PROLOGUE

“P-Please… stop na… ayoko na…” nanginginig ang boses ni Syrnn habang yakap-yakap niya ang batang umiiyak sa gilid ng malamig na sahig.

“Mommy…” hikbi ng bata, nangingitim ang mata sa kakaiyak. “Daddy… don’t leave me again, please… I’ll be good… I promise…”

Tumigil sandali ang mundo pero hindi ang puso ni Syrnn na unti-unting nadudurog. Nakatayo sa harap nila si Rynz, malamig ang mga mata, tila walang kahit anong emosyon. Sa tabi niya, nakapulupot ang braso ni Xyrx sa kanya, nakangisi na parang nananalo sa isang larong siya mismo ang gumawa.

“Ang ingay niyo,” malamig na sambit ni Rynz, saka tumingin pababa sa bata na parang hindi niya ito kilala. “Can someone shut that kid up?”

Napahigpit ang yakap ni Syrnn sa anak. “Huwag… please, huwag niyo siyang saktan… bata pa siya”

Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi niya. Napahiga si Syrnn sa sahig, habang lalong lumakas ang iyak ng bata.

“MOMMY!” sigaw nito, gumapang papunta sa kanya. “Don’t hurt my mommy!”

“Ang drama niyo, nakakairita,” sabat ni Xyrx, sabay hila sa bata palayo kay Syrnn. “Ang kulit mo, ha?”

“NO! Mommy!” nagpupumiglas ang bata, nanginginig ang maliit niyang katawan.

“S-stop! Please, Xyrx… bitawan mo siya!” umiiyak na pakiusap ni Syrnn habang pilit bumabangon. Pero mas lalong hinigpitan ni Xyrx ang hawak sa braso ng bata.

“Ang tigas ng ulo. Kanino ba nagmana ‘to? Hindi naman kay Rynz, obviously,” mataray niyang sabi, sabay tulak sa bata pabalik sa sahig. Umalingawngaw ang iyak nito sa buong silid.

“Mommy… mommy…” paulit-ulit nitong tawag, parang iyon na lang ang tanging kaya niyang gawin. Lumapit si Rynz, dala ang isang folder. Marahang ibinagsak iyon sa harap ni Syrnn.

“Sign it.”

Nanginginig ang kamay ni Syrnn habang tinitigan ang papel Divorce Papers. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.

“Rynz… please… don’t do this… hindi natin kailangang”

“Stop,” putol niya, walang emosyon. “Pagod na ako, Syrnn. I’m done.”

Napailing siya, luhaang nakatingin sa lalaking minsan niyang minahal. “Hindi ka ganito… you’re not like this… please, remember us… remember your son…”

Napatingin si Rynz sa bata isang segundo lang. Isang segundo na puno ng katahimikan pero kasunod noon ay malamig na tawa.

“I really regret na pinasok ko pa kayo sa buhay ko… at nakilala kita, Syrnn,” dahan-dahan niyang sabi, bawat salita parang kutsilyong tumataga sa puso niya. “Lalo na yang batang ‘yan…” Parang tumigil ang paghinga ni Syrnn.

“Ano’ng… ibig mong sabihin…?” halos pabulong niyang tanong, takot na takot sa sagot.

“Wala siyang kwenta sa’kin,” diretsong sagot ni Rynz. “He’s just a mistake.”

“NO!” sigaw ni Syrnn, gumapang papunta sa anak at agad itong niyakap. “He’s not a mistake! Anak mo siya”

“Don’t remind me,” malamig na sagot ni Rynz. “That’s exactly the problem.”

Lalong humigpit ang yakap ng bata sa kanya. “Mommy… ayoko na dito… please, let’s go… please…” Napatitig si Syrnn sa papel. Nanginginig ang kamay niya habang hinahawakan ang panulat.

“Please…” bulong niya, nakatingin kay Rynz. “For him… kahit siya na lang…” Ngunit walang kahit anong awa sa mga mata ng lalaki. Sa halip, lumapit si Xyrx at muling hinila ang bata.

“Ang kulit talaga,” iritadong sabi nito, sabay sapak sa balikat ng bata napahagulgol ito sa sakit.

“STOP!” sigaw ni Syrnn, halos mawalan ng boses. “Please! Sasaktan niyo siya!”

“Then sign it,” malamig na sabi ni Rynz. “End this already.” Nanginginig, umiiyak, at wasak na wasak unti-unting lumapit si Syrnn sa papel. Habang ang anak niya ay umiiyak sa likod niya, paulit-ulit na nagmamakaawa.

“Mommy… please don’t let them take Daddy away… I need him… Daddy… please… don’t leave me again…”

Ngunit si Rynz ay nanatiling nakatayo, walang galaw, walang emosyon. Parang hindi niya naririnig ang bawat hikbi. Parang hindi siya tinatawag, parang wala siyang pakialam. Isang patak ng luha ang pumatak sa papel at kasabay noon. Lumagda si Syrnn napahinto ang iyak ng bata, parang may nawala sa kanya na hindi na maibabalik.

“Mommy…?” nanginginig nitong tanong hindi makasagot si Syrnn. Hindi niya kayang ipaliwanag kung bakit niya ginawa iyon. Pero alam niya wala na siyang laban agad kinuha ni Rynz ang papel, tinignan, at tumango.

“Good.” Isang simpleng salita pero iyon na ang tuluyang pumatay sa lahat. Lumapit ang bata kay Rynz, nanginginig, puno ng luha ang mukha.

“Daddy…” mahina nitong tawag, hinawakan ang laylayan ng polo niya. “I’ll be good na… please… don’t leave me…”

Sandaling tumigil si Rynz pero sa halip na yakapin. Tinabig niya ang maliit na kamay napaatras ang bata, napaupo sa sahig. At doon tuluyan siyang umiyak hindi na simpleng hikbi kundi iyak ng batang nawalan ng mundo.

“Daddy… please… please don’t leave me…” Ngunit tumalikod na si Rynz kasama si Xyrx at walang kahit isang beses na lumingon. Niyakap ni Syrnn ang anak, pareho silang umiiyak sa gitna ng malamig na sahig.