CHAPTER 4 — THE FATHER MY SON NEVER KNEW

Alessandra’s POV

“Mommy… siya po ba ang Daddy ko?”

Parang tumigil ang mundo nang marinig ko ang tanong ni Lucas.

Nakatayo si Damian sa may pintuan, nakasuot ng mamahaling itim na suit. Ang kaniyang mga mata ay nakatuon sa batang nasa likod ko, at sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, hindi ko nakita ang malamig na CEO na kinatatakutan ng lahat.

Nakita ko ang isang lalaking hindi alam kung paano haharapin ang sarili niyang anak.

“Lucas, sweetheart, pumasok ka muna sa kuwarto mo,” mahinahon kong sabi.

Ngunit hindi gumalaw ang anak ko.

“Mommy, siya po ba?”

Napayuko ako.

Paano ko sasabihin sa kaniya ang katotohanan? Paano ko ipaliliwanag na ang lalaking nasa harapan niya ay ang taong minsang nangakong hindi ako sasaktan, ngunit siya ring dahilan kung bakit natuto akong mabuhay nang mag-isa?

“Lucas,” mahinang tawag ni Damian.

Napatingin sa kaniya ang anak ko.

“Alam mo po ang pangalan ko?”

Bahagyang nanginig ang panga ni Damian.

“Oo. Lucas ang pangalan mo, hindi ba?”

Tumango ang bata.

“Paano n'yo po nalaman?”

Hindi nakasagot si Damian.

At sa katahimikang iyon, nakita kong unti-unting nabuo sa isip ng aking anak ang mga tanong na hindi ko pa kayang sagutin.

“Alessandra,” sabi ni Damian habang nakatingin sa akin, “maaari ba akong makausap si Lucas?”

“Hindi.”

Direkta at walang pag-aalinlangan ang aking sagot.

Nagbago ang ekspresyon niya.

“Anak ko siya.”

“At ako ang nagpalaki sa kaniya!”

“Hindi ko sinasabing hindi!”

“Kung gayon, huwag kang kumilos na para bang maaari mong kunin ang lahat sa isang iglap dahil lamang mayaman ka!”

Natahimik ang buong silid.

Naramdaman kong humigpit ang pagkakahawak ni Lucas sa aking damit.

“Mommy, bakit po kayo nag-aaway?”

Agad akong lumuhod at hinawakan ang kaniyang mga balikat.

“Hindi tayo nag-aaway, sweetheart.”

Ngunit alam kong narinig niya ang lahat.

At iyon ang pinakamasakit.

“Alessandra, hindi ako aalis hangga't hindi natin napag-uusapan ito.”

Nakatayo si Damian sa aming sala habang ako naman ay nasa harapan ni Lucas, pilit na pinananatiling kalmado ang aking sarili.

“Wala nang dapat pag-usapan.”

“Gusto kong makilala ang anak ko.”

“Hindi mo maaaring basta na lang dumating at asahang magiging maayos ang lahat!”

“Hindi ko inaasahang magiging madali ito.”

“Talaga ba?” Napatawa ako nang mapait. “Dahil sa nakikita ko, iniisip mong sapat na ang pera mo para ayusin ang lahat.”

Hindi siya sumagot.

Lumapit ako sa kaniya, ngunit nanatili akong may sapat na distansiya.

“Alam mo ba kung ilang gabi akong umiyak habang karga ko si Lucas? Alam mo ba kung ilang beses akong natakot dahil wala akong perang pambili ng gamot niya? Alam mo ba kung ilang trabaho ang pinasukan ko para lamang may maipakain sa kaniya?”

Bumigat ang aking dibdib.

“Wala ka roon, Damian. Wala ka noong kailangan ko ng tulong. Wala ka noong unang beses siyang ngumiti. Wala ka noong una siyang tumawag sa akin na Mommy.”

Napayuko siya.

“Hindi ko alam na may anak tayo.”

“Dahil hindi mo ako pinakinggan!”

“Alam ko.”

Napatingin ako sa kaniya.

Hindi ko inaasahang maririnig ang mga salitang iyon.

Walang palusot. Walang pagtatanggol.

Ngunit hindi sapat ang simpleng pag-amin upang burahin ang limang taong sakit.

“Hindi ko mababago ang nakaraan,” pagpapatuloy niya. “Pero gusto kong bumawi.”

“Paano? Bibigyan mo siya ng pera? Bibili ka ng mga laruan? Dadalhin mo siya sa malalaking bahay at mamahaling lugar?”

“Kung iyon ang gusto niya, gagawin ko.”

“Hindi iyan ang kailangan ng anak ko!”

Napatigil siya.

“Kailangan niya ng taong mananatili. Isang taong hindi mawawala kapag naging mahirap ang sitwasyon. Isang taong hindi siya iiwan dahil lamang may ibang taong nagsabi ng kasinungalingan.”

Direkta kong tiningnan ang kaniyang mga mata.

“At hindi ko alam kung kaya mong maging taong iyon.”

“Mommy?”

Napalingon kami nang marinig ang mahinang boses ni Lucas.

May hawak siyang papel at krayola.

Lumapit siya kay Damian at iniabot ang kaniyang drawing.

“Ito po ang ginawa ko kanina.”

Napatingin si Damian sa papel.

Tatlong tao ang nakaguhit doon. Isang babae, isang batang lalaki, at isang lalaking matangkad.

“Maganda,” mahina niyang sabi.

“Salamat po!”

Ngumiti si Lucas, at sa sandaling iyon, nakita ko ang isang bagay na hindi ko kailanman nakitang gawin ni Damian sa ibang tao.

Ngumiti siya nang totoo.

“Gusto mo bang magkulay tayo?” tanong ni Damian.

Tumingin muna si Lucas sa akin.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin.

Gusto kong protektahan ang anak ko, ngunit hindi ko rin kayang ipagkait sa kaniya ang pagkakataong makilala ang kaniyang ama kung tunay na handang magbago si Damian.

Kaya dahan-dahan akong tumango.

“Sige, sweetheart. Pero dito lang kayo sa sala.”

Umupo si Damian sa sahig, katabi ng aking anak.

Ang CEO na sanay magbigay ng utos ay nakaupo ngayon sa aming lumang alpombra, hawak ang isang kahon ng krayola.

“Anong kulay ang gusto mo?” tanong niya.

“Blue po!”

Iniabot ni Damian ang asul na krayola.

“Paborito mo ba iyan?”

“Opo! Pero gusto ko rin po ang black.”

Napangiti si Damian.

“Magkapareho tayo.”

Naramdaman kong kumirot ang aking puso.

Dahil naalala ko ang isang lumang alaala.

Noong kami pa, minsang tinanong ko si Damian kung bakit puro itim ang kaniyang mga damit.

Ang sagot niya noon ay, “Dahil hindi ipinapakita ng itim ang mga bagay na gusto kong itago.”

Ngayon, habang pinagmamasdan ko silang dalawa, napagtanto kong may mga bagay pa rin siyang itinatago.

At hindi ko alam kung ang pagbabalik niya ay magdadala ng kagalingan o panibagong sakit sa aming buhay.

Makalipas ang ilang minuto, nagpaalam si Damian.

Bago siya lumabas, lumapit siya sa akin.

“Babalik ako bukas.”

“Hindi mo kailangang pumunta araw-araw.”

“Hindi ako pumupunta para sa iyo, Alessandra. Pumupunta ako para sa anak ko.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Kung gayon, tandaan mong hindi mo maaaring gamitin si Lucas para makabalik sa buhay ko.”

Saglit siyang natahimik.

“Hindi ko alam kung may pagkakataon pa akong makabalik sa puso mo,” mahina niyang sagot. “Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit ako narito.”

Pagkatapos ay tumingin siya kay Lucas.

“Goodbye, little man.”

“Paalam po! Babalik po kayo?”

Napahinto si Damian.

“Oo,” sagot niya. “Kung papayagan ako ng Mommy mo.”

Tumingin si Lucas sa akin at ngumiti.

“Mommy, puwede po ba siyang bumalik?”

Hindi ako agad nakasagot.

Sa huli, tumango ako nang bahagya.

“Pag-uusapan natin iyan, anak.”

Ngumiti si Damian bago tuluyang umalis.

At nang magsara ang p***o, saka lamang ako nakahinga nang maluwag.

Kinagabihan, habang natutulog si Lucas, nakatanggap ako ng tawag mula sa hindi kilalang numero.

“Hello?”

“Alessandra Laurent?”

“Oo. Sino ito?”

“May kailangan kang malaman tungkol kay Damian Blackwood.”

Nanlamig ang aking mga daliri.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“Hindi mo ba naisip kung bakit bigla siyang naghanap sa iyo pagkatapos ng limang taon?”

Napatingin ako sa pintuan ng kuwarto ni Lucas.

“Anong sinasabi mo?”

“Hindi lang ikaw ang may lihim, Alessandra. May dahilan kung bakit nangyari ang lahat noong gabing iyon.”

Mabilis na bumilis ang tibok ng aking puso.

“Sabihin mo sa akin kung sino ka!”

Ngunit bago pa ako makakuha ng sagot, naputol ang tawag.

Ilang segundo akong nakatitig sa telepono.

Pagkatapos ay may pumasok na mensahe.

May kalakip itong lumang litrato nina Damian at ng kaniyang ama, si Richard Blackwood.

Sa likod nila ay may isang babaeng hindi ko kilala.

At sa ilalim ng litrato ay may nakasulat na mga salitang nagpanginig sa aking buong katawan.

Ang gabing sinira niya ang inyong pag-ibig ay hindi aksidente.

Si Damian mismo ang hindi nakaaalam sa tunay na dahilan.

Napahawak ako sa aking dibdib.

Kung hindi alam ni Damian ang katotohanan, sino ang may kagagawan ng lahat?

At bakit ngayon lamang nila gustong ilantad ang lihim?

Muli kong tiningnan ang litrato.

May isang detalye akong napansin.

Ang babaeng nasa likod nina Damian at Richard ay may suot na kuwintas na pamilyar sa akin.

Kuwintas na nakita ko noon sa isang lumang litrato ng aking ina.

Biglang bumalik sa aking alaala ang huling sinabi ng aking ina bago siya namatay.

“Alessandra, kapag bumalik ang mga Blackwood sa buhay mo, huwag kang basta maniwala sa kanilang mga sinasabi.”

Noon, hindi ko naunawaan ang ibig niyang sabihin.

Ngayon, nagsisimula na akong matakot sa sagot.

Dahil baka ang katotohanang matagal kong hinahanap ay mas malalim kaysa sa pagtataksil na sumira sa aking pag-ibig.

At baka ang pagbabalik ni Damian ay hindi lamang tungkol sa aming anak.

Baka may isang lihim na nag-uugnay sa aming mga pamilya—at kapag nabunyag iyon, maaaring mawala sa akin ang lahat.