CHAPTER THREE

Celeste's POV:

"Lunch break!" Masayang sambit ni Reese sabay nag-unat at tumingin sa akin nang nakangiti.

"Alam ko na 'yang tingin mo na 'yan," agad kong sagot sa kan'ya. "I can't eat out. Nagtitipid ako," tanggi ko sa aya n'yang kumain sa labas. S'ya si Reese at s'ya lang ang madalas kong nakakasama at nakakausap dito sa trabaho ko dahil masyado nang workaholic ang mga katrabaho namin at dahil siguro ay mga pamilyado narin.

"But, minsan lang naman-" hindi ko pinatapos ang sasabihin n'ya. Sinara ko ang puting folder na naglalaman ng sales report namin sabay tumayo, "I'll head to the cafeteria. Eat out if you want but out ako d'yan."

Sumuko naman na s'ya sa pagpilit sa akin at nagsimula na akong lumabas ng office. Paano ba naman, tatlong beses sa iang linggo s'ya magyaya kumain sa labas at hindi lang basta-basta kainan, expensive restaurant pa. Actually, afford ko naman pero mas gusto ko lang rin mapag-isa ngayon lalo na't kakagaling ko lang rin sa break up. Wala akong gana at energy para makihalubilo sa iba.

"Celeste."

Pagkalabas na pagkalabas ko sa office ay bumungad si Henry sa akin. Mukhang kanina pa n'ya ako hinihintay dito. Nakasuot s'ya ng usual formal attire n'ya pang-work habang nakataas ang dark brown na buhok.

Hindi ko s'ya pinansin at pinagpatuloy lang ang paglalakad pero hinawakan n'ya ako sa braso at humarang sa dinadaanan ko. "Please listen to me. Just this once, okay?" napatingin ako sa mga mata n'ya. Kita ko ang bahid ng pagsisi at lungkot dito. "Walang nangyari sa amin noong babae. It was just a kiss. Nothing more and I know I fcked up big time. I'm sorry, Celeste."

"Should I be happy and grateful kasi kiss lang yung nagawa n'yo?" tanong ko sa kan'ya sabay inalis ang pagkakahawak n'ya sa braso ko. "Listen to me too Henry. Tapos na tayo. I don't want you to talk to me anymore." Naglakad ako muli pero masyado s'yang makulit, he grabbed me again and this time ay sa kamay naman.

"Celeste naman. Is it really okay for you para itapon yung almost a year nating pagsasama?" Is he guilt tripping me?

"Let me ask you this question." Tinignan ko s'ya ng seryoso sa mga mata. "Sa almost a year nating magkasama, naisip mo ba 'yun while kissing that girl? Hindi diba?" natigilan s'ya dahil sa tinanong ko kaya naman napangisi ako. "That's the reason why we have to end this relationship. I don't want you anymore, Henry. Let's stop seeing each other." Tinabig ko ang kamay n'ya at nagpatuloy sa paglalakad.

Imbis na sa cafeteria ang punta ko ay napapunta ako sa rooftop. Inikot ko ang paningin ko at nang makitang walang ibang tao rito ay nilabas ko ang sigarilyo sa bulsa ng black trouser ko sabay sinindihan ito at sumandal sa pader. Habang pinagmamasdan ang usok ay huminga ako nang malalim.

I don't really love Henry nor liked him. For almost a year, I endured so much. He was childish and a toxic partner. He cheated multiple times but those didn't really bother me. Why? Because he is just a stepping stone for my goal.

Liam Horton's POV:

"Let me ask you this question."

Naglalakad ako sa hallway ngayon para puntahan ang Sales department dahil nandito daw ang pamangkin ko na kailangan kong makausap pero nang may pamilyar na boses ng babae akong narinig ay natigilan ako at nagtago sa malaking poste. Napakunot ang noo ko nang makita si Henry at may babae itong kausap. Ramdam ko ang hindi magandang tensyon sa kanilang dalawa.

"Sa almost a year nating magkasama, naisip mo ba 'yun while kissing that girl? Hindi diba?"

Wait, that girl..

"And that's the reason why we have to end this relationship. I don't want you anymore, Henry. Let's stop seeing each other." Tinabig n'ya si Henry at iniwan ang pamangkin kong mukhang binagsakan ng langit at lupa.

Woah.

What a small world.

The girl who saved my life is my niece's ex girlfriend?

"Dmn!" sigaw ni Henry sabay sinipa ang pader.

Napangiti ako at mabilis na naglakad papalapit sa kan'ya. "Looks like you just got dumped," nakangiti kong saad.

"Sht up," matigas n'yang sambit.

"Well, I guess you deserved that. After all.. you still haven't changed."

"How about you?" Naglakad s'ya papunta sa harap ko at tinitigan ako ng seryoso sa mga mata. "You've been gone for how many fcking years and now you're here to what?" Halata ang inis sa tono ng boses n'ya. "To inherit everything? Matapos mong mawala?"

Napailing ako at napatawa nang mahina. "Don't tell me you're actually expecting to inherit the company?" nakakunot noo kong tanong sabay humakbang papalapit pa lalo sa kan'ya. "You will never beat me Henry," mahina kong sambit sa kan'ya pero sinigurado kong didiin ito sa utak n'ya. "Anyway.." Humakbang ako papalayo at tinignan ang reaksyon n'yang handa na sumabog sa galit. "He is calling for you. Tsk, seems like you are bad at your job."

Hindi ko na s'ya hinintay pa na magsalita, mabilis na akong naglakad pabalik sa office ko. Pagkaupo ko sa swivel chair ko ay binuksan ko ang laptop at nagpunta sa employee list ng company sabay pinindot ang mga letra ng pangalan ni Celeste. Nag-white screen ang laptop saglit at nang matapos itong mag-loading ay lumabas na rin ang employee information n'ya.

Mag-iisang taon na pala s'ya rito at maganda ang record n'ya. Tinignan ko ang educational background n'ya at bachelor graduate ito. Kinuha ko ang phone ko at tinawagan ang personal assistant ko.

"Yes, Mr. Horton?"

"I want you to search everything about Celeste. From her childhood up to this year and I need the result as soon as possible," seryoso kong saad haban nakatingin sa litrato ni Celeste.

"Understood, Mr. Horton. I'll start right away and inform you once I've gathered all of the information."