Chapter 5

Sa loob ng pinakamataas na palapag ng Villanueva Holdings, tahimik ngunit mabigat ang atmosphere.

Malawak ang opisina. Floor-to-ceiling glass windows ang nakapalibot, tanaw ang buong city skyline. Modern ang disenyo itim, abo, at kahoy ang dominanteng kulay. Sa gitna ng silid ay isang malaking mahogany desk, at sa likod nito ay nakaupo ang isang lalaking kilala sa mundo ng negosyo bilang malamig, matalino, at walang kinatatakutan.

Si Sebastian Villanueva.

Nakasuot siya ng dark gray suit, malinis ang ayos ng buhok, at seryoso ang ekspresyon habang nakatingin sa tablet na hawak niya. Ngunit kahit mukhang kalmado, ang isip niya ay abala.

Abala sa isang tao. Isang babaeng matagal na niyang minahal. Biglang may kumatok sa pintuan.

Tok. Tok.

“Come in,” malamig niyang sabi.

Dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok ang kanyang secretary—si Ms. Lara, isang professional na babae na sanay sa istriktong standards ng boss niya.

“Sir, the report you requested is ready,” mahinahon nitong sabi.

Hindi siya agad nagsalita. Ibinaba niya ang tablet at saka tumingala.

“Proceed.”

Tumango si Lara at binuksan ang folder na hawak niya.

“Yesterday afternoon, Mrs. Samantha left the residence of Mr. Michael Reyes,” panimula niya.

Bahagyang kumunot ang noo ni Sebastian. “Continue.”

“Bandang alas-singko ng hapon, umalis siya sa bahay na may dalang isang medium-sized suitcase. Wala siyang kasamang driver o assistant. She took a taxi.”

Tahimik na nakinig si Sebastian. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa armrest ng upuan.

Hindi niya inaasahan na ganito kabilis mangyayari ang lahat.

“Where did she go?” tanong niya.

“Sa isang three-star hotel sa downtown area, sir. Nag-check in siya doon under her own name.”

Nanahimik siya sandali.

Hotel.

Mag-isa.

Walang pamilya.

Walang kaibigan.

Naramdaman niya ang kirot sa dibdib at isang emosyon na matagal na niyang sinubukang itago.

“Did she stay there overnight?” tanong niya.

“Yes, sir.”

Nagpatuloy si Lara sa pagre-report.

“This morning, umalis siya ng hotel around 8:30 AM. She went directly to a law firm—Cruz & Associates.”

Biglang tumigil ang paghinga ni Sebastian.

Law firm.

Alam na niya kung ano ang ibig sabihin noon.

“Divorce,” mahina niyang bulong.

Tumango si Lara. “Yes, sir. She filed for divorce personally.”

Tahimik ang buong opisina. Parang biglang bumigat ang hangin. Hindi makapaniwala si Sebastian. Hindi dahil sa hiwalayan. Kundi dahil sa lakas ng loob ng babaeng matagal niyang minahal.

Hindi ito nagmakaawa. Hindi ito naghabol. Hindi ito nagdrama.

Sa halip ay ito mismo ang unang bumitaw.

“She also requested for immediate processing,” dagdag ni Lara.

Bahagyang napataas ang kilay ni Sebastian.

“Immediate?”

“Yes, sir. She said she is willing to pay any amount just to finalize the divorce as soon as possible.”

Tahimik siyang napangiti. Isang maliit na ngiti. Isang ngiti na puno ng paghanga.

“That sounds like her,” mahina niyang sabi.

Matagal na niyang kilala si Samantha. Tahimik ngunit matatag. Mahina sa panlabas, ngunit matibay sa loob.

“Anything else?” tanong niya.

Tumango si Lara. “Yes, sir.” Sandali itong nag-atubili bago nagsalita. “She looked… exhausted.”

Biglang tumigas ang ekspresyon ni Sebastian. “What do you mean?”

“Base sa report ng investigator, madalas daw siyang napapahawak sa dibdib niya nitong mga nakaraang buwan. She also appeared pale and weak.”

Naramdaman niya ang biglang pagbilis ng tibok ng puso niya.

“Did she go to the hospital?” seryoso niyang tanong.

“Not yet, sir.”

Sandaling natahimik si Sebastian.

Isang kakaibang kaba ang unti-unting sumiksik sa dibdib niya. Hindi siya sanay sa ganitong pakiramdam.

Takot.

Takot na baka may mangyaring masama sa taong matagal na niyang minahal.

“Continue monitoring her,” utos niya.

“Yes, sir.”

“And assign two bodyguards.”

Nagulat si Lara. “Sir?”

“Discreetly,” dagdag niya. “I don’t want her to know.”

Tumango agad ang secretary. “Understood.”

Pagkaalis ng secretary, naiwan mag-isa si Sebastian sa loob ng opisina.

Ngunit magulo ang isip niya. Tumayo siya mula sa upuan at naglakad papunta sa malaking bintana. Tanaw niya ang buong lungsod. Mga tao na abala sa kani-kanilang buhay.

Ngunit sa dami ng tao ay iisa lang ang iniisip niya.

Si Samantha.

Naalala niya ang unang pagkakataon na nakita niya ito. Mahaba ang buhok. Mahinhin ang ngiti. Simple ngunit elegant at sa sandaling iyon nahulog na siya.

Ngunit huli na. Dahil may ibang lalaki nang nauna.

Si Michael.

Mahigpit niyang ipinikit ang mata.

“Why did you choose him…?” mahina niyang bulong.

Hindi galit.

Hindi inggit.

Kundi sakit.

Ngunit ngayon a nagbago na ang lahat. Malaya na si Samantha at sa pagkakataong ito ay hindi na siya papayag na maagaw ito ulit.

Bigla niyang kinuha ang phone sa mesa. Nag-dial siya ng isang numero. Ilang segundo lang ay may sumagot.

“Yes, sir.”

“Prepare the car,” malamig niyang sabi.

“Where to, sir?”

Sandali siyang tumigil. Pagkatapos ay nagsalita. “To the café on Valencia Street.”

Tahimik ang boses niya. Ngunit puno ng determinasyon.

“Yes, sir.”

Pinatay niya ang tawag at kinuha ang coat niya. Habang naglalakad palabas ng opisina, isang malinaw na desisyon ang nabuo sa isip niya.

Hindi na siya magmamasid lamang sa malayo. Hindi na siya maghihintay.

Sa pagkakataong ito ay siya na ang lalapit.

Makaraan ang tatlumpung minuto. Huminto ang itim na luxury car sa harap ng isang maliit na café. Tahimik na bumaba si Sebastian. Isang tingin lang sa loob at agad niya itong nakita.

Si Samantha.

Nakaupo sa sulok.

Mag-isa.

Tahimik at mukhang pagod. Ngunit matapang. Mahigpit niyang hinawakan ang tasa ng kape na hawak niya. Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman.

Saya dahil malaya na ito o lungkot dahil nasaktan ito.

Ngunit isang bagay ang sigurado ay hindi na niya ito hahayaang mag-isa. Dahan-dahan siyang naglakad papalapit. Nang tuluyan na siyang nakatayo sa harap nito, marahan siyang nagsalita.

“Long time no see, Samantha.”

Nagulat si Samantha.

Unti-unti siyang napalingon at nang makita niya kung sino ang nasa harap niya nanlaki ang mata nito habang nakatingin sa kanya.

“Sebastian…?”