KABANATA 3.1

Alas-siyete na ng gabi, dumating si Portia sa restawran.

Inalalayan siya ni Larey na umupo sa upuan.

Naupo si Portia, at tahimik na pinanood si Larey habang abala sa pag-oorder ng pagkain.

Nakasuot siya ng itim na pormal na kasuotan ngayon, na kapares ng itim na kamisadento, ngunit hindi ito mukhang malungkot. Sa halip, lalo nitong pinatingkad ang kanyang marangal at tahimik na pagkatao.

Si Larey ay pinalaki ng pamilya Deluna mula pagkabata bilang kanilang tagapagmana. Maganda ang kanyang pinagmulan, mataas ang pinag-aralan, marunong ng sining ng pakikipaglaban, napakatalino at magalang.

Dalawampu't limang taon na niyang kilala si Larey, at kailanma’y hindi niya pa ito narinig na magmura o magalit.

Kahit sa mga serbidor, napakabait at magalang pa rin siya.

Parang lahat ay nasa ilalim ng kanyang kontrol.

Napakahusay nga naman ng lalaki.

Ang ganito kahanga-hangang lalaki ay nagpakasal sa babaeng hindi naman niya mahal.

Ang diborsyo ay hindi maiiwasan.

Habang naghihintay ng pagkain, kinuha ni Larey ang isang kahon ng alahas at inilagay ito sa harap ni Portia, "Regalo para sa ating ikatlong anibersaryo." kalmadong sabi nito.

Hinawakan ni Portia ang baso gamit ang dalawang kamay, tumango, at sinilip ito nang walang gaanong emosyon.

Dalawampu't dalawang taon niyang minahal si Larey, at tatlong taon na silang mag-asawa.

Alam niya higit sa sinuman kung gaano kalamig ang puso nito sa likod ng kanyang magalang at malambot na panlabas, at kung gaano kalayo ang pagitan nilang dalawa.

Noong dalaga pa siya at walang muwang, lagi niyang kinukulit ang lalaki para bigyan siya ng regalo.

Kapag nainip na si Larey sa kanyang kakulitan, binibigyan siya nito ng regalo, at ipinagmamalaki niya ito nang ilang araw.

Matapos malugi ang pamilya Novales, sinabi sa kanya ng kanyang ina na hindi na siya ang mayaman na anak ng pamilya isa na lamang siyang karaniwang babae.

Sinabi rin nito na hindi sila bagay, at hindi siya sapat para kay Larey.

Mula noon, hindi na siya muling naglakas-loob na maging parang prinsesang mapag-alaga.

Hindi na siya nanghingi ng anumang regalo kay Larey.

Kahit hindi siya mahal ng lalaki, napakahusay naman nitong magpanggap.

Tuwing kaarawan niya, Araw ng mga Puso, anibersaryo ng kasal, at maging sa Araw ng Kababaihan, laging may inihahanda siyang regalo para sa kanya.

Nang makita sa mukha ni Portia ang  walang gaanong interes, kusang binuksan ni Larey ang kahon at inilabas ang isang bracelet na may diyamante.

Sa isang tingin pa lang, alam na ni Portia na nagkakahalaga ito ng hindi bababa sa pitong numero.

Inilahad ni Larey ang kanyang mahabang braso, hinawakan ang kaliwang kamay ni Portia, at isinuot ang bracelet sa kanyang pulso.

Awtomatikong binawi ni Portia ang kanyang kamay. Ngunit mas hinigpitan ng lalaki ang pagkakahawak sa kanya.

Tumingala siya kay Portia na parang sinusuri ito, "Hindi mo ba nagustuhan?”

Dati, kahit murang goma lang para sa buhok ang ibinibigay niya sa kanya, matagal na panahon ding humuhupa ang kanyang saya.

Ngayon, habang siya mismo ang nagsusuot ng mamahaling bracelet sa kanyang pulso, iniiwasan pa siya nito.

Umiling lang si Portia nang walang gaanong emosyon, "Ayos lang naman.”

Isinuot ni Larey ang bracelet sa pulsuhan ni Portia at sinabing, “Maganda.”

“Salamat,” maikling sagot ni Portia.

Bahagyang kumunot ang noo ni Larey.

Lumaki kasi si Portia na laging nakasunod sa kanya. Simula pa noong natuto itong magsalita, sanay na itong humingi ng kung anu-ano sa kanya.

Kahit gaano pa kamahal ang ibigay nito sa kanya, dati ay tinatanggap niya iyon nang walang pag-aalinlangan. Hindi niya kailanman kailangang magpakipot o magpasalamat nang pormal.

Pero matapos ang tatlong taon nilang pagsasama, natuto na siyang maging pormal sa pakikitungo kay Larey.

Siguro nga dahil napabayaan niya si Portia nitong mga nakaraang araw, kaya hindi nila naipagdiwang ang ikatlong anibersaryo ng kasal nila. Kaya ngayon ay naisip niyang nagtatampo lang ito sa kanya.

Kinuha ni Larey ang mga kubyertos at siya mismo ang nagsilbi ng pagkain kay Portia.

“Paborito mong matcha truffle.” aniya.

Tinitigan ni Portia ang pagkaing nasa plato niya, saka tumingala kay Larey.

“Kung sakaling gusto kong kumain ng luto mo mismo, handa ka bang magluto para sa akin?” tanong niya.

Eleganteng hiniwa ni Larey ang steak niya. Malalim at kaakit-akit ang boses nito nang sumagot.

“May kanya-kanyang galing ang bawat tao. Mas masarap pa magluto ang mga kusinero rito kaysa sa akin. Kung may gusto kang kainin, bilhin mo na lang. Huwag mong alalahanin ang gastos.”

Ibinaba ni Portia ang kanyang mga mata upang itago ang pagkadismaya at sakit na nararamdaman niya.

Ang ganda nga ng sinabi niya. May kanya-kanyang larangan ng galing ang bawat tao.

Kaya niyang gumawa ng birthday cake para sa babaeng mahal niya at sa anak nila, at parang batang masayang nag-post ng mga malalambing na mensahe sa social media

Pero para sa kanya, hindi man lang niya kayang matutong gumawa ng kahit isang dessert.