CHAPTER 2 — THE SECRET HE WAS NEVER MEANT TO DISCOVER

Alessandra’s POV

“Mommy, who is Damian Blackwood?”

Napatigil ako sa paghahanda ng almusal nang marinig ang tanong ni Lucas.

Nasa maliit naming hapag-kainan siya, nakaupo sa kaniyang paboritong upuan habang hawak ang isang lumang magasin. Sa pahina nito ay naroon ang larawan ng isang lalaking nakasuot ng itim na suit, seryoso ang mukha, at may mga matang tila kayang basahin ang iniisip ng sinumang kaharap niya.

Si Damian.

Ang lalaking minsan kong minahal.

Ang lalaking naging dahilan ng pinakamalaking sakit sa buhay ko.

At ang lalaking hindi ko kailanman inakalang muling magiging bahagi ng aming mundo.

“Anak, saan mo nakita iyan?” tanong ko habang pilit na pinananatiling kalmado ang aking boses.

Itinaas ni Lucas ang magasin.

“Nakita ko po sa labas. Sabi ni Tita Bianca, sikat daw siya. Mayaman po ba siya?”

Napangiti ako nang mapait.

“Napakayaman niya, sweetheart.”

“Mas mayaman pa po ba siya sa mga hari?”

Bahagya akong natawa. “Siguro.”

Tiningnan niya muli ang larawan bago ako nilingon.

“Mommy, bakit parang kamukha ko siya?”

Biglang nawala ang ngiti sa aking mga labi.

Hindi ko alam kung paano sasagutin ang tanong na iyon. Paano ko ipaliliwanag sa isang bata na ang lalaking nakikita niya sa magasin ay ang kaniyang ama? Paano ko sasabihin na ang kanilang pagkakahawig ay hindi basta nagkataon lamang?

“Maraming tao ang may magkakahawig na mukha, anak,” maingat kong sagot.

Ngunit tila hindi siya kumbinsido.

“Pero pareho po kami ng mata.”

Agad kong kinuha ang magasin at inilapag iyon sa kabilang bahagi ng mesa.

“Kumain ka na muna. Mahuhuli ka sa preschool.”

Hindi na siya nagtanong, ngunit napansin kong muli siyang sumulyap sa magasin.

At sa unang pagkakataon, natakot ako sa posibilidad na balang araw ay siya mismo ang maghanap sa kaniyang ama.

Pagkaalis namin ni Lucas, dumiretso ako sa maliit na opisina kung saan ako nagtatrabaho bilang assistant sa isang accounting firm.

Limang taon akong nagsikap upang maitayo ang buhay naming dalawa. Hindi naging madali ang lahat. May mga gabing halos hindi ako makatulog dahil sa dami ng bayarin, mga araw na tinipid ko ang sarili kong pagkain upang may maibaon si Lucas, at mga pagkakataong gusto ko nang sumuko dahil pakiramdam ko ay hindi ko na kayang magpatuloy.

Ngunit tuwing nakikita ko ang ngiti ng aking anak, bumabalik ang lakas ko.

Siya ang dahilan kung bakit hindi ako bumitaw.

“Alessandra!”

Napalingon ako nang makita si Bianca na nagmamadaling lumapit sa aking mesa.

“May problema ba?” tanong ko.

Umupo siya sa harap ko at inilapag ang kaniyang telepono.

“May nakita ka na ba?”

“Ano?”

Ipinakita niya sa akin ang isang artikulo mula sa isang business news website.

BLACKWOOD CORPORATION CEO DAMIAN BLACKWOOD RETURNS TO THE SPOTLIGHT AFTER YEARS OF SILENCE.

Nasa ibaba ang larawan ni Damian habang palabas ng isang itim na sasakyan. Mas tumanda siya nang kaunti, ngunit naroon pa rin ang matalim niyang mga mata at ang tindig ng isang lalaking sanay na sinusunod ng lahat.

Nanginig ang aking mga daliri.

“Bakit mo ipinapakita ito sa akin?”

“Alessandra, hindi lang iyan.” Nag-aalangan si Bianca bago nagpatuloy. “May kumakalat na balitang naghahanap siya ng isang babae.”

Napatayo ako.

“Anong babae?”

“Hindi binanggit ang pangalan. Pero ayon sa mga source, may nangyaring hindi pagkakaunawaan sa pagitan nila limang taon na ang nakalipas. At ngayon, gusto raw niyang malaman ang katotohanan.”

Parang may malamig na kamay na humawak sa aking puso.

Hindi maaari.

Limang taon na ang lumipas. Bakit ngayon pa siya maghahanap ng mga sagot?

“Baka ibang babae ang tinutukoy nila,” pilit kong sabi.

“Posible.” Hinawakan ni Bianca ang aking kamay. “Pero kung ikaw iyon, kailangan mong maghanda.”

Tumingin ako sa kaniya.

“Hindi niya maaaring malaman ang tungkol kay Lucas.”

Hindi agad sumagot si Bianca.

“Alessandra, anak din niya si Lucas. May karapatan siyang malaman.”

“Karapatan?” Napailing ako, habang nag-iinit ang aking mga mata. “Nasaan ang karapatan niya noong kailangan ko siya? Nasaan siya noong mag-isa akong humarap sa lahat? Hindi niya ako pinaniwalaan, Bianca. Hindi niya man lang ako binigyan ng pagkakataong magpaliwanag!”

“Alam ko.”

“Kung nalaman niyang may anak kami, baka kunin niya si Lucas. Kaya niyang gawin iyon. Isang tawag lang niya, maaaring mawala sa akin ang lahat ng pinaghirapan ko.”

Niyakap ako ni Bianca.

“Kung ganoon, huwag kang magpadala sa takot. Pero tandaan mo, hindi mo rin kayang itago ang katotohanan habambuhay.”

Alam kong tama siya.

Ngunit may mga katotohanang mas nakakatakot kaysa sa mga kasinungalingan.

At para sa akin, si Damian ang pinakadelikadong katotohanan sa lahat.

Samantala, sa pinakamataas na palapag ng Blackwood Tower, tahimik na nakaupo si Damian sa kaniyang opisina.

Sa kaniyang harapan ay nakalatag ang mga dokumento, lumang litrato, at mga ulat na naglalaman ng impormasyong limang taon niyang sinubukang kalimutan.

Ngunit hindi niya nagawa.

Hindi niya kailanman nagawang kalimutan si Alessandra Laurent.

“Sir, nakuha na namin ang mga rekord na ipinahanap ninyo,” sabi ni Adrian, ang kaniyang personal assistant.

Hindi inalis ni Damian ang kaniyang tingin sa mga papel.

“Sabihin mo.”

“Limang taon na ang nakalipas nang huling makita si Miss Laurent. Umalis siya sa lungsod ilang araw pagkatapos ng anniversary celebration ng kompanya.”

“Alam ko iyan.”

“May isa pa pong impormasyon.”

Sa pagkakataong iyon, tumingin si Damian.

“Ano iyon?”

Nag-atubili si Adrian bago inilapag ang isang sobre sa mesa.

“May nakakita sa kaniya sa isang ospital ilang buwan pagkatapos niyang umalis. Ayon sa rekord, nanganak siya roon.”

Biglang tumahimik ang buong silid.

Dahan-dahang binuksan ni Damian ang sobre.

Nasa loob ang isang kopya ng rekord ng kapanganakan.

Pangalan ng ina: Alessandra Laurent.

Pangalan ng bata: Lucas Laurent.

Napako ang kaniyang mga mata sa petsa ng kapanganakan.

Mabilis niyang ibinilang ang mga buwan.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Adrian.

“Ilang taon na ang bata?”

“Mag-aapat na taon na po, sir.”

Napahigpit ang hawak ni Damian sa papel.

Apat na taon.

Ibig sabihin, maaaring ipinagbuntis ni Alessandra ang bata bago sila tuluyang naghiwalay.

“Nasaan siya ngayon?”

“Hindi pa kumpleto ang impormasyon, sir. Pero may nakapagsabi sa aming nakatira siya sa isang apartment sa labas ng lungsod.”

Tumayo si Damian at lumapit sa malaking bintana. Sa ibaba, abala ang lungsod sa karaniwang takbo ng buhay, ngunit sa loob niya ay tila may bagyong biglang sumiklab.

Bakit hindi niya sinabi?

Bakit itinago ni Alessandra ang bata?

At ang pinakamahalagang tanong—

Anak ba niya si Lucas?

“Adrian,” malamig niyang utos, “alamin mo ang lahat tungkol sa batang iyon. Gusto kong malaman ang pangalan ng paaralan niya, ang tirahan nila, at kung sino ang kasama nila sa bahay.”

“Masusunod po, sir.”

“Pero huwag kayong gagawa ng anumang hakbang na makapagpaparamdam kay Alessandra na hinahanap natin siya.”

Tumango si Adrian.

Nang maiwan siyang mag-isa, muling tiningnan ni Damian ang rekord.

Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, may pag-asang sumiklab sa kaniyang puso.

Ngunit kasabay nito ay ang takot.

Paano kung anak nga niya ang bata?

Paano kung ang anak na iyon ay lumaki nang hindi man lamang nalalaman kung sino ang kaniyang ama?

At paano kung huli na ang lahat upang itama ang kaniyang mga pagkakamali?

Mahigpit niyang ipinikit ang mga mata.

“Alessandra,” bulong niya. “Ano ang itinago mo sa akin?”

Gabi na nang sunduin ko si Lucas mula sa bahay ni Bianca.

Pagdating namin sa apartment, agad siyang tumakbo sa kaniyang kuwarto upang kunin ang kaniyang paboritong laruan.

Habang naghahanda ako ng hapunan, may kumatok sa p***o.

Tatlong sunod-sunod na katok.

Napakunot ang noo ko.

Wala akong inaasahang bisita.

Dahan-dahan akong lumapit sa p***o at sumilip sa maliit na peephole.

Walang tao.

Ngunit may isang itim na sobre sa sahig.

Binuksan ko ang p***o at pinulot iyon.

Walang pangalan ang sobre. Walang nakasulat na address ng pinanggalingan.

Sa loob ay may isang litrato.

Ako.

Si Lucas.

At isang lalaking nakasuot ng itim na suit na nakatayo sa kabilang kalsada, nakatingin sa amin habang hawak ang kaniyang telepono.

Nanlamig ang aking mga kamay.

Sa likod ng litrato ay may nakasulat na mensahe.

Hindi mo na maitatago ang anak mo habambuhay, Alessandra.

Alam na ni Damian Blackwood ang tungkol sa kaniya.

Biglang bumukas ang p***o ng kuwarto ni Lucas.

“Mommy, sino po iyan?”

Mabilis kong itinago ang litrato sa likod ko.

“Wala, sweetheart. Bumalik ka muna sa kuwarto mo.”

Ngunit bago pa siya makasagot, tumunog ang aking telepono.

Isang tawag mula sa hindi kilalang numero.

Nang sagutin ko iyon, isang malalim at pamilyar na boses ang narinig ko.

Isang boses na limang taon kong pinilit kalimutan.

“Alessandra.”

Nanghina ang aking mga tuhod.

“Damian…”

“May kailangan tayong pag-usapan.”

Napapikit ako habang pinipigilan ang pagluha.

“Wala na tayong dapat pag-usapan.”

“Talaga ba?” malamig niyang tanong. “Kung ganoon, ipaliwanag mo sa akin kung bakit may isang batang lalaki na halos kamukha ko.”

Napatakip ako sa aking bibig.

Nakita niya si Lucas.

Alam na niya.

“Damian, pakiusap—”

“Sabihin mo sa akin ang totoo, Alessandra.” Bahagyang nanginig ang kaniyang boses. “Anak ko ba siya?”

Tumingin ako sa pintuan ng kuwarto ng aking anak.

Ang batang naging dahilan ng aking mga sakripisyo.

Ang batang naging lakas ko sa bawat gabing gusto kong sumuko.

At ang batang maaari kong mawala sa isang iglap.

Hindi ako sumagot.

Ngunit sapat na ang katahimikan ko upang malaman niyang may itinatago ako.

“Alessandra,” mariin niyang sabi, “huwag mo akong piliting pumunta riyan.”

Pagkatapos ay ibinaba niya ang tawag.

Napatayo ako sa gitna ng sala, nanginginig at hindi malaman kung ano ang gagawin.

Ilang segundo lamang ang lumipas nang makatanggap ako ng isa pang mensahe.

Bukas, alas-diyes ng umaga. Sa opisina ko. Mag-isa kang pumunta.

Dahil kung hindi mo sasabihin sa akin ang katotohanan, ako mismo ang kukuha ng mga sagot.

Napatitig ako sa mensahe habang unti-unting bumabalik sa aking alaala ang gabing winasak niya ang aming pag-ibig.

Akala ko, nakatakas na ako sa nakaraan.

Ngunit nagkamali ako.

Dahil bukas, muli kong haharapin ang lalaking minsang minahal ko.

At sa pagkakataong ito, hindi na lamang puso ko ang nakataya.

Buhay ng anak namin ang maaari niyang baguhin.