CHAPTER 3 — THE MAN WHO CLAIMED MY SON

Alessandra’s POV

Hindi ako nakatulog buong gabi.

Paulit-ulit na umuukilkil sa isip ko ang mga salitang binitiwan ni Damian sa telepono.

“Anak ko ba siya?”

Simple lamang ang tanong, ngunit pakiramdam ko ay gumuho ang buong mundo ko nang marinig ko iyon mula sa kaniya.

Limang taon kong itinago ang katotohanan. Limang taon kong pinrotektahan ang anak ko mula sa lalaking minsang sumira sa aking puso. At ngayon, sa isang iglap, nanganganib na mawala ang lahat ng pinaghirapan ko.

“Mommy?”

Napalingon ako sa pintuan ng kuwarto. Naroon si Lucas, yakap ang kaniyang maliit na unan habang inaantok na nakatingin sa akin.

“Bakit hindi ka pa natutulog?” tanong ko.

Lumapit siya at umakyat sa kama.

“Bakit po kayo umiiyak?”

Mabilis kong pinunasan ang aking mga pisngi.

“Hindi ako umiiyak, sweetheart.”

Hinawakan niya ang aking mukha gamit ang maliliit niyang kamay.

“Pero basa po ang mata ninyo.”

Hindi ko napigilang mapangiti sa inosente niyang tanong. Hinila ko siya palapit at mahigpit na niyakap.

“May problema lang si Mommy, pero magiging maayos din ang lahat.”

“Promise?”

Napapikit ako.

Paano ako mangangakong magiging maayos ang lahat kung hindi ko alam kung ano ang mangyayari bukas?

“Promise,” mahina kong sagot.

Hinalikan ko ang kaniyang noo at hinayaan siyang humiga sa tabi ko.

Habang pinagmamasdan ko siyang matulog, naalala ko ang mukha ni Damian sa litrato. Ang kaniyang mga mata, ang hugis ng kaniyang ilong, at maging ang maliit na guhit sa pagitan ng kaniyang mga kilay kapag siya ay nagtatampo.

Lahat ng iyon ay namana ni Lucas sa kaniyang ama.

At iyon ang katotohanang hindi ko kayang baguhin.

Kinabukasan, maaga akong nagising upang ihanda ang almusal ni Lucas. Pagkatapos ko siyang ihatid kay Bianca, dumiretso ako sa Blackwood Tower.

Bawat hakbang papasok sa gusali ay tila nagpapabigat sa aking dibdib.

Wala akong balak na bumalik sa buhay ni Damian. Gusto ko lamang protektahan ang anak ko. Kung kailangan kong magmakaawa, gagawin ko. Kung kailangan kong tiisin ang galit niya, tatanggapin ko.

Ngunit hindi ko hahayaang gamitin niya si Lucas upang gantihan ako sa nakaraan.

“Miss Laurent?”

Napalingon ako sa lalaking nakatayo sa reception area.

Si Adrian, ang personal assistant ni Damian.

“Hinahanap na po kayo ni Mr. Blackwood.”

Tumango ako at sumunod sa kaniya patungo sa pribadong elevator.

Habang paakyat kami, hindi ko maiwasang kabahan.

“Alam ba niya ang lahat?” tanong ko.

Saglit na tumingin sa akin si Adrian bago muling humarap sa mga pintuan ng elevator.

“Mas mabuting sa kaniya ninyo itanong, Miss Laurent.”

Pagbukas ng elevator, agad kong nakita ang malawak na opisina ni Damian.

Nakatayo siya sa harap ng bintana, nakatalikod sa akin. Nakasuot siya ng itim na suit, at ang kaniyang tindig ay nanatiling kasingtuwid ng dati.

“Lumabas ka na, Adrian,” utos niya.

Agad na sumunod ang kaniyang assistant.

Nang magsara ang p***o, dahan-dahang humarap sa akin si Damian.

Limang taon.

Limang taon kong hindi nakita ang mukha niyang ito.

Ngunit kahit gaano katagal ang lumipas, may kakaibang epekto pa rin sa akin ang kaniyang presensiya.

“Umupo ka,” malamig niyang sabi.

“Mas gusto kong nakatayo.”

Bahagya siyang ngumisi.

“Palagi kang matigas ang ulo.”

“At ikaw naman ay palaging nag-aakalang lahat ng tao ay kailangang sumunod sa iyo.”

Nawala ang kaniyang ngiti.

Sa loob ng ilang segundo, walang nagsalita sa aming dalawa.

Pagkatapos ay kinuha niya ang isang folder mula sa kaniyang mesa at inihagis iyon sa harapan ko.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Napatingin ako sa folder. Nandoon ang litrato ni Lucas, ang kaniyang birth certificate, at iba pang dokumentong hindi ko alam kung paano niya nakuha.

“Wala kang karapatang pakialaman ang buhay namin.”

“Buhay natin, Alessandra.”

“Wala nang ‘natin’!”

Napatigil ako sa sarili kong sigaw.

Ngunit hindi ako nagsisi.

“Limang taon na ang nakalipas, Damian. Limang taon mula nang piliin mong paniwalaan ang mga kasinungalingan ng ibang tao kaysa sa babaeng sinasabi mong mahal mo.”

Napahigpit ang panga niya.

“May mga ebidensiya ako noon.”

“Mga ebidensiyang maaaring ginawa ng kahit sino!”

“Bakit hindi ka lumaban?”

Napatawa ako nang mapait.

“Lumaban ako! Nagmakaawa akong pakinggan mo ako. Sinabi kong wala akong kasalanan, pero itinaboy mo ako na para bang wala akong halaga!”

Natahimik siya.

Tumulo ang luha ko, ngunit hindi ko iyon pinunasan.

“Alam mo ba kung gaano ako natakot noong malaman kong buntis ako? Wala akong pera. Wala akong matakbuhan. Wala akong taong masasandalan. At ang lalaking inaasahan kong poprotekta sa akin ay ang mismong taong dumurog sa akin.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

“Alessandra…”

“Huwag mo akong tawagin sa ganoong paraan.”

Huminga ako nang malalim.

“Kung ipinatawag mo ako rito para insultuhin, sisihin, o takutin, tapos na tayo. Hindi mo na kailangang gawin iyon.”

“Hindi kita ipinatawag para saktan ka.”

“Kung gayon, bakit mo ako pinilit pumunta rito?”

Diretso siyang tumingin sa aking mga mata.

“Dahil gusto kong makilala ang anak ko.”

Napatigil ang mundo ko.

“Hindi.”

“Anak ko siya.”

“Hindi mo siya kilala, Damian! Hindi mo alam kung ano ang paborito niyang pagkain, kung ano ang kinatatakutan niya, o kung paano siya patahanin kapag nagigising siya sa gitna ng gabi dahil sa masamang panaginip.”

Lumapit siya sa akin.

“Kung gayon, hayaan mo akong matuto.”

Napailing ako.

“Hindi ganoon kadali.”

“Alam kong hindi.”

“Kung alam mo, bakit mo ako pinipilit?”

Saglit siyang natahimik bago nagsalita.

“Dahil limang taon akong nawalan ng pagkakataong maging bahagi ng buhay niya nang hindi ko man lamang alam na umiiral siya.”

May sakit sa kaniyang boses na hindi ko inaasahang maririnig.

Ngunit hindi sapat ang sakit niya upang burahin ang lahat ng pinagdaanan ko.

“Hindi ko kailanman hiningi ang pera mo,” sabi ko. “Hindi ko kailanman ginamit ang anak natin para makuha ang atensiyon mo.”

“Alam ko.”

Napakunot ang noo ko.

“Ano?”

“Sinuri ko ang mga dokumento. Wala kang tinanggap na kahit anong pera mula sa akin. Hindi ka rin humingi ng tulong sa pamilya ko.”

Natahimik ako.

“Bakit mo ako sinuri?”

“Dahil gusto kong malaman kung nagsisinungaling ka.”

Napangiti ako nang mapait.

“Kahit ngayon, wala ka pa ring tiwala sa akin.”

Hindi siya sumagot.

At ang katahimikan niya ang muling nagpatunay na hindi pa rin nagbabago ang lalaking kaharap ko.

“May isa pa akong tanong,” sabi ni Damian.

Pagod na akong makipagtalo, ngunit pinilit kong tumingin sa kaniya.

“Ano na naman?”

“May asawa ka ba?”

Napakurap ako.

“Bakit mo itinatanong iyan?”

“Dahil gusto kong malaman kung may ibang lalaking nagpapanggap na ama ng anak ko.”

Hindi ko napigilang matawa sa kawalan niya ng tiwala.

“Wala akong asawa. Wala rin akong ibang lalaki. Masaya na ako sa buhay naming mag-ina bago mo kami ginulo.”

“Kung ganoon, mabuti.”

“Mabuti?” ulit ko. “Ano ang ibig mong sabihin?”

Lumapit siya sa kaniyang mesa at kumuha ng isang dokumento.

“Gusto kong magpa-DNA test.”

Nanginig ang aking mga daliri.

“Hindi mo ako mapagkakatiwalaan kahit sa bagay na ito?”

“Hindi ito tungkol sa tiwala. Tungkol ito sa katiyakan.”

“Si Lucas ang pinag-uusapan natin, hindi isang kontrata sa negosyo mo!”

“Alessandra, kailangan kong malaman ang katotohanan.”

“Kung ganoon, tingnan mo ang sarili mo sa salamin. Ikaw ang taong hindi kailanman nagbigay sa akin ng pagkakataong magsabi ng totoo!”

Nang makita kong hindi siya uurong, kinuha ko ang aking bag.

“Hindi ako papayag na tratuhin mo ang anak ko na parang isang problemang kailangan mong lutasin.”

“Hindi ko siya ituturing na problema.”

“Kung gayon, patunayan mo.”

Huminto ako sa harap ng p***o.

“Pero tandaan mo ito, Damian. Kung papasok ka sa buhay ni Lucas, hindi mo maaaring basta na lamang umalis kapag hindi mo na gusto ang mga bagay na matutuklasan mo.”

“Hindi ako aalis.”

Tumingin ako sa kaniya sa huling pagkakataon.

“Iyan din ang sinabi mo sa akin noon.”

Pagkatapos ay lumabas ako.

Pagdating ko sa bahay ni Bianca, agad akong sinalubong ni Lucas.

“Mommy!”

Yumakap siya sa aking mga binti.

Lumuhod ako at niyakap siya nang mahigpit.

“Kamusta ang araw mo, sweetheart?”

“Masaya po! May ginawa akong drawing.”

Ipinakita niya sa akin ang isang papel na may tatlong taong magkahawak-kamay.

Isang babae, isang maliit na bata, at isang lalaking nakasuot ng itim.

Napahawak ako sa aking dibdib.

“Sino ang lalaking ito, anak?”

Ngumiti si Lucas.

“Si Daddy po!”

Parang may kutsilyong bumaon sa aking puso.

“Bakit mo siya iginuhit?”

“Gusto ko po kasing magkaroon ng Daddy tulad ng ibang bata.”

Hindi ko napigilang mapaluha.

Yumakap siya sa akin.

“Mommy, huwag ka pong umiyak. Mahal na mahal kita.”

Hinaplos ko ang kaniyang buhok.

“Mahal na mahal din kita, anak. Higit pa sa lahat.”

Ngunit habang yakap ko siya, tumunog ang aking telepono.

Isang mensahe mula kay Damian.

Hindi ko na hahayaang lumaki ang anak ko nang hindi ako kilala.

Sinundan iyon ng isa pang mensahe.

Bukas, pupunta ako riyan. Gusto kong makita si Lucas.

Nanlamig ako.

Hindi siya maaaring basta pumasok sa aming buhay at magdesisyon para sa amin.

Ngunit bago ko pa maisip ang aking isasagot, may kumatok sa aming pintuan.

Tatlong malalakas na katok.

Binuksan iyon ni Bianca.

At narinig ko ang boses ng isang lalaking limang taon kong kinatatakutan at minahal.

“Gusto kong makita ang anak ko.”

Dahan-dahan akong humarap.

Nakatayo si Damian sa may pintuan.

At sa likod ko, narinig ko ang inosenteng tanong ni Lucas.

“Mommy… siya po ba ang Daddy ko?”