The Divorce Was Never The End

THIRD PERSON POV Malakas ang tugtog ng musika sa loob ng bar kulay neon ang ilaw, sabay-sabay na sumasabay ang mga katawan sa ritmo ng bass. Ngunit sa isang sulok, sa pinaka-dilim na bahagi ng club, nakaupo si Syrnn Alcaraz hawak ang baso ng alak habang nanginginig ang mga kamay Kitang-kita ang mga pasa sa braso niya, pati sa gilid ng leeg. Kahit pilit niyang tinatakpan ng buhok at jacket, halata pa rin.“Girl… ano ba ‘yan?” bulalas ng kaibigan niyang si Mikael “Miks” Tumol, sabay lapag ng dalawang shot glass sa mesa. “Parang dinaanan ka ng truck ah.”Napangiwi si Syrnn pero pilit ngumiti. “Wala ‘to… napadulas lang ako sa hagdan.”“Wow ha, hagdan? Eh parang boxing match na ‘yan, hindi hagdan,” sagot ni Miks, sabay taas ng kilay. “Be honest, Syrnn. Ano ginawa ng tatay mo? Napayuko si Syrnn. Saglit siyang natahimik bago uminom ng isang shot.“He wants to sell me,” mahina niyang sabi.“WHAT?!” halos mapasigaw si Miks, sabay hawak sa dibdib. “Ano ka, gamit? Furniture?!”“Shhh… baka marin

SYRNN POV4:00 AM.Mabigat ang ulo ko parang umiikot pa rin ang buong mundo kahit nakapikit ako. Ang ingay… pero hindi na tulad ng kanina hindi na ‘yung malakas na bass, hindi na ‘yung tawanan. Tahimik na mas lalong nakakabingi dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Madilim pa rin ang paligid, tanging ilaw lang galing sa city lights na tumatagos sa manipis na kurtina.“Where… am I…?” mahina kong bulong sa sarili ko. Napahawak ako sa noo ko, ramdam ang sakit ng hangover. Ngunit mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko nang mapansin ko ang sarili ko nakahiga ako at wala akong suot.“What the—” Mabilis akong napabangon, sabay hawak sa kumot. Nanginginig ang kamay ko habang dahan-dahan ko itong tinaas. At doon ko siya nakita isang lalaki nakatagilid, nakatalikod sa’kin, mahimbing na natutulog. Malapad ang balikat, halatang hindi ordinaryo ang katawan.“Shit…” napatampal ako sa noo ko. “Anong ginawa mo, Syrnn…” Mabilis akong napamura, halos mapaiyak sa gulat at kaba. Hindi ko na inalala

STILL THIRD PERSON POVDahan-dahang nagmulat ng mga mata si Syrnn. Sumalubong agad ang puting kisame ng ospital, kasabay ng mahinang tunog ng monitor sa tabi niya.“Girl… gising ka na… Napalingon siya sa kanan nandoon si Miks nakaupo sa tabi ng kama, hawak ang kamay niya. Namumugto ang mata nito, halatang hindi natulog nang maayos.“Miks…” mahina niyang tawag.“Shh… okay ka na,” agad na sagot nito, pilit ngumiti. “Nandito lang ako. Napapikit si Syrnn sandali, pilit inaalala ang nangyari Hanggang sa biglang bumalik ang alaala a ng ama niya, ang suntok at ang sakit nanlaki ang mata niya.“Miks… si Tatay”“Don’t worry,” mabilis na sagot ni Miks, mahigpit ang hawak sa kamay niya. “Wala siya dito. Hindi ka niya maabot dito. Tahimik sandali si Syrnn pero hindi nawala ang takot sa mga mata niya. Maya-maya, pumasok ang doktor. Sinuri siya, kinausap si Miks, at ipinaliwanag ang kalagayan niya.“May mga pasa siya sa katawan,” sabi ng doktor, seryoso. “At base sa findings… matagal na siyang inaa

STILL SYRNN POVHalos hindi pa bumababa ang kaba sa dibdib ko nang biglang bumalik yung lalaking naka-hoodie.“Mi—Miks…” mahina kong tawag, parang mawawalan na ako ng boses. Napalingon si Miks, hawak pa rin ang kalahating mangga. “Ano na naman, girl? May multo na naman ba”Natigil siya kasi paparating na ‘yung lalaki diretso walang lingon-lingon. At sa totoo lang… parang mas lalong lumakas ang tibok ng puso ko hindi ko alam kung bakit.“Hoy! Sino ka ba talaga?!” sigaw ni Miks, nakahanda pang ihagis ang mangga na parang granada. Pero biglang tinanggal ng lalaki ang hoodie niya at sa isang iglap—“BABE?!” Sigaw iyon ni Miks napaatras ako.Ha? Babe?! “Anong babe?!” napatingin ako kay Miks, gulat na gulat. At bago pa ako makareact tumakbo si Miks. Hindi… hindi lang basta tumakbo PARANG KABAYO. Literal pa-talon-talon pa siya habang sumisigaw.“RICAN ANGELOOOOOO!!!” Ako naman napanganga.“Anong klaseng entrance ‘yon?!” bulong ko sa sarili ko yung lalaki este si Rican Angel napakunot ang noo

THIRD PERSON POV Mabigat ang hangin sa loob ng eroplano tahimik si Rynz, nakaupo sa business class, habang mahigpit na hawak ang maliit na pendant sa kanyang palad. Ilang oras na ang byahe, pero ni isang segundo, hindi niya ito binitawan parang doon nakasalalay ang lahat ng sagot na matagal na niyang hinahanap. “Good afternoon, ladies and gentlemen,” mahinahong boses ng captain ang pumuno sa cabin. “This is your captain speaking. We are now cruising at 35,000 feet and expected to arrive in Cebu in approximately one hour. Weather is clear, and we hope you enjoy the rest of your flight.” Kasunod noon, ang malambing na ngiti ng flight attendant habang naglalakad sa aisle. “Sir, would you like something to drink?” tanong nito kay Rynz hindi siya agad sumagot. Nakatingin lang siya sa labas ng bintana sa ulap sa kawalan. “Sir?” Napakurap siya, saka bahagyang umiling. “No. I’m fine.” Ngumiti ang flight attendant at tumango bago tuluyang lumayo. Pero hindi napansin ni Rynz ang lahat ng iy