LOGINHindi namin agad iniwan ang clinic. Sa halip, hinanap namin ang office na may mga lumang medical records.May maliit na registry sa ground floor. Doon namin nakita ang isang lumang file cabinet na may label na TRANSFERRED PATIENTS.Hindi ako sigurado kung bakit medical records ang unang lugar na pinili naming hanapan. Siguro dahil iyon ang pinakaobvious. At minsan, ang obvious ang pinakaunang dapat tingnan.Isa-isa naming binuklat ang folders.Walang Lydia, walang Niko, at walang Samuel.Hanggang sa may isang folder na walang pangalan.Code lang.W-17.Binuksan ko.Empty.May isang maliit na slip sa loob.Transferred to C-04.Hindi ko napigilang mapapikit.“Again.”Tumango si Sha.“C-04.”Sa ibaba, may signature.Hindi L.W.Hindi M.V.Hindi R.D.Isang pangalan.S. Wang.“Samuel.”Tumango si Zale.“So Samuel was authorized.”“Or someone used his name.”“Possible.”May maliit na stamp.TRANSFERRED — ORIGINAL RECORD RETAINED.“Where's the original?”“That's what we're trying to find.”Ma
Hindi na ako naghintay ng pangalawang kalabog.Pagkawala ng tunog ng mga yabag sa itaas, automatic akong napaatras nang isang hakbang, habang si Zale naman ay mabilis na umabante papunta sa hagdan.“Stay behind me.”Hindi ko na siya pinagtalunan.Hindi dahil bigla akong naging sunud-sunuran, kundi dahil alam kong hindi magandang ideya ang maunang umakyat nang hindi namin alam kung sino ang nasa taas.Sumunod si Sha sa likod ko.Tahimik kaming umakyat.Bawat hakbang ay may mahinang langitngit mula sa lumang kahoy, kaya lalo kong naririnig ang sarili kong paghinga. Hindi naman ganoon kataas ang second floor, pero pakiramdam ko humahaba ang hagdan habang papalapit kami sa pinanggalingan ng ingay.Pagdating sa itaas, may mahabang hallway.Tatlong pinto sa kaliwa.Dalawa sa kanan.At sa dulo, isang bukas na bintana.Gumalaw ang kurtina dahil sa hangin.“Walang tao,” bulong ni Sha.“Hindi ibig sabihin na wala siya rito,” sagot ko.Hindi ako sigurado kung bakit ko sinabi iyon.Siguro dahil s
Hindi na ako nagtanong kung paano nakuha ni Zale ang access sa current records.Alam ko na kung paano siya gumalaw.Ang mas mahalaga sa akin ay kung ano ang makikita namin sa clinic.Sa biyahe, pinilit kong huwag isipin ang lahat nang sabay-sabay.Lydia.Mama.Marcus.Niko.C-04.Room 03.At ang siyam na araw.Siyam na araw bago namin natuklasang may nag-verify ng identity ni Lydia.Kung buhay si Lydia, sino ang nag-verify sa kanya?Kung patay siya, sino ang gumagamit ng pangalan niya?At kung ang babae sa C-04 ay siya, bakit hindi niya kami hinarap?Naputol ang pag-iisip ko nang magsalita si Zale.“Chayo.”“Hm?”“When we get there, don't enter any room alone.”Napatingin ako sa kanya.“I know.”“If you find anything unusual, call me.”“Okay.”“And don't touch—”“Zale.”He stopped.“I know.”Tumango siya.“Okay.”Tahimik ulit.Napansin ko ang pagbabago.Dati, sasabihin niya kung ano ang gagawin ko at aasahan niyang susunod ako.Ngayon, nagbababala siya.May pagkakaiba.Maliit lang.Pe
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatitig sa address.Wang Memorial Clinic.Paulit-ulit kong tinitingnan ang pangalan, umaasang may maalala ako.Wala.Hindi ko alam ang lugar na iyon.Hindi ko rin maalala na may ganitong clinic na pagmamay-ari o konektado sa pamilya namin.Pero kilala ko ang sulat-kamay sa ilalim.Kay Niko iyon.Sigurado ako.Hindi ko kailangang ikumpara sa ibang notes niya para makasiguro. Ilang taon kong nakasama si Niko, sapat na iyon para makilala ko kahit ang simpleng pagkakasulat niya ng pangalan ko.Sunny.Iyon ang tawag niya sa akin kapag kaming dalawa lang.“May alam ka sa Wang Memorial Clinic?” tanong ko kay Mama.Umiling siya.“Wala.”“Sure?”“Oo.”“Hindi mo kilala?”“Hindi.”Napatingin ako kay Sha.“Do you know it?”Umiling din siya.“Never heard of it.”Muli kong tiningnan ang address.“Then bakit Wang ang pangalan?”“Maybe it was owned by someone in your family,” sabi ni Zale.Napatingin ako sa kanya.“Pero sinabi ni Mama na wala siyang alam.”“I
Hindi nagtagal ang biyahe papunta sa lumang Wang residence.Hindi na ako nagsalita nang marami.Nasa tabi ko si Sha, tahimik na nakatingin sa labas ng bintana, habang nasa kabilang side naman si Zale. Hindi ko siya kinakausap, at hindi rin niya ako pinipilit magsalita.Sa totoo lang, mas gusto ko iyon.Pagod na ako sa mga tanong na hindi pa nasasagot.Pagod na rin ako sa mga bagong pangalan na bawat isa ay may kasunod na mas malaking tanong.Pero habang papalapit kami sa bahay, may isang bagay na hindi ko maalis sa isip ko.Lydia Wang.Hindi ko siya kilala.Pero parang kilala siya ng lahat ng taong mahalaga sa kuwentong ito.Lola.Mama.Niko.Marcus.At ngayon, ang C-04.Nang huminto ang sasakyan sa tapat ng lumang bahay, nauna akong bumaba.Tahimik pa rin ang paligid.Hindi na ako kasing kampante gaya noong una kaming pumasok dito.Masyado na kaming maraming natuklasan para isipin na ordinaryong lumang bahay lang ito.“Stay close,” sabi ni Zale.Napatingin ako sa kanya.“I can walk b
Hindi ko maalis ang tingin ko sa screen.LAST VERIFIED: 9 DAYS AGO.Paulit-ulit kong binasa ang apat na salita, umaasang kapag tiningnan ko ulit, magbabago ang nakalagay.Hindi nagbago.“Hindi puwede,” mahina kong sabi.“That's what the system says.”Napatingin ako kay Zale.Nakatayo siya sa tabi ng computer, isang kamay nakasandal sa mesa habang nakatitig din sa screen. Wala sa mukha niya ang dating kumpiyansa na parang kaya niyang ayusin ang kahit anong problema basta may sapat siyang pera, tao, o kapangyarihan.Ngayon, seryoso siya.“Baka error lang.”“Could be.”“Then check it again.”“I already did.”“Check it again.”Hindi siya nakipagtalo.Muli niyang binuksan ang record, sinuri ang access history, at pinindot ang ilang bahagi ng system na hindi ko maintindihan. Ilang segundo kaming naghintay.Pareho pa rin.Lydia Wang.Last verified: nine days ago.“May verification method?” tanong ko.“Yes.”“Fingerprint?”“Not exactly.”“Then ano?”“Identity confirmation through the old regi
"Blow job? What the hell is that?! You mean blowing some dust? Bakit kailangan ko pang i-blow gamit ang bibig ko? Wala ka bang air dust blower? O kaya vacuum cleaner?!"Sunod-sunod na asik ko habang nakapamewang sa harap ng lamesa niya. I mean, hello? Anong klaseng bilyonaryo ang walang pambili ng
HENDRIX'S POVKahit kitang kita ko ang lantaran niyang pagdadabog, sumunod pa rin siya sa akin pababa sa opisina ko. Bitbit ang kaniyang malaking maleta, matalim siyang nakatingin sa likod ko habang nasa loob kami ng elevator. Siguro sa inis niya'y hindi niya namamalayan na nakikita ko ang repleksy
HENDRIX'S POVMaingat kong pinahiga ang walang-malay na si Hiraya sa ibabaw ng kama ko. Napailing na lang ako nang mapatitig ako sa kabuuan niya. Ang kaninang maingay, reklamador, at maarteng babae ay ngayon ay nakapikit na."Diyos ko kang bata ka!" asik ni Manang habang nagkukumahog na inayos ang
"I’m sorry, Miss Hiraya, but we have a court order."Halos malaglag ang panga ko habang nakatingin sa lalaking naka-barong na nasa harap ng aming mansyon. It’s a sunny Tuesday, for goodness’ sake! Dapat ay nagpapa-pedicure ako ngayon habang umiinom ng iced latte, hindi nakikipag-talo sa pangit na n







