V

Claire's POV

"Hoy! Kung hindi dahil sa akin, hindi ka makakapag-aral!" Hindi ako nakaiwas nang bigla niya akong duruin sa noo paglapit niya.

"Ate!" Tumatakbong lumabas ng tindahan si Mama.

"Hey, are you okay?" alalang tanong ni Clark na kaagad pumagitna sa amin. Hawak niya ang pisngi ko at hinimas ang noo ko.

"O-okay lang."

"Sus! Nagpabebe pa talaga siya sa Sugar Dad niya!" napakaingay ng boses nilang dalawa, nakakahiya dahil nagsisikumpulan na ang mga tao.

"I'm not her Sugar Daddy," mariing tugon ni Clark.

Hinawakan ko ang kamay niya at ako ang humarap sa mga Tita ko, "Bakit? Paano niyo nasabing Sugar Dad ko siya?"

"Clara! Tama na 'yan, ate tama na. Dumadami na ang mga tao oh." Nilapitan niya ang mga kapatid at pilit pinakakalma.

"Hindi! Masyado nang nagiging mayabang ang anak mo!" si Tita Mayet.

"Hindi na po talaga, dahil hindi ko alam kung saan niyo nakukuha yang mga pinagsasabi nyo. Halos magkanda kuba-kuba ako sa Pampanga tapos sasabihan niyo 'ko ng ganyan!" Hindi ko na napigilang maiyak. Masakit lang sa akin dahil nung bata ako, sila ang kaclose ko at talagang alagang-alaga ako sa kanila. Pero ngayon kung ituring nila ako daig ko pa ang ibang tao.

"Anong nangyayari?" Isa-isang dumating ang mga kuya ko.

"Clara, 'wag mong bilugin ang ulo namin. Ganon kabilis naipagawa mo ang bahay niyo at nakapagpayari ka ng tindahan? Nabayaran mo pa lahat ng utang niyo? Aba imposible! Liban na lang kung gumiling ka sa Balibago! Hahahaha!"

Parang sinampal ako ng pagkalakas-lakas sa sinabi ni Tita Lizeth. Hindi ako makapaniwalang kaya akong akusahan ng ganon ng taong minsan din akong inalagaan.

Tuluyan na akong naiyak, ni hindi ko maipagtanggol ang sarili ko dahil nauuna sa akin ang sama ng loob. Isang malaking kamay ang humawak sa balikat ko at nakita ko si Clark na lalapitan sana sila Tita pero kaagad siyang inawat ni Kuya Miko.

"'Wag," mariin nitong banta. Hindi nagsasalita si Clark at diretso lang ang tingin kay Tita Lizeth.

"Oh? 'di ba 'di man lang makatanggi? Hahahaha! Totoo kasi! Akala mo mapapaniwala mo lahat ng tao dito?," si Tita Mayet na nakapamewang pa, "Hindi naman kami tatanga-tanga kagaya ng nanay mo."

Nagpanting ang tenga ko sa narinig. Nagdidilim ang paningin kong naglakad papalapit sakanila. Ang insultuhin ako, pwede pa. Pero ang tawagin niyang tanga ang Nanay ko? May kalalagyan talaga siya.

Malapit na ako sakanila nang biglang sumulpot si Kuya Miko at biglang sinapak si Tita Mayet.

"Hala!"

"Miko!"

"Kuya!"

"Ano ba 'yang mga anak ni Fatima bakit ganyan?"

"Oo nga, 'yang Miko na 'yan mainitin talaga ulo niyan eh," nagsimula na ang mga bulong-bulungan.

"Ano ka ba?!" Itinulak ni Mama si Kuya at inalalayan ang kapatid niya.

"Nakikita mo 'yang pagpapalaki mo sa mga anak mo, Fatima?!"

"Huh! Sabi na nga ba, sa lahat ng magpipinsan mga anak mo ang bulok na bunga!"

Lalo pang umingay ang bulungan ng mga tao, nilapitan ako ni Clark at inakay papasok. Nagsisunuran na rin sila Kuya at Mama. Mabuti na lang at wala si Papa dahil baka atakihin sa puso 'yon.

"Are you okay?" Nilock niya ang kwarto at pinaupo ako sa kama.

"S-sorry," hagulgol ko. "Sorry nakita mo pa 'yon." Niyakap niya ako and he caressed my back.

"Ssshhh, it's fine."

"Hindi eh, nakakahiya. That's the main reason kung bakit tumatanggi akong umuwi dito noon. Kung alam mo lang, hiyang-hiya ako."

Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko at iniharap ako sa kanya, "Yun na nga eh, it's good na nakauwi ako dito. Dahil kung hindi, 'di ko man lang malalaman na ginaganyan nila ang girlfriend ko." Pinunasan niya ang mga luha ko. "Tandaan mo, kaya kong tanggapin kung ano man ang sabihin ng pamilya mo tungkol sa akin. Pero yung insultuhin ka sa harap ko? No. Not my woman."

Yumakap ako sa kanya. Noon, tuwing nangyayari 'to, mag-isa akong nagiiiyak sa kwarto. Ngayong nandito na siya, kahit nahihiya ako sa mga nangyari, hindi ko maiwasang mapanatag. I feel calm and secured with him. Parang kahit awayin ako ng lahat, okay lang.

"Clark," boses ni Kuya Von ang tumatawag sa kanya, "Tawag ka ni Mama."

Nilingon ko siya at tumayo, "Ako na muna ang lalabas."

Hinawakan niya ang mga kamay ko at pinisil ito, "No. Just rest here, okay? I want to talk to your Mom too."

I was so curious kung bakit siya ipinatawag ni Mama. Natatakot ako na baka pagalitan siya kaya paglabas niya, lumapit ako sa pinto at bahagya itong binuksan para marinig ang pinaguusapan nila.

Wala pa akong gaanong marinig dahil napakaingay ng mga kuya ko.

"Kasalanan naman ni Tita Mayet 'yon Ma! Mabuti nga at ipinagtanggol ni Clark si Clara, iniinsulto na yung anak mo, yung mga kapatid mo pa ding demonyita ang pinagtatanggol mo." si Kuya Miko. Sa aming magkakapatid, siya talaga ang palasagot at ipinaglalaban ang tingin niyang tama.

"Manahimik ka na, Miko!" singhal ni Kuya Von. Dinig kong umiiyak na si Mama. Pati tuloy ako naiiyak na naman.

"Naiintindihan ko kayo, pero mali pa rin na sumagot ka ng ganon, Clark."

"I know Tita, I'm sorry. Pero kapag nagsorry ako, iisipin po nila na okay lang ang ginawa nila kay Clara," sagot ni Clark.

"Hindi naman siguro ganon, alam mo kahit anong mangyari kapatid ko sila. At wala namang mangyayari kung papatulan sila eh, kung kaya naman silang tiisin, bakit hindi?"

"Kaya okay lang sa 'yo na ginaganito nila kami? Panay ang puna nila sa amin pero pagdating sa mga anak nilang patapon nabubulag sila, " si Kuya Carlo.

"Ma, hanggang kailan mo ba kami gusto magtiis? Siguro titigilan mo 'yang pag-please sa mga kapatid mo kapag isa-isa na kaming nagsilayas na mga anak mo." Padabog na umalis sa sala si Kuya Miko.

"Miko!" sita ni Kuya Von.

"I'm sorry Tita, pero hindi ko po gagawin ang hinihiling niyo. Isipin niyo na pong bastos ako pero hindi ako hihingi ng tawad sa mga taong nananakit kay Claire. Mahal ko po ang anak niyo, at hindi ako papayag na saktan siya ng kahit na sino."