos gusto na niyang makipag-divorce? Hindi man lang ba niya inisip si Lolo? O kahit ang sarili niyang mga anak?"Alam ng lahat na ulila na si Celestine. Mag-i
Kahit sino, uusok ang ilong sa ganoong pambabastos. Pero si Celestine, hindi na nagpa-under."If you don't like me, it's probably because he has no taste. Ano’ng pake ko?" ganti ni Celestine, sabay tawa nang mapait. "And you? Your aggressive and desperate look? Nakakahiya ka. You're ruining the cla







