KABANATA 3.2

Napakalaki talaga ng pagkakaiba kapag mahal ka ng isang tao at kapag hindi.

Kumagat si Portia sa matcha truffle.

Pagkapasok pa lamang nito sa kanyang bibig, agad niyang nalasahan ang mapait na lasa. Hindi iyon masarap, sa halip, halos hindi niya kayang sikmurain.

Kumunot ang kanyang noo, ngunit pinilit pa rin niyang lunukin iyon.

Katulad ng nararamdaman niya sa sandaling iyon, puno ng kapaitan, ngunit wala siyang mapaglagyan at mapagsabihan ng lahat ng sakit na kinikimkim niya.

Wala na siyang ganang magsalita. Para bang wax na lamang ang lasa ng pagkaing nasa kanyang bibig, walang lasa at walang anumang sarap.

Gaya ng dati, hindi mahilig magsalita si Larey habang kumakain. Maayos at elegante ang bawat kilos niya, tila walang anumang nakagugulo sa kanyang katahimikan.

Tuluyan nang nanahimik ang dalawa. Paminsan-minsan, tanging kalansing ng mga kubyertos ang maririnig sa pagitan nila, lalo lamang pinaiigting ang mabigat na katahimikang namamagitan sa kanilang dalawa.

Hindi maipaliwanag kung bakit, pero tila lalong bumigat ang atmospera sa pagitan nila.

Biglang tumigil si Larey sa kanyang ginagawa at napatingin kay Portia.

Noong bata pa siya, tahimik lamang siyang nakaupo sa hapag at kumakain. Ngayong malaki na siya, kaya na niyang makipagkuwentuhan nang walang tigil habang nasa hapag-kainan.

Kapag silang dalawa lamang ang magkasama, gustong-gusto niyang umupo sa kandungan nito habang pinapakain siya.

Noong bata pa siya, inakala pa ni Larey na may sakit siya dahil sa pagiging malikot at hindi mapakali. Minsan pa nga, iminungkahi niyang dalhin siya ng mga magulang nito sa ospital para sumailalim sa masusing pagsusuri.

Kahit noong nagagalit siya at nakikipagtalo rito, umiiyak lamang siya, nag-iinarte, at nagpapalambing. Hindi siya kailanman naging ganito ngayon, tahimik at tila walang pakialam.

Nainis si Larey at inis na hinila ang kuwelyo ng kanyang damit.

Sa mismong sandaling iyon, may pumasok na text message sa screen ng telepono ni Larey.

Sumulyap siya sa screen ng kanyang telepono bago niya ito pinatay.

Nang iaabot na sana niya ang pitsel upang dagdagan ng juice ang baso ni Portia, biglang nag-vibrate ang kanyang telepono.

Sandali siyang nag-atubili. Ngunit sa halip na sagutin ang tawag, agad niya itong pinutol at saka muling ibinuhos ang juice sa baso ni Portia.

Hindi pa man niya tuluyang naibababa ang hawak na baso, muli na namang umalingawngaw ang panginginig ng telepono ni Larey.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Larey at unti-unting dumilim ang kanyang mukha.

Napatingin si Portia sa teleponong patuloy na nagvi-vibrate sa tabi nito. Ilang sandali niyang tinitigan iyon bago muling ibinalik ang tingin sa lalaki.

Matagal nang kilala ni Portia si Larey. Sa lahat ng mga taon na iyon, kahit pa may mahalagang nangyayari, kadalasan ay isang tawag lamang ang ginagawa sa kanya, hindi kailanman sunod-sunod na pagtawag nang ganito.

Kapag hindi sinasagot ni Larey ang tawag niya, nagpapadala na lang siya ng mga mensahe. Kaya niyang magpadala ng dose-dosenang mensahe sa I* nang sunod-sunod, pero hindi niya kailanman ito binababaan ng tawag.

Iyon mismo ang bilin sa kanya ng lalaki.

Isa pa, alam niyang maraming ginagawa si Larey at madalas itong dumalo sa mga pormal at mahahalagang okasyon. Ayaw niyang makaistorbo o makadagdag sa iniisip nito, kaya hangga't maaari, iniiwasan niyang abalahin ito.

Malinaw na ang tawag na paulit-ulit na pumapasok sa telepono ni Larey ay mula sa taong mahal niya.

Napansin ni Portia ang pag-aalala sa mga mata nito, ngunit wala roon ni katiting na inis.

Sa ikaapat na sunod-sunod na tawag, sa wakas ay nagsalita na rin siya.

“Mag-iiwan nalang ako sayo ng magmamaheno. Umuwi ka na at magpahinga. Huwag mo na akong hintayin.” anito.

Nang tumayo si Larey, tumayo na rin si Portia.

Nilunok niya ang kirot sa kanyang dibdib bago kinuha ang kanyang bag at telepono.

“May kailangan kang asikasuhin? Magta-taxi na lang ako pauwi.” aniya.

Hindi na nagpaliwanag si Larey, at hindi na rin nagtanong pa si Portia. Alam niyang may mahalagang bagay itong kailangang puntahan, kaya hindi na niya ito pinilit pang magsalita.

Medyo wala sa sarili si Portia. Pag-alis niya sa kanyang upuan, hindi niya sinasadyang mabangga ang isang waiter na dumaan sa kanyang harapan.

Nahulog sa sahig ang kanyang telepono at bag. Bumukas ito at nagkalat sa sahig ang laman nito, kabilang na ang kasunduan sa diborsyo na kakukuha lamang niya galing sa abugado.

Yumuko si Larey upang pulutin ang mga nagkalat na dokumento, ngunit bago pa man niya ito mahawakan, mabilis na naunahan siya ni Portia at agad na kinuha ang kasunduan sa diborsyo.

Hindi pa ngayon ang tamang panahon para komprontahin si Larey.

Kapag nakalabas na sa ospital ang kanyang ina, saka na niya ito kakausapin at pag-uusapan nila ang lahat.

Napatingin si Larey sa mga kosmetikong nagkalat sa sahig, bago ibinaling ang tingin sa dokumentong mahigpit na hawak niya. Unti-unting naging seryoso at mapagmatyag ang kanyang mga mata.

Iniabot ni Larey ang kamay at kinuha ang dokumento mula kay Portia.

“Ano ’yan?” tanong nito.

“Mga medical record lang,” maikling sagot ni Portia.

“Sigurado ka?”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Portia. Hindi siya agad nakaiwas kaya muntik nang maagaw ng lalaki ang dokumentong hawak niya.

Magkabilang panig ng dokumento ang hawak nilang dalawa, kapwa ayaw bumitaw. Walang gustong magparaya sa isa’t isa.

Muntik nang tuluyang kumawala sa pagkakahawak ni Portia ang isang sulok ng dokumento nang muli na namang mag-vibrate ang telepono ni Larey.

Sumulyap ang lalaki sa kanya, saka tuluyang bumitaw sa kamay nito.

Nagmamadaling umalis si Larey, at naiwan kay Portia ang driver at ang sasakyan nito.

Hindi na sumama si Portia sa driver at pinauwi na lamang niya ito. Pagkatapos, sumakay siya ng taxi at palihim na sinundan si Larey hanggang sa ospital.