CHAPTER 5 — THE WOMAN IN THE PHOTOGRAPH

Alessandra’s POV

“Alessandra, kapag bumalik ang mga Blackwood sa buhay mo, huwag kang basta maniwala sa kanilang mga sinasabi.”

Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang huling babala ng aking ina.

Nakatitig ako sa lumang litrato sa aking cellphone. Nandoon sina Damian at Richard Blackwood, ngunit ang babaeng nasa likuran nila ang hindi ko maalis sa aking paningin.

Pamilyar ang kuwintas na suot nito.

Isang maliit na silver pendant na hugis buwan, may nakaukit na letrang A sa gitna.

Iyon mismo ang kuwintas na nakita ko sa lumang kahon ng aking ina.

Paano nangyari iyon?

Bakit may koneksiyon ang babaeng iyon sa pamilya ng lalaking minsang sumira sa buhay ko?

At higit sa lahat, bakit may nagsisikap na itago ang katotohanan?

Muli kong tinawagan ang numerong tumawag sa akin kanina, ngunit hindi na ito matawagan.

“Damn it!”

Napahawak ako sa aking noo.

Hindi ko maaaring hayaang maapektuhan nito si Lucas. Bata pa siya. Hindi niya kailangang madamay sa mga lihim ng matatanda.

Kaya isinara ko ang cellphone at nagtungo sa kuwarto ng aking anak.

Mahimbing siyang natutulog habang yakap ang kaniyang paboritong stuffed bear.

Lumapit ako at hinalikan ang kaniyang noo.

“Hindi kita hahayaang masaktan, sweetheart,” bulong ko.

Kahit kailangan kong harapin ang buong pamilya Blackwood, gagawin ko.

---

Kinabukasan, maagang nagising si Lucas.

“Mommy!”

Napalingon ako mula sa kusina.

“Good morning, baby.”

“Darating po ba si Daddy today?”

Napatigil ang kamay ko sa paghahanda ng kaniyang almusal.

Daddy.

Napakabilis niyang natutunan ang salitang iyon.

“Bakit mo naman natanong?”

“Kasi sabi niya po babalik siya.”

Umupo siya sa kaniyang maliit na upuan at ngumiti sa akin.

“Gusto ko po siyang turuan mag-drawing. Hindi po kasi maganda ang drawing niya kahapon.”

Hindi ko napigilang mapangiti.

“Talaga? Sinabi mo ba sa kaniya iyon?”

Tumango siya.

“Opo. Pero sabi niya, mas maganda raw ang drawing niya kaysa sa akin.”

Napailing ako habang natatawa.

Sa kabila ng lahat, masaya akong makita ang anak kong unti-unting nagkakaroon ng pagkakataong makilala ang kaniyang ama.

Ngunit hindi ko alam kung gaano katagal mananatiling payapa ang lahat.

Dahil bandang alas-diyes ng umaga, tumunog ang doorbell.

“Mommy! Si Daddy na!”

Mabilis na tumakbo si Lucas papunta sa p***o.

“Lucas, wait!”

Naabutan ko siyang nakatayo sa harapan nito.

Pagbukas ko, bumungad sa amin si Damian.

Naka-white polo siya sa ilalim ng itim na coat, at may dalang dalawang paper bag.

“Good morning,” bati niya.

“Good morning, Daddy!” masayang sigaw ni Lucas.

Bahagyang napangiti si Damian.

“Good morning, little man.”

Iniabot niya ang isang paper bag sa anak ko.

“May dala ako para sa iyo.”

Binuksan agad iyon ni Lucas.

“WOW! Building blocks!”

“Gusto mo?”

“Opo! Thank you, Daddy!”

Nang marinig ko ang pagtawag niyang iyon, saglit akong napatingin kay Damian.

Kitang-kita ko ang pagbabago sa mukha niya.

Parang may bahagi ng kaniyang pagkatao na matagal nang natutulog ang biglang nagising.

“May dala rin ako para sa iyo,” sabi niya habang iniaabot sa akin ang isa pang bag.

Hindi ko iyon agad tinanggap.

“Ano iyan?”

“Breakfast.”

“Hindi ko kailangan.”

“Alam kong hindi mo kailangan. Pero hindi ka pa kumakain, tama ba?”

Napakunot ang noo ko.

“Hindi mo na kailangang pakialaman kung kumakain ako o hindi.”

“Alessandra, hindi lahat ng ginagawa ko ay may masamang intensiyon.”

“Hindi rin lahat ng mabubuting salita ay nangangahulugang mapagkakatiwalaan na ang isang tao.”

Natahimik siya.

Sa huli, inilapag niya ang paper bag sa maliit na mesa.

“Hindi kita pipilitin.”

---

Makalipas ang ilang minuto, naglalaro na sina Damian at Lucas sa sala.

Habang pinagmamasdan ko sila, kinuha ko ang cellphone ko at muling tiningnan ang litrato.

May kailangan akong malaman.

“Damian.”

Napatingin siya sa akin.

“Yes?”

“May kilala ka bang babaeng may suot na silver necklace na may moon pendant?”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

“Why?”

Ipinakita ko sa kaniya ang litrato.

Agad niyang kinuha ang cellphone at pinagmasdan iyon.

“Where did you get this?”

“May nagpadala sa akin kagabi.”

“Who?”

“Hindi ko alam. Unknown number.”

Muli niyang tiningnan ang larawan.

“That's my father.”

“Alam ko.”

“And the woman behind us…”

Huminto siya.

Napansin kong nanigas ang kaniyang panga.

“Kilala mo siya?”

Dahan-dahan niyang ibinaba ang cellphone.

“Her name is Evelyn.”

“Evelyn?”

Tumango siya.

“Evelyn Laurent.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Laurent.

Iyon din ang apelyido ng aking ina bago siya nag-asawa.

“Bakit?” tanong niya nang mapansin ang reaksiyon ko.

“Wala.”

“Alessandra.”

“Sinabi kong wala!”

Napatingin si Lucas sa amin.

“Mommy?”

Agad akong ngumiti at lumapit sa kaniya.

“It's okay, sweetheart. Continue playing.”

Ngunit hindi nawala ang pag-aalala sa mukha ni Damian.

Nang makabalik ako sa kusina, sinundan niya ako.

“Alessandra, kailangan nating pag-usapan ito.”

“Hindi ngayon.”

“Hindi ordinaryong litrato ang ipinakita mo sa akin.”

“Then tell me who Evelyn is.”

Matagal siyang natahimik.

“She was someone my father trusted.”

“Someone?”

“Hindi ko alam ang buong kuwento. Ang alam ko lang, bigla siyang nawala sa buhay namin maraming taon na ang nakalipas.”

“Buhay pa ba siya?”

Hindi siya sumagot agad.

“I don't know.”

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

May kung anong hindi tama.

Kung kilala niya ang babaeng iyon, bakit hindi niya alam ang buong kuwento?

At bakit ang kuwintas nito ay katulad ng kuwintas na itinago ng aking ina?

“Damian, may isa akong gustong itanong.”

“What?”

“May alam ka ba tungkol sa pamilya ng nanay ko?”

Nakunot ang noo niya.

“Why are you asking?”

“Dahil pakiramdam ko, may alam kang hindi mo sinasabi.”

“Alessandra, I swear, wala akong alam.”

Tiningnan ko siya nang diretso.

“Then I hope you're telling the truth.”

---

Damian’s POV

Hindi ko maalis sa isip ang litrato.

Evelyn Laurent.

Matagal ko nang hindi naririnig ang pangalang iyon.

Ang babaeng dating laging kasama ng aking ama. Ang babaeng bigla na lamang nawala pagkatapos ng isang gabing tuluyang nagpabago sa buhay ko.

At ngayon, bumalik ang pangalan niya sa pamamagitan ni Alessandra.

Bakit?

Ano ang koneksiyon niya sa dating kasintahan ko?

At bakit tila takot na takot si Alessandra nang malaman niyang kilala ko ang babaeng iyon?

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang aking assistant.

“Find everything about Evelyn Laurent.”

“Everything, sir?”

“Yes. Her background, previous addresses, family records. I want all of it.”

“Understood, sir.”

“And one more thing.”

“Yes, sir?”

“Find out why my father kept her photograph.”

Ibinaba ko ang tawag.

Hindi ko alam kung anong lihim ang naghihintay sa akin.

Pero isang bagay ang sigurado.

Hindi ko hahayaang may muling manakit kay Alessandra at sa anak ko.

---

Alessandra’s POV

Bandang hapon, nagpaalam si Damian dahil kailangan niyang bumalik sa kompanya.

Bago siya umalis, niyakap muna niya si Lucas.

“Be a good boy, okay?”

“Opo, Daddy!”

“See you tomorrow.”

“Promise?”

“Promise.”

Nang magsara ang p***o, bumalik ako sa kuwarto upang kunin ang lumang kahon ng aking ina.

Hindi ako mapakali.

Kailangan kong makita kung naroon pa ang kuwintas.

Binuksan ko ang kahon at isa-isang inilabas ang mga lumang litrato, sulat, at ilang alahas.

Hanggang sa makita ko ang isang maliit na velvet pouch.

Nanginginig ang mga kamay ko nang buksan iyon.

Naroon ang silver necklace.

Moon pendant.

At ang letrang A sa gitna.

Kasunod nito ay isang lumang sobre na may pangalan ko.

TO MY DAUGHTER, ALESSANDRA.

Hindi ko maalalang nakita ko ito noon.

Dahan-dahan kong binuksan ang sobre.

May isang sulat sa loob.

My dearest Alessandra,

Kung nababasa mo ang sulat na ito, nangangahulugang dumating na ang araw na matagal kong kinatatakutan.

May mga bagay tungkol sa ating pamilya na hindi ko kailanman nagawang sabihin sa iyo.

Hindi lahat ng taong tinatawag mong pamilya ay tunay na kakampi mo.

At hindi lahat ng taong itinuring mong kaaway ay may kasalanan.

May isang babaeng nagngangalang Evelyn. Kung sakaling makilala mo siya, huwag mong hayaang mawala siya muli nang hindi mo nalalaman ang katotohanan.

Dahil siya ang tanging taong nakaaalam kung sino talaga ang iyong ama.

Napaatras ako.

Hindi.

Hindi maaari.

Muli kong binasa ang huling pangungusap.

Kung sino talaga ang iyong ama.

Ngunit buhay pa ang aking ama noon. O iyon ang alam ko.

Ang lalaking nagpalaki sa akin ay palaging sinasabi na wala akong ibang pamilya kundi silang dalawa ng aking ina.

Kung gayon, ano ang ibig sabihin ng sulat?

At bakit kailangang banggitin ang pangalan ni Evelyn?

Biglang tumunog ang cellphone ko.

Unknown number.

May bagong mensahe.

Alessandra, huwag kang magtitiwala kay Damian.

Hindi niya alam na maaaring hindi siya ang tunay na ama ni Lucas.

Nanlaki ang aking mga mata.

Napatakip ako sa bibig.

Hindi maaari.

Hindi maaaring totoo iyon.

Dahan-dahan akong napatingin sa kuwarto ng aking anak.

Limang taon kong inalagaan si Lucas, at kahit kailan ay hindi ko kinuwestiyon kung sino ang kaniyang ama.

Ngunit paano kung may bahagi ng nakaraan na hindi ko alam?

Muli akong tumingin sa mensahe.

May kasunod pa itong larawan.

Isang lumang dokumento mula sa ospital.

Nakalagay ang pangalan ko.

ALESSANDRA LAURENT.

At sa ilalim nito ay ang pangalan ng isang lalaking hindi ko inaasahang makikita.

RICHARD BLACKWOOD.

Nanlambot ang aking mga tuhod.

Bakit naroon ang pangalan ng ama ni Damian sa aking medical records?

Ano ang kinalaman niya sa aking pamilya?

At kung may alam siya tungkol sa aking nakaraan, bakit niya ito itinago?

Maya-maya, may isa pang mensaheng pumasok.

Ask your mother what happened on the night you were born.

Napahawak ako sa dibdib.

Patay na ang aking ina.

Wala na akong mapagtatanungan.

Maliban sa isang tao.

Ang lalaking nasa litrato.

Ang lalaking maaaring may hawak ng lahat ng sagot.

Richard Blackwood.

END OF CHAPTER 5