KABANATA 2.1

“Bakit parang ang pangit ng itsura niya?”

Sumulyap si Larey sa natanggap na mensahe, saka tumingin kay Portia.

Nang makitang wala itong balak sumagot, mabilis siyang nag-reply sa mensahe bago tuluyang pinatay ang screen ng kanyang cellphone.

Halatang wala sa sarili si Larey.

“Matulog ka na.” sabi niya. 

Pero hindi makatulog si Portia. Sa tuwing ipinipikit niya ang kanyang mga mata, iyon at iyon pa rin ang nakikita niya sa isip, ang masayang larawan ni Larey na karga ang anak niya sa isang braso, habang ang kabilang braso naman ay nakayakap sa babaeng pinakamamahal niya.

Para bang sinasabi ng galit niya sa kanya na kunin agad ang cellphone ni Larey, tingnan ang lahat ng laman nito, at komprontahin siya.

Pero pinapaalala naman ng isip niya na kakapa-opera lang sa puso ng kanyang ina at nasa ospital pa rin ito. Hindi pa siya puwedeng makipagdiborsiyo sa ngayon.

Alas-tres ng madaling-araw, muling umilaw ang screen ng cellphone ni Larey.

Makalipas ang mahigit sampung minuto, umalis si Larey ng villa.

Nang marinig ni Portia ang pag-andar ng makina ng sasakyan sa labas, dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata.

Isang mensahe lang, at nagawa nang magmadali ni Larey na pumunta roon kahit madaling-araw na.

Ganito pala kalakas ang kapangyarihan ng tinatawag na “puting buwan” ang taong hindi kailanman maaaring mapasayo, pero nananatili pa rin sa puso mo.

Gustong-gusto nang magwala ni Portia sa galit, pero wala na talaga siyang natitirang lakas.

Pati pagsasalita ay hirap na hirap siya, ni ang paghinga ay parang wala na rin siyang lakas para gawin.

Kinabukasan, pinilit ni Portia ang sarili niyang bumangon at magpakatatag. Maaga siyang pumunta sa ospital para dalhan ng almusal ang kanyang mga magulang.

Nang makarating siya, nagulat ang mag-asawang matanda nang makita ang kanilang anak na mukhang pagod na pagod at lupaypay.

Ang ina ni Portia na si Meriam, ay nakahiga sa isang kama. Gising na siya, pero nakakabit pa rin sa kanya ang mga tubo at kapansin-pansing mahina pa ang kanyang katawan.

“Portia anak? anong nangyari sa’yo?” malungkot na tanong nito.

Agad na pinakalma ni Portia ang kanyang ina.

“Ma, huwag kang mag-alala. Hindi lang ako nakatulog nang maayos kagabi.” sabi niya.

Samantala, si Pablo naman ang kanyang ama, ay abala sa pagbabalat ng kalahating mansanas, at iniabot ito sa kanyang anak habang nagsasalita.

“Kakacheck lang ng doktor sa nanay mo. Sabi niya, wala naman itong naging komplikasyon matapos ang operasyon, at maayos na maayos din ang paggaling ng kanyang sugat. Mga isang linggo na lang, puwede na siyang maka-uwi.” 

Nang malaman ni Portia na matagumpay ang operasyon ng kanyang ina, saka lamang siya maluwag na nakahinga.

Pagkatapos niyang tulungang mag-almusal ang kanyang ina, nagtungo si Portia sa opisina ng doktor na nag-aasikaso sa kanyang ina.

Ilang sandali, pabalik na sana silid ng kanyang ina si Portia nang hindi niya inaasahang makita si Larey sa counter ng bayaran.

Sa tangkad nitong higit sa karamihan, gwapong mukha, at marangal ngunit malamig na tindig, imposibleng hindi niya ito agad mapansin.

Nagkatinginan ang dalawa. Bahagyang kumunot ang noo ni Larey bago siya lumapit kay Portia.

Napansin ni Portia ang isang bungkos ng mga resibong hawak sa kamay nito, pero hindi narin siya nagtanong pa.

Miyerkules ngayon, alas-nuwebe na ng umaga.

Sa oras na ito, dapat ay nasa pulong na si Larey sa mataas na silid-pulong ng punong-tanggapan ng kompanya.

Bigla siyang nagpakita sa ospital sa gitna ng oras ng trabaho, at madaling nahulaan ni Portia kung bakit.

Gusto niyang magtanong, ngunit hindi siya naglakas-loob.

Natatakot siyang baka hindi na niya mapigilan ang sarili, at baka mag-away lang sila at maging parang masungit na asawa sa harap ng iba.

Natatakot siyang makita ito ng kanyang mga magulang.

Natatakot din siyang baka wala naman siyang malutas at siya pa ang unang mabaliw.

Tiniis niya ang matinding sakit at tahimik na nanatili sa kanyang kinatatayuan.

Hinintay niyang si Larey ang unang magsalita, o manatili na lamang itong tahimik.

Lumapit ang lalaki sa kanya at inabot ang resibo mula sa kanyang kamay.

Sa sandaling iyon, tumunog muli ang kanyang telepono.

Binawi ni Larey ang kanyang kamay na nakalahad kay Portia, at mabilis na sinilip ang kanyang telepono.

"Sasagutin ko lang ito. Ituloy mo na ang ginagawa mo." halata ang pagmamadali sa tono.

Pagkatapos magsalita ni Larey tumalikod siya at naglakad patungo sa elevator.

Napakabilis ng kanyang mga hakbang, at sinagot ang tawag sa mahinang boses, "Mahal ko, huwag ka nang magalit.”

Ang malambot at mapayapang tinig na iyon ay parang malamig na patalim na tumagos sa puso ni Portia.

Hindi na niya napigilan ang sarili, kaya nagtago siya sa banyo at walang tigil na umiyak.

Kaya pala, kaya pala marunong din siyang maging mahinahon at mapagpasensiya kapag nagpapakonsolo ng iba.

Dalawampu't limang taon na niyang kilala si Larey, ngunit kailanman hindi siya nito pinatahan nang may ganoon kalambing na tinig.

Gayunpaman, hindi lumabas si Portia mula sa banyo hangga't hindi siya nakakapagpahinga at kumakalma.