Sassy 1

"I’m sorry, Miss Hiraya, but we have a court order."

Halos malaglag ang panga ko habang nakatingin sa lalaking naka-barong na nasa harap ng aming mansyon. It’s a sunny Tuesday, for goodness’ sake! Dapat ay nagpapa-pedicure ako ngayon habang umiinom ng iced latte, hindi nakikipag-talo sa pangit na nilalang na ito sa harap ko na gusto pasukin ang pamamahay ko!

"Court order? Are you kidding me? This is the Morana Mansion! My parents worked hard for this!" pinagkrus ko ang mga braso ko saka ko siya tinaasan ng kilay. Ang kapal din naman ng mukha ng isang ‘to! “And who is this Hendrix Ace Villafuerte anyway? Siya ba ang nag-utos sa'yo? Pakisabi, ang bantot ng pangalan niya! Ang cheap! Kasing cheap ng mukha mo!”

Kitang kita ko ang pagkakainsulto ng lalaki sa mukha niya, pero wala na akong pakialam! 

"He is the primary creditor of your parents, Ma'am," seryosong sagot ng lalaki. "Lahat ng ari-arian ninyo, ang bahay na ito, ang mga sasakyan, pati ang shares sa kumpanya, ay ginamit na kolateral sa utang ng mga magulang mo na nagkakahalaga ng bilyon-bilyon. At dahil pumanaw na sila, kailangang kolektahin ang kabuuan ng bayad."

Napatigil ako. Alam kong may habilin si Mama bago siya mawala. Iyon ay ang hanapin ang kung sinumang nagngangalan ng Hendrix dahil iyon daw ang makakatulong sa akin.

‘Makakatulong’ ang sinabi, kaya ano ‘tong pinagsasabi ng pangit na ‘to na utang?! At talagang may bitbit pa na papeles na nagsasabing wala na akong pag-aari kahit ang suot kong silk robe.

"Where is your boss?" mataray at nagngitngit kong tanong kay pangit. "Dalhin mo ako sa kaniya ngayon din! Ako ang kakausap sa kaniya. No one kicks Hiraya Morana out of her own house without a fight! Not even your ugly face!”

Pagkalipas ng isang oras, lulan na ako ng isang kotse patungo sa isang subdivision. Mayamaya pa ay tumigil ang kotse sa tapat ng isang mansyong 'di hamak na doble ang laki at karangyaan kaysa sa meron ako ngayon. 

"Nandito na tayo, Ma'am…” deklara ng lalaki. 

Inirapan ko siya bago ako lumabas ng kotse. Bumungad sa akin ang pangalang ‘Villafuerte’ na nakaukit sa mismong gate ng mansyon. Bahagya pang tumaas ang kilay ko nang matanto kong gawa ito sa ginto. Tsk. 

"This way, Ma'am,” paggiya sa akin ng lalaki sa loob. 

Dire-diretso lang ang lakad ko, sa pagpipigil ko sa inis ko ay tumutunog na sa marble na sahig ang takong ng sandal ko. "Nasa’n na dito ang boss mo? Tell him his worst nightmare is here!” halos pasigaw kong sabi sa lalaki. 

Dinala niya ako sa isang elevator at tumungo ito sa pinakamataas na palapag. Pagbukas ng elevator, bumungad ang isang opisina na halos kasing lawak na ng sala ko sa mansyon. At sa gitna nito, may de-salamin na lamesa doon kung saan tanaw ko ang lalaking nakaupo sa kaniyang swivel chair.

“Senyorito, nandito na po si Miss Hiraya…" pagkuha sa kaniya ng atensyon n'ung pangit na lalaki. 

Mula sa pagkakatalikod sa gawi ko, prenteng tumayo ang lalaki, saka ako dahan-dahang hinarap. His hair was perfectly slicked back, and his eyes... Lord, those eyes were like shards of ice. Guwapo siya, oo. Pero ang aura niya? Para siyang reaper na kukunin na ang kaluluwa ko.

"You're late," aniya sa baritinong boses. 

"Excuse me? Late?" takang tanong ko, tumayo na ako sa mismong harap ng kaniyang lamesa. "Listen here, Mr. Ice Cube or whatever your name is. Hindi mo pwedeng kunin ang mansyon namin. I will pay you back, just give me time!"

Tsk. Ito pala ang Hendrix Ace Villafuerte, huh? Well, yeah, admittedly, he's gorgeous as God but not gorgeous enough para mapapayag niya ako sa gusto niyang gawin sa ari-arian ko!

Umalinsunod ang tingin ko sa kamay niya nang may damputin siyang papel sa ibabaw ng kaniyang lamesa, sunod ay tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, tila sinusuri kung magkano ang presyo ko. 

"With what, Hiraya? Sa pagkakaalam ko, wala ka nang pera sa bank accounts mo." 

Umakyat ang dugo ko sa mukha ko. "Eh ano naman kung wala na akong pera? Sino ka ba para sabihin ‘yan sa'kin? Hindi mo ba ako kilala? Ako lang naman ang kilalang top model ngayon sa bansa—" 

“Dati," putol niya agad sa sasabihin ko. "Your career ended the moment the scandal about you seducing a director came out.”

Nanlaki ang mga mata ko. Paanong nalaman pa niya ang tungkol doon?

“T-That's not even true… My haters made that up just to…” hindi ko na matuloy-tuloy ang sasabihin ko dahil parang tinamaan na ako ng hiya. 

"Again, where exactly are you planning to get the money to pay me?” 

Napasinghap ako sa naging tanong niya. Ni walang kaemo-emosyon ang mukha niya ngayon. 

“Eh ’di… kahit saan! Basta hindi ko ibibigay ang kahit ano sa ari-arian namin!” pagmamatigas ko. 

“Where, Miss Hiraya?" ulit niya. 

Sa kawalan ng emosyon ng mukha niya, pakiramdam ko'y hinihigop niya ang natitira kong lakas. Feeling ko, isang maling sagot ko pa ay sa ilog na ako matatagpuan, palutang-lutang doon na walang buhay. 

“Work… I'll work for you! Ano ba'ng posisyon dito ang hiring? Kaya ko naman! Matalino ako kaya kahit ano, kaya ko! I-I… I can be a consultant, or a model for your company—"

"I don't need a consultant…" putol niya sa akin. 

Umalis siya sa kaniyang kinatatayuan at umikot sa kaniyang lamesa. Nasa mismong harap ko na siya. Ngayon ko napagtanto kung gaano siya katangkad. He towered over me, his shadow engulfing my small frame. 

"I need someone to clean up my mess. I need someone who will follow every order I give without complaining."

Nanlaki ang mga mata ko. "Don't tell me…”

"Yes, Miss Hiraya. The only job I have available for you is maid's position...”

Kung nanlalaki na ang mga mata ko kanina, mas lalo na ngayon. Seriously, a maid? Me?!

"Titira ka sa bahay ko. You will cook, you will clean, and you will obey," dugtong niya na halos ikalaglag na ng panga ko.

"What?! Are you insane? Look at these nails! Tingin mo, nababagay ang mga kamay ko sa paglilinis?!" asik ko nang mag-sink na sa akin ang mga sinabi niya, itinaas ko pa ang aking kamay na may fresh manicure.

A wicked, sinful smirk played on his handsome face.

"Sino ba’ng nagsabi sa'yo na ‘yang mga kamay mo lang ang gagamitin mo?" balik niyang tanong sa akin. "Pati ang bibig mo, isasama ko."

Napaawang ang labi ko. Wala na sa wisyo ang pagkabog ng dibdib ko dahil sa pinaghalong kaba at pagkatulero. "W-What do you mean?”

"Blow jōb…” diretsahan niyang sagot. "One of your job is blowing my mind with how well you can follow every single one of my dirty commands."

Hindi agad ako nakapagsalita sa sobrang pagkakatameme. Tinalikuran na niya ako at naupo ulitsiya sa kaniyang swivel chair.

"Now, pack your things. We’re going home, Maid Hiraya.”