Chapter 2: The Contract Agreement

Sobrang tahimik ng biyahe papuntang Bonifacio Global City.

Nakalulan ako sa likod ng isang black Maybach na may sobrang kapal na tint. Tinted so dark na parang napakalayo ng ingay ng traffic sa EDSA. Amoy expensive Italian leather at sandalwood ang loob ng sasakyan. The entire forty-minute drive, busy lang ako sa pag-fiddle ng dulo ng denim jacket ko habang kung ano-anong kaba ang tumatakbo sa utak ko.

Is this a scam? Isasabak ba ako sa kung anong illegal deal? Pero bakit naman mag-aaksaya ng oras ang CEO ng isang multi-billion-peso corporation sa isang katulad ko?

Bago ko pa ma-process ang takot ko, pumasok na ang Maybach sa private underground parking ng Ross Tower—a sixty-story glass skyscraper sa gitna ng BGC. Ginabay ako ni Mark papunta sa private elevator na kailangan pa ng biometric scan.

Mabilis na umakyat ang elevator hanggang sa mag-beep ito sa pinakamataas na floor: PH - Executive Suite.

Bumukas ang p***o, revealing a massive executive office. Ang mga dingding ay halos gawa lahat sa floor-to-ceiling glass, showing an insane view of the Manila skyline. Sobrang minimalist ng interior—black marble, dark walnut wood, at polished steel. Mukha siyang maganda, pero mas malamig pa ang atmosphere dito kaysa sa hospital hallway na panggalingan ko.

At sa gitna ng silid, nakaupo sa likod ng malaking mahogany desk ang lalaking sinasabi nila.

Alexander Ross.

Mas nakakatakot siya sa personal kaysa sa mga business magazines. He was only twenty-eight years old, pero ramdam mo agad ang overpowering authority niya. Naka-dark navy three-piece suit siya na perpektong nakalapat sa malapad niyang balikat. He had a razor-sharp jawline, dark eyebrows, at mga matang sobrang dilim na mukha nang itim sa ilalim ng ilaw.

Hindi man lang siya nag-angat ng tingin nang pumasok kami. May binabasa siyang file habang humahawak ng sleek fountain pen.

"Mr. Ross, Miss Ramos is here," pormal na anunsyo ni Mark habang nakatayo sa tabi ng p***o.

Alexander finished signing a page, closed the leather folder with a soft thud, and slowly raised his head. Nagtama ang mga mata namin. His gaze was heavy, calculating, at sobrang lamig. Tiningnan niya ako hindi bilang tao, kundi parang isang property na tinitimbang niya kung bibilhin niya o hindi.

"Leave us, Mark," utos ni Alex. His voice was a deep, baritone rasp na nagpa-vibrate sa tahimik na kwarto.

"Yes, sir." Yumuko nang kaunti si Mark at umatras pabalik sa elevator.

Ako na lang at si Alex ang naiwan. Sobrang suffocating ng katahimikan. Nakatayo lang ako nang nailang sa gitna ng opisina, hawak-hawak ang strap ng bag ko na parang shield.

"Sit, Miss Ramos," sabi ni Alex habang itinuturo ang leather armchair sa harap ng desk niya.

Pilit kong pinaglakad ang mga paa ko. I sat on the very edge of the seat, refusing to lean back. "Diretsuhin mo na ako, Mr. Ross," sabi ko. Sinubukan kong panatilihing steady ang boses ko kahit na nagwawala na ang kaba sa dibdib ko. "Sinabi ng assistant mo na mababayaran mo ang ospital ni Leo ngayon din. Anong laro 'to? Bakit ako?"

Inisandal ni Alex ang likod niya sa chair, crossing his arms and lacing his fingers together. Hindi man lang siya na-bother sa tono ko. His face remained completely blank.

"I don't play games, Miss Ramos. I only make investments," malamig niyang sabi. "And you happen to fit the exact parameters of an investment I currently require."

May kinuha siyang makapal na folder sa drawer niya at inusog ito sa ibabaw ng mahogany desk papunta sa akin.

"Read page three. Paragraph two," utos niya.

Gamit ang nanginginig kong mga daliri, hinila ko ang folder at binuksan ito. Pure legal jargon ang nakasulat, pero sa itaas ng ikatlong pahina, nakatatak ang mga salitang nagpalamig nang husto sa dugo ko:

CONDITIONAL MARRIAGE AGREEMENT & PRE-NUPTIAL CONTRACT

Napaangat agad ang tingin ko sa kanya, nanlalaki ang mga mata. "Kasal?! Are you insane?!"

Alex didn't even blink. "I am entirely sane. And I am offering you a business arrangement."

"Business arrangement?!" halos mapasigaw kong sabi habang mabilis na tumatayo. "Gusto mong pakasalan ako para sa negosyo?! Is this some kind of sick joke to you rich people?!"

"Sit down, Miss Ramos," malamig at may awtoridad niyang utos. Hindi malakas ang boses niya, pero ang bigat ng tono niya ang nagpalamig sa tuhod ko, so I was forced to sink back into the chair.

"Let me explain the terms so you understand your position," patuloy ni Alex habang yumuyukod nang kaunti sa desk. Amoy na amoy ko ang mahal niyang perfume—sandalwood, amber, at amoy ng mamahaling tobacco. It was intimidating and overwhelming all at once.

"Three weeks ago, the board of directors passed an emergency resolution initiated by my late grandfather's estate clause," paliwanag niya sa isang flat at seryosong boses. "To officially assume the position of Chairman on my twenty-ninth birthday next month, I must be legally married to a woman who meets specific criteria. The board requires stability. Gusto nila ng magandang image na maipapakita sa mga international investors."

"At bakit hindi ka na lang magpakasal sa mga high-society socialites na katulad mo?" iritable kong tanong habang nakatitig sa kanya. "Maraming mayayamang babae diyan na mag-uunahan maging asawa mo!"

A dark, bitter smile touched the corner of Alex's lips, pero nawala rin agad. "Because high-society women come with powerful families, political baggage, greedy motives, at kung ano-anong media drama. I do not need a real wife, Miss Ramos. I do not need romantic complications. I need someone who can play a role."

Ibinaba niya ang tingin sa document sa gitna namin.

"You have a spotless background. No scandals, no political affiliations, no high-society ties. You are hardworking, proud, and desperate," callous niyang sinabi, para bang nagbabasa lang siya ng specifications ng isang gamit. "Most importantly, you have a motive that guarantees your absolute obedience and discretion: your brother's life."

Nadiin ang kagat ko sa sarili kong labi sa sobrang inis. He was talking about me like I was something he could just easily buy off a shelf.