KABANATA 1.2

Alam na alam ng isip niya kung ano ang dapat niyang gawin. Pero hindi niya kayang utusan ang puso niyang tumigil sa pagsakit. Sobrang sakit na halos hindi na siya makahinga.

Ganito pala kasakit ang pakiramdam na kailangan mong bitawan ang taong mahal mo pa.

Ang sakit-sakit.

Nang gabing iyon, hindi pa rin umuwi si Larey.

Sa sumunod na tatlong araw, nanatili si Portia sa ospital para alagaan ang kanyang ina.

Sa buong panahong iyon, ni isang tawag o mensahe man lang ay hindi siya nakatanggap mula kay Larey.

Nang maging maayos na ang kalagayan ng kanyang ina, sinabihan siya ng kanyang ama na umuwi muna at magpahinga.

Nang maka-uwi siya, gabi na nang marinig ni Portia ang mahinang pagbukas ng p***o ng kanilang kuwarto.

Ilang sandali lang, narinig niya ang pagbuhos ng tubig mula sa banyo.

Makalipas ang ilang sandali, naramdaman niyang lumubog ang kutson sa kanyang tabi. Kasabay nito, naamoy niya ang preskong amoy ng panligo ng lalaki, na unti-unting nagbalik sa kanyang ulirat.

Bago pa siya makapag-react, nasa mga bisig na siya ni Larey.

Matapos ang mahigit isang buwan, sa wakas ay nagpasya na rin itong umuwi.

Siguradong naging masaya sila sa mga panahong iyon.

Nang mapansin ni Larey na naninigas ang katawan ni Portia, alam niya agad na hindi pa ito natutulog.

Mas hinigpitan niya ang pagkakayakap sa baywang nito, saka siya marahang hinarap sa kanya.

Isang halik na puno ng pagnanasa ang dumapo sa sensitibong bahagi ng kanyang leeg. Sa ilalim ng kumot, marahang hinila ng kamay ni Larey ang strap ng kanyang pantulog pababa sa balikat.

Sa loob ng tatlong taon nilang pagsasama bilang mag-asawa, sa kama lamang niya ipinapakita kay Portia ang ganitong lambing at pagnanasa.

Sa tuwing nakikita niyang nawawala sa sarili si Larey kapag kasama siya, nagkakamali siyang isipin na mahal din siya nito.

Dahil sa likas na pag-iwas, agad niyang hinawakan ang malaking kamay ng lalaki na gumagala sa kanyang katawan.

At sa unang pagkakataon, sinabi niya rito nang buong tapang, “Huwag.”

Akala ni Larey, naaakit lang si Portia dahil sa paos nitong boses mula sa pag-iyak, kaya lalo pa niyang hinalikan ito nang walang pagpipigil.

Alam na alam ni Larey kung paano tumutugon ang katawan ni Portia, kaya sinadya niya itong tuksuhin. At sa pagkakataong iyon, hindi talaga kayang labanan ni Portia ang mga ginagawa niya.

Nang muntik nang tuluyang sumuko si Portia, biglang sumagi sa isip niya ang mga magaganda at romantikong alaala, mga dalampasigan, yate, paputok, mga rosas.

Pero kasabay ng mga iyon, nakita niya ang kamay ng kanyang asawa na may suot na singsing sa kasal, mahigpit na nakapulupot sa baywang ng ibang babae.

Ang mga sandaling iyon ay napuno ng pagmamahal.

Gayunpaman, bigla siyang nakaramdam ng matinding pagkahilo at pagduduwal. Itinulak ni Portia si Larey palayo at yumuko sa gilid ng kama, pilit na sumusuka kahit wala namang lumalabas.

Bumukas ang ilaw, at agad na nawala ang malabong tensiyon na bumabalot sa silid.

Bumaba si Larey mula sa kama at marahang hinaplos ang likod ni Portia.

“Masama ba ang pakiramdam mo?” marahang tanong niya.

Itinulak ni Portia si Larey palayo, saka bumangon sa kama at dumiretso sa banyo.

Wala naman siyang sakit, bigla lang talaga siyang nakaramdam ng pagkahilo at pagsuka.

Bahagyang kumunot ang noo ni Larey habang nakatingin sa papalayong likuran ni Portia. Maya-maya, bumaba siya para kumuha ng tubig para rito.

Hindi man lang nito napansin ang pamamaga ng mga mata ni Portia, ang pamamaos ng kanyang boses, o ang pilay niyang bukung-bukong.

Makalipas ang ilang minuto, bumalik si Larey sa kuwarto. Kakagaling lang ni Portia sa banyo at naghahanda na siyang matulog.

Iniabot ni Larey kay Portia ang isang baso ng tubig.

“Bukas, magpapa-reserve ako ng restaurant. Babawi tayo sa anibersaryo natin.” sabi nito.

Wala man lang paliwanag o pagsisisi sa tono niya. Para bang basta na lang niya itong ipinapaalam sa kanya.

Hindi pinansin ni Portia ang baso ng tubig na iniabot sa kanya ng lalaki. Humiga na lang siya sa kama at sinabi, “Hindi na kailangan.”

Naalala pa pala nito na ngayon ang ikatlong anibersaryo ng kasal nila.

Pero kahit naaalala nito ang araw na iyon, pinili parin nito na magpa-reserba sa isang buong dalampasigan at doon nagpalipas ng buong gabi kasama ang una nitong minahal at nang anak nila, habang masayang nagpapaputok.

Mula nang pakasalan niya si Larey, siya na mismo ang nag-aasikaso sa lahat ng pang-araw-araw nitong pangangailangan. Hindi niya kailanman hinayaang gumawa ito ng anumang gawaing bahay.

Pero para doon sa mag-ina, buong-puso pa nitong ibinaba ang sarili at siya pa mismo ang gumawa ng sweet cake para sa kanilang mag-ina.

Niloko na siya nito, at may limang taong gulang pa itong anak sa unang babaeng minahal niya. Pero nagagawa pa rin ni Larey na umasta na parang walang nangyari at gusto pa rin siyang makasama nang ganoon ka-intimo.

Nagagawa pa rin nitong tumayo sa harap niya nang may buong kumpiyansa at magsalita na para bang walang anumang bigat ang mga sinabi nito.

Sa unang pagkakataon, napagtanto ni Portia kung gaano pala kaplastikan ang asawa na minahal niya sa loob ng maraming taon.

Pareho silang natahimik, at lalo lamang bumigat ang tensiyon sa pagitan nila.

Sa sandaling iyon, biglang umilaw ang screen ng cellphone ni Larey.