Chapter 4

Ilang oras ang lumipas. Nakahanda na ang divorce papers. Tahimik na pinirmahan ni Samantha ang bawat pahina. Walang pag-aalinlangan. Walang luha. Walang panghihinayang.

Sa bawat pirma, parang unti-unti niyang pinapatay ang nakaraan.

Hanggang sa huling pahina. Sandali siyang tumigil. Hindi dahil sa pagdududa. Kundi dahil sa realization.

Ito na ang kalayaan na hinihintay ko. Ito na ang katapusan ng kasal niya. Huminga siya nang malalim.

At saka lumagda.

Pagkatapos niyang pirmahan ang mga dokomento ay may ngiti sa labi niya. Ngiti na para bang nakatikim ng kapayapaan. Umalis saglit ang abogado at pagbalik nito ay may ngiti na ito sa labi.

“Happy Independence day, Maam!” Napangiti naman si Samantha dahil doon.

“Pwede bang pakideliver na lang sa bahay ni Michael.” Tumango naman ito bilang pagsang ayon.

Pagkatapos niyang sabihin iyon, tumango ang abogado bilang pagsang-ayon.

“Noted, Ma’am. Ipapadeliver namin agad sa residence ni Mr. Michael.”

“Thank you,” mahinang sagot ni Samantha.

Tumayo siya mula sa kinauupuan, maayos na inayos ang bag sa balikat niya, at saka marahang naglakad palabas ng opisina.

Sa bawat hakbang, pakiramdam niya ay gumagaan ang dibdib niya. Hindi dahil masaya siya. Kundi dahil natapos na rin sa wakas ang isang mahabang bangungot.

Paglabas niya ng law firm, sinalubong siya ng mainit na sikat ng araw. Saglit siyang napatigil sa harap ng pinto at tumingala sa langit.

Malinaw.

Maliwanag.

Tahimik.

Katulad ng pakiramdam sa loob ng puso niya ngayon. Huminga siya nang malalim.

“This is it…” mahina niyang bulong.

Wala na siyang asawa. Wala na siyang pamilya. Wala na siyang tahanan.

Ngunit may kalayaan na siya.

—----------

Samantala…

Sa loob ng malawak at marangyang bahay ni Michael, tahimik ang buong paligid.

Nasa sala si Michael, nakaupo sa sofa habang nagbabasa ng business documents. Sa tabi niya ay si Sabrina, komportableng nakasandal sa balikat niya, habang naglalaro ang batang babae sa sahig.

Si Sophia.

Masaya itong nagkukulay sa coloring book, walang kaalam-alam sa kaguluhan ng mundo ng matatanda.

“Mama, look!” masayang sigaw ni Sophia habang itinataas ang drawing.

Ngumiti si Sabrina.

“Wow, ang ganda naman ng drawing ni Sophia,” malambing nitong sabi.

Napangiti rin si Michael. “Good job, sweetheart.”

Mas lalong lumiwanag ang mukha ng bata. Ngunit sa gitna ng masayang eksena ay biglang tumunog ang doorbell.

Ding dong.

Napakunot ang noo ni Michael.

“Who could that be?” bulong niya.

Tumayo siya at naglakad papunta sa pintuan. Pagbukas niya, isang delivery man ang bumungad sa kanya.

“Good afternoon, sir. Delivery po.”

Tinanggap niya ang brown envelope. Napansin niya agad ang nakasulat sa harap.

From: Samantha Tuazon

Nanigas ang katawan niya. Parang may malamig na hangin na dumaan sa buong sistema niya.

‘Tuazon? Hindi Reyes o Cruz?’ Mahina niyang tanong sa isipan.

“Sir?” tawag ng delivery man.

“Ah… yes,” sagot niya, saka pumirma.

Pagkasara ng pinto, dahan-dahan niyang binuksan ang envelope. Tahimik ang buong sala. Nakatingin lamang si Sabrina sa kanya.

“Ano ’yan?” tanong nito.

Hindi siya agad sumagot. Isa-isa niyang hinugot ang laman ng envelope. Nang makita niya ang nakasulat ay nanlaki ang mata niya.

DIVORCE PAPERS

At sa ibaba ang pirma ni Samantha. Official na. Hindi na sila kasal ni Samantha.

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi niya inaasahan na ganito kabilis. Hindi niya inaasahan na si Samantha mismo ang gagawa ng hakbang. Hindi siya nagmakaawa. Hindi siya naghabol. Hindi siya nagdrama.

Sa halip siya ang unang bumitaw.

“What is it?” tanong ni Sabrina, medyo kinakabahan.

Dahan-dahan siyang lumingon dito.

“Divorce papers,” malamig niyang sagot.

Saglit na natahimik si Sabrina. Ngunit maya-maya ay ngumiti ito.

“Finally,” mahinang sabi niya.

Ngunit si Michael hindi ngumiti. Sa halip, may kakaibang pakiramdam ang unti-unting sumiksik sa dibdib niya.

Hindi saya. Hindi relief.

Kundi pagkagulat at isang bagay na ayaw niyang aminin.

Panghihinayang.

Sa kabilang banda…

Habang naglalakad si Samantha sa sidewalk, naramdaman niya ang bahagyang pagod sa katawan niya.

Napahawak siya sa dibdib niya. Sandali lamang isang maikling kirot. Ngunit pinilit niyang huwag pansinin. Sanay na siya sa ganitong pakiramdam nitong mga nakaraang buwan.

“Maybe I just need rest,” bulong niya sa sarili.

Nagpatuloy siya sa paglalakad hanggang sa makarating sa maliit na café sa gilid ng kalsada.

Umupo siya sa isang sulok at umorder ng mainit na tsaa. Habang hinihintay ang order, napatingin siya sa labas ng bintana. Doon ay may nakita siyang pamilyar na mukha.

Isang batang babae na hawak ang kamay ng ina nito. Masayang tumatawa, masayang naglalakad. Bigla naman siyang nakaramdam ng kirot sa puso niya.

Naalala niya si Sophia.

Ang anak niya.

Ang batang minsan ay mahigpit na yumayakap sa kanya tuwing gabi. Ang batang dati ay tinatawag siyang Mama.

Ngunit ngayon mas kinikilala na ang ibang babae.

Unti-unting napuno ng luha ang mata niya. Ngunit hindi siya umiyak.

Hindi na.

Pinilit niyang ngumiti.

“Be happy, Sophia…” mahina niyang bulong.

“Mama will be okay.”

—---------

Hindi niya napansin na may isang lalaking nakaupo sa kabilang mesa.

Tahimik lang itong nagmamasid at nakatingin sa kanya mula pa kanina.

Isang bilyonaryo na hanggang ngayon ay hindi pa nag-aasawa. Marami ang nag-iisip kung bakla ba ito o baka hindi lang ito interesado sa pag-ibig. Nakita niya ang lungkot sa mga mata ni Samantha.

Ang pilit na ngiti.

Ang pagod sa katawan at ang sakit na pilit nitong itinatago.

Mahigpit niyang hinawakan ang tasa ng kape. Hindi niya alam kung anong mararamdaman. Saya dahil malaya na ito. O lungkot dahil nasaktan ito.

Ngunit isang bagay ang sigurado hindi na niya ito hahayaang masaktan ulit. Tahimik siyang tumayo mula sa kinauupuan. Naglakad papalapit sa mesa ni Samantha at saka marahang nagsalita.

“Long time no see, Samantha.”

Nagulat si Samantha. Unti-unti siyang napalingon at nang makita niya kung sino ang nasa harap niya nanlaki ang mata niya.

“Sebastian…?”