Chapter 1: Hope

CHAPTER 1

Hope

HECTOR'S POV

Sa loob ng ilang taon na hindi ko nakita si Stella ay tila ibang tao na ang kaharap ko ngayon. Mas lalo siyang gumanda at nabawasan ang pagkamaamo ng kaniyang mukha. Sa isang tinginan pa lang ay alam mo nang nakakaangat na siya sa buhay.

Pero hindi ko mawari kung bakit gusto niyang isubo ako sa dilim, gayong ngayon lang ulit kami nagkita.

"Babalik na lang ako sa loob!"

Hindi ko siya sinundan. Padabog man itong pumasok sa loob ng bar ay hindi na ako nag-atubiling habulin pa siyang muli.

Bakit pa? She married my twin brother who took everything from me. Parehas sila ng ugali, they'll get what they want no matter what it costs. Nang malaman niyang maiiwan ako rito sa probinsya, at siguro sa takot na malubog sa hirap, ay pinili niya ang nakababata kong kapatid.

Oh, damn it. Why am I so insecure and immature right now? Para akong bata.

Sumandal ako sa puno kung saan ako iniwan ni Stella. Sinindihan ko ang aking sigarilyo at humithit doon bago ko ibuga ang usok sa madilim at malamig na simoy ng hangin. Nanginginig pa ang mga daliri ko, at hindi ko alam kung dahil iyon sa lamig o sa kaniya.

Mas lalo akong hindi mapakali kahit na nagyoyosi na ako! Ilang minuto pa lang akong naririto ay hindi na ako kampante sa kung ano ang nangyayari sa loob.

Nang mas lalong tumagal pa'y hindi ko na nakayanan. Tiim-bagang at nagkikiskisan ang mga ngipin ko nang pumasok akong muli sa bar.

"Ang papayat naman ng mga lalaki rito! Wala bang gymrat man lang dito?! Wala na ba kayong makain?!"

Halos lamunin ako ng lupa nang makita si Stella sa gitna ng mga lalaking pilit siyang pinapaupo sa sofa. Lasing na lasing na siya!

"Ang ganda sana niya kaso mukhang baliw at may sira sa utak," rinig kong sambit ng isang lalaki.

"Damn it," bulong ko na lamang sa sarili.

Nang hindi ko na makayanan ang ginagawa ni Stella ay lumapit na ako. Agad niya akong nakita at tila lumiwanag ang mukha niya nang masilayan ako.

I held her hand firmly. Napalunok ako ng bato nang alisin niya ang pagkakahawak ko. Humalakhak siya. Ngunit dahil sa inis ko'y kinuha kong muli ang kaniyang kamay at hinila siya palayo sa mga lalaki.

"Stella... Stella... Halika na!"

"Oh, Hector! My gosh, you came back, my hubby!"

"A-Anong hubby. Halika na. Umuwi na tayo," sabi ko.

Ngumiti siya... 'Yong malamyos na ngiti na para bang mga high school pa lang kami. May kung anong namuo sa loob ko dahil lamang sa simpleng pagngisi niya.

Ngunit hindi ko iyon pinahalata at hinila ko siya palabas ng bar.

I shouldn't be doing this. Ngunit may parte sa akin na nagsasabing baka wala siyang kakilala rito bukod sa akin. I think I'm the only one who knows her here. Kinalimutan na siya ng baryo at tila pinatay na siya sa mga alaala nila.

"Oh, you know where I live?" she asked.

Kumuha siya ng susi sa kaniyang bag at binigay iyon sa akin. Napabuntong-hininga na lamang ako at kinuha iyon, kaysa naman sa hayaan siyang mag-drive nang lasing.

"Alam ko kung nasaan ang bahay ng kapatid mo."

"Oh, gosh... I just realized that I am here at this dumpster place. Kaya pala kanina pa ako suka nang suka kasi bumalik pala ako sa probinsya namin."

"Lasing ka lang."

Napasinghap ako nang bigla niyang ipulupot ang kamay niya sa aking braso. The audacity of this woman?

"Ipag-drive mo ako," aniya sa manipis na boses. "Okay? Kahit saan mo na lang ako dalhin! Kahit sa motel o ano... laplapin mo ako, okay lang!"

"Ano ba, Stella! Pumasok ka na!" galit kong sambit nang makita na namin ang kaniyang kotse.

Para siyang batang paslit na napakakulit sa loob ng kotse, hanggang sa ilang saglit lang ay nakatulog na ito dahil sa sobrang kalasingan.

Kinuha ko ang pagkakataon upang tingnan siya habang nagmamaneho. Mukha pa rin siyang anghel, ngunit ibang klase na ang datingan niya ngayon. Hindi na siya 'yong inosenteng Stella na kilala ko.

Pasaway pa rin siya at maingay, hindi pa rin nagbabago talaga. Pero may kung anong bigat akong nararamdaman sa kaniya. Tila isa siyang ibong nakakulong sa hawla.

O baka mali lang ako ng hinala. Masaya na siya ngayon at may mas malaking yaman at kapangyarihan. Ikinasal na rin naman siya sa kapatid ko kaya hindi na dapat ako nababahala sa kung anuman ang nararamdaman kong kakaiba sa kaniya, lalo na at ngayon lang naman kami nagkita.

Binilisan ko na lamang ang pagpapatakbo ng kotse... Sobrang lalim pa rin ng tulog niya nang makarating kami.

I didn't wake her up. Binuhat ko na lamang siya, at sakto namang nasa harap na kami ng p***o nang biglang bumukas iyon at tumambad sa akin ang kapatid niya.

"Hector? Sino 'yang kasama mo?"

Santi's face was full of shock, probably from just seeing me with a girl in my arms.

Napatikhim ako.

"Si Stella," paos kong sambit.

"P-Paanong..."

"Hindi ko rin alam kung bakit siya nandito. Pero mukhang wala siyang mauuwian sa ngayon kaya dito ko siya dinala."

Nataranta si Santi sa nangyari. The house seemed so dim, and maybe she was the only one who was awake right now.

"Pasok kayo, ipasok mo siya, dali."

Hindi makabasag-pinggan ang pag-akyat namin sa ikalawang palapag. Puno man ng kwestyon at pagtataka si Santi ay mas inuna niya pa rin na asikasuhin ang kaniyang kapatid.

We found a room, which was probably Stella's.

"M-Malinis pa naman itong kuwarto niya kaya puwede na siya ritong matulog," aniya nang maibaba ko na sa kama si Stella.

Tinitigan ako ni Santi. May nais yata siyang sabihin ngunit itinikom niya ang bibig, na para bang may bagay na hindi niya kayang bigkasin sa harap ko.

"K-Kukuha lang ako ng damit sa kuwarto ko. P-Para may masuot siya bukas. Tinapon na kasi nina Mama at Papa 'yong mga gamit at damit niya rito," sambit niya.

I just nodded and looked at the girl lying in bed.

Natatabunan ang mukha niya ng mga hibla ng buhok. Napabuntong-hininga ako at unti-unting lumapit sa kaniya upang ayusin iyon.

She growled, and opened her eyes halfway.

"L-Luther," paos nitong sambit. "Please, huwag ka munang umalis."

My eyes widened a fraction. Napatikhim ako at inalis ang kamay ko sa kaniyang mukha nang mahawi ko na ang iilang hibla ng buhok.

"Stella, hindi ako si Luther..."

"I'm sorry, Luther. P-Please? Patawarin mo ako." She was still looking at me. "H-Hindi ko naman sinasadya, please... I-I'm very, very... sorry."

I saw tears fall from her eyes down to her cheeks. Gusto kong punasan iyon, ngunit narinig ko na ang yapak ni Santi patungo sa kuwarto kaya natigil ako sa balak kong gawin.

Stella sobbed a little.

"I hope you still love me after what I've done."