Masuk
SOLENN POV
Amoy lumang langis, basang semento, at kalawang ang buong talyer ni Mang Pedring, pero sa akin, ito ang pinakaligtas na sulok sa buong San Mateo. Nakapatong ako sa lumang worktable sa likod, nakabitin ang mga paa habang nakatitig sa maliit na test kit na binili ko pa sa kabilang bayan. Ayokong may makakakilala sa akin sa botika rito. Maliit lang ang San Mateo; ang tsismis dito, mas mabilis pa sa hanging habagat. Kapag may nakapansin sa akin na bumibili ng ganoon, bukas na bukas din, alam na ng buong kanto bago pa man makarating sa tenga ni Mateo.
Dalawang linya. Malinaw. Walang daya.
Napaupo ako nang maayos at marahang napahawak sa tiyan ko. Anim na linggo na raw, ayon sa maliit na piraso ng plastik sa palad ko. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak. Sa edad na dalawampu’t apat, hawak ko na ang pinakamalaking sikreto ng buhay ko—at ng asawa ko. Kanina pa akong umaga hindi mapakali habang nag-aayos ng carburetor ng isang lumang delivery van, pilit itinatago ang panginginig ng mga kamay ko sa ilalim ng hood.
"Ayos ka lang, Solenn? Namumutla ka yata," tanong ni Mang Pedring mula sa harap ng talyer. Naririnig ko ang pagpunas niya ng basahan sa kanyang mga kamay at ang mahinang kalansing ng mga wrench na inilalapag sa metal tray.
"Ayos lang po, Mang Pedring. Pagod lang po sa biyahe kanina," sagot ko sabay lagay ng test kit sa loob ng baon kong bag. Isinara ko ang zipper nang maingat, parang may lamang bubog na puwedeng mabasag sa isang maling galaw.
"O siya, kung masama pakiramdam mo, puwede ka nang umuwi nang mas maaga. Baka abutan ka pa ng malakas na buhos mamaya. Madilim na sa gilid ng burol pagpatak ng alas-sais."
"Salamat po nang marami, Mang Pedring. Bukas na lang po ulit."
Hindi ako lumaki sa marangyang buhay. Wala akong mamahaling alahas, branded na bag, o penthouse sa sentro. Ang meron ako ay magaspang na palad mula sa pagkukumpuni ng makina at isang asawang—si Mateo Villarosa—na hindi man bilyonaryo sa pera ng bangko, ay bilyonaryo sa pag-aalaga sa akin. O at least, 'yon ang pinaniwalaan ko sa loob ng dalawang taon naming kasal.
Sa bawat gabing pagod ako galing sa talyer, si Mateo ang nag-aabang sa p***o dala ang mainit na sabaw o simpleng tinapay at mainit na kape. Minsan, kapag naninigas ang balikat ko dahil sa mabibigat na piyesa at matagal na pagyuko sa ilalim ng sasakyan, hinihilot niya iyon nang dahan-dahan habang nagkukuwento kami tungkol sa maliliit naming pangarap. Gusto raw niyang magkaroon kami ng sariling repair shop balang araw—hindi kailangang malaki, sapat lang para hindi na kami mag-alala sa buwanang upa at kuryente. Pinanghawakan ko ang bawat salitang iyon. Akala ko, sa hirap at ginhawa, kami talaga ang magkasama hanggang dulo.
Kinuha ko ang lumang phone ko, pinunasan ang screen gamit ang laylayan ng t-shirt kong may mantsa ng grasa, at nag-type ng text message bago nag-ayos para umuwi:
*Tapos na ako rito. Pauwi na ako nang maaga—may ibabalita akong sobrang ganda. Huwag ka nang magluto, ako na bahala.*
Hindi na ako naghintay ng reply. Madalas kasing mahina ang signal sa likod ng talyer kapag maulan. Mabilis akong naglakad palabas at sumakay sa lumang owner-type jeep na ipinahiram sa akin ni Mang Pedring. Malakas ang buhos ng ulan, mabagal ang takbo ng mga sasakyan, at malabo ang paligid sa mga patak ng tubig sa windshield. Kumakayod nang mabuti ang wiper, pero sa bawat pagwalis nito, muling napupuno ng ulan ang salamin.
Pero mainit ang puso ko. Naisip ko na agad kung paano ko sasabihin kay Mateo na magiging tatay na siya. Alam kong matutuwa siya kahit hindi pa kami ganoon ka-settled sa buhay. Baka nga matulala pa siya sandali bago ako yakapin nang mahigpit, gaya ng ginagawa niya kapag may magandang balita. Siguro, sa susunod na buwan, magsisimula na kaming mag-ipon nang mas maigi para sa darating na bata. Baka kailangan ko nang bawasan ang pagbubuhat ng mabibigat na gulong sa shop at maghanap ng mas magaan na gawain habang lumalaki ang tiyan ko.
Makalipas ang halos tatlumpung minuto, nakarating ako sa maliit naming paupahang bahay sa gilid ng burol. Nakapatay ang ilaw sa ibaba, pero may kaunting liwanag na tumatagos mula sa bintana sa itaas. Wala ang motor ni Mateo sa tapat, pero nakabukas ang maliit na p***o sa gilid.
Dahan-dahan akong pumasok, bitbit ang bag kong medyo basa na. Ayoko siyang gulatin nang sobra, pero hindi ko maitago ang excitement sa dibdib ko. Pag-akyat ko sa hagdan, gawa sa kahoy na bahagyang kumakaway at lumalangitngit sa bawat hakbang ko, narinig ko na ang boses niya.
Pero hindi masaya ang tono. At hindi lang siya ang nandoon.
Napahinto ako sa tapat ng kuwarto namin. Bahagyang nakaawang ang pinto—sapat lang para makita ang guhit ng liwanag mula sa loob. Sa loob, may maririnig na impit na ungol ng babae—mahina, parang kinakapos ng hininga, sinasabayan ng mahinang paggalaw ng kama.
Nanigas ako. Kumabog nang napakalakas ang dibdib ko, parang gustong kumawala sa lalamunan.
Sumagot ang boses ni Mateo. Mababa, seryoso, medyo pagod. *"Diyan lang... huwag kang maingay, baka marinig tayo..."*
Parang may humigop ng hangin sa paligid ko. Hindi ako makahinga. Hindi ako makagalaw. Ang mga daliri kong nakakapit sa strap ng bag ay biglang nanlamig.
Muli na namang narinig ang boses ng babae, mas malinaw ngayon, parang naglalambing o nasasaktan. *"Mateo... bilisan mo pa..."*
Bumagsak ang bag ko sa sahig. Hindi malakas, pero sa katahimikan ng pasilyo, parang umalingawngaw iyon. Hindi ko na naramdaman ang lamig ng hangin o ang kirot sa lalamunan ko. *Mateo.* Ang lalaking akala ko ay kasama kong bumubuo ng pangarap mula sa wala. Ang lalaking sinabihan ako noon na kahit walang pera, basta magkasama kami, sapat na. Ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng buong buhay ko, pati ng batang dinadala ko ngayon.
Umatras ako nang dahan-dahan, pilit na nilalabanan ang panginginig ng tuhod ko. Pero nang makita kong hindi ako makakatingin pa sa p***o, tumalikod na ako at tumakbo pababa ng hagdan. Binuksan ko ang p***o nang malakas at lumabas sa ulan. Wala akong pakialam kung mabasa ako. Gusto ko lang lumayo, gusto ko lang huminga, gusto ko lang mawala ang narinig ko.
Pagtapak ko sa kalsada, biglang may rumaragasang sasakyan na lumiko mula sa madilim na bahagi ng daan. Mabilis. Walang preno. Nakakasilaw ang ilaw na tumama diretso sa mukha ko.
Napalingon ako, pero huli na.
SOLENN POVWalang nagsalita sa loob ng conference room nang ilang segundo. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang ugong ng central aircon at ang mabigat na paghinga ng matandang board member sa tabi ng bintana.Pagpasok ko, sumunod agad si Damian. Hindi siya nagmadali, pero bawat hakbang niya ay may bigat na parang naglalakad sa ibabaw ng manipis na yelo. Sa likod namin, tumayo nang diretso sina Marco at ang isa pang bodyguard malapit sa pinto—hindi nakaharang, pero malinaw na walang makakalabas o makakapasok nang hindi namin alam."Sino ka?" basag ng matandang board member, nakakunot ang noo habang pinagmamasdan kami mula sa dulo ng glass table. "At sino ang nagsabi sa'yo na basta ka na lang papasok dito?"Hindi ko siya sinagot agad. Diretso lang ang lakad ko hanggang sa huminto ako sa tapat ng bakanteng upuan sa kabilang dulo—diretso sa harap nina Mateo at Clarisse. Inilapag ko ang makapal na manila folder sa ibabaw ng lamesa. *Tok.* Mahina lang ang tunog, pero parang pumutok iy
SOLENN POV"...pinto ng silid na ito," dugtong ko, mariin ang bawat salita habang nakatanaw sa baba mula sa likod ng madilim na bintana ng SUV. Sa ibaba, magulo ang kalsada—may mga tricycle na nag-uunahan, mga tindero, at isang malaking warehouse na may kupas nang karatula: Villarosa & Sons Freight. "Kapag nakikipag-deal ka sa mga taong sanay mang-agaw, hindi sapat na may hawak kang kontrata. Kailangang maramdaman nila na sa isang maling galaw lang, mawawalan na sila ng malalabasan."Bahagyang gumuhit ang tipid na ngiti sa labi ni Damian. Hindi ngiting masaya—mas parang pagkilala sa isang patalim na bagong hasa. "Mabuti’t nagkakaintindihan tayo. Kasi pagbaba natin dito, hindi lang basta negosyo ang pag-uusapan. Alam mo kung gaano kabilis sumabog ang gulo kapag binuksan natin ang mga lumang sugat.""Hinayaan kong matulog ang sugat nang anim na taon, Damian," sagot ko, sabay lingon sa kanya. Malamig ang tingin ko, sing-lamig ng buga ng aircon sa loob ng kotse. "Pero ang sugat na hindi n
SOLENN POVTumigil ang itim na armored SUV sa tapat ng terminal ng San Mateo bago mag-alas-dos ng hapon. Mainit ang singaw ng aspalto at maingay ang paligid sa mga tricycle at tindero, pero sa loob ng sasakyan, malamig at tahimik ang hangin dahil sa aircon at sa presensya ng lalaking nakaupo sa tabi ko.Anim na taon. Anim na taong pagbangon mula sa ilalim ng tubig, mula sa sakit, at mula sa pag-aakalang tapos na ang lahat para sa akin. Hindi naging madali ang bawat araw noong nagsisimula pa lang ako. May mga gabi na binabangungot pa rin ako sa lamig ng ilog, nagigising na hinahabol ang hininga at kinakapa ang tiyan ko kahit matagal nang ligtas ang batang isinilang ko. May mga pagkakataon ding halos maubusan na ako ng pondo at lakas ng loob, lalo na noong unang dalawang taon na pareho kong binubuhay ang sarili at ang kambal nang walang ibang sandalan kundi ang sariling pawis.Pero nagbago ang lahat nang makilala ko si Damian Castellano sa gitna ng isang malaking tender sa Maynila. Hind
MATEO POVSa gitna ng lamig at lungkot ng pagkawala ni Solenn, laging naroon si Clarisse.Siya ang nag-aasikaso ng mga papeles sa munisipyo at sa pulisya, siya ang nagdadala ng pagkain kapag nakalimutan ko nang kumain nang buong araw, at siya ang nakikinig kapag hindi ko na kayang kimkimin ang bigat sa dibdib ko. Minsan, kapag naabutan niya akong nakatitig lang sa kawalan sa loob ng bahay, tahimik siyang uupo sa tabi ko at hindi magpipilit na pag-usapan ang nangyari. Hinahayaan niya lang akong manahimik hanggang sa handa na akong magsalita."Huwag mong sisihin ang sarili mo, Kuya Mateo," malumanay niyang sinabi isang hapon habang nakaupo kami sa balkonahe. Banayad ang simoy ng hangin, at ang liwanag ng papalubog na araw ay nagbibigay ng kulay kahel sa mga puno sa ibaba. "Wala namang may gusto ng nangyari."Tiningnan ko siya nang may pagod sa mga mata. Malalim ang eye bags ko at magaspang ang boses ko dahil sa kulang sa tulog at pag-iisip. "Kung umuwi lang sana ako nang mas maaga... ba
MATEO POVAlas-nuwebe na ng gabi nang makabalik ako sa bahay matapos ihatid ang kaibigan kong nasiraan sa kabilang barangay. Basang-basa ang manggas ng t-shirt ko at mabigat ang sapatos ko sa putik habang pinaaandar ang lumang motor paakyat sa maliit naming daanan sa gilid ng burol. Pagpasok ko pa lang sa bakuran, alam ko nang may mali. Ang tahimik ng paligid, maliban sa lagaslas ng ulan sa mga dahon at bubong, at hindi man lang nakabukas ang ilaw sa balkonahe na madalas sinisindihan ni Solenn kapag ginagabi ako.Bukas ang pinto sa ibaba at nakakalat ang baon kong bag ni Solenn sa sahig. Hindi siya nag-iiwan ng gamit nang ganoon lang. Laging maingat siya sa mga kagamitan niya, lalo na ang bag na may mantsa ng grasa pero puno ng maliliit na bagay na mahalaga sa kanya."Solenn?" tawag ko habang mabilis na inaakyat ang hagdan. Lumalangitngit ang kahoy sa bawat hakbang ko, at bawat pag-angat ng paa ko ay mas bumibigat ang kutob sa dibdib ko. "Nandiyan ka na ba?"Walang sumagot. Pagbukas k
SOLENN POVAng unang naramdaman ko ay matinding pag-ikot ng mundo, kasunod ng matalim na sakit sa tagiliran at balikat nang bumagsak ako sa basang kalsada. Para akong hinampas ng bakal, at sa bawat paghinga, parang may humihiwa sa loob ng dibdib ko. Sumisigaw ang bawat kalamnan ko, pero walang boses na lumalabas sa lalamunan ko.Hindi ko na maigalaw nang maayos ang mga braso ko. Malabo ang paningin ko—puro puting ilaw, pulang kislap, at itim na ulan. Mahigpit kong niyakap ang sarili ko, partikular ang tiyan ko, kahit nanginginig na ang buong katawan ko at basa na ng ulan at malamig na tubig ang damit ko.*Baby...* bulong ko sa isip ko, halos hindi na mabuo ang salita. *Huwag kang bibitaw... kapit lang...*Huminto ang sasakyan ilang metro mula sa akin. Narinig ko ang pagbukas ng pinto at ang tunog ng sapatos na tumatapak sa tubig. Mabagal ang lakad. Walang pagmamadali. Walang bahid ng takot o pag-aalala, kahit halatang kakabangga pa lang ng sasakyan.Pinilit kong imulat ang mga mata ko







