SYNOPSIS

Nang magising ang diwa ko dulot ng alarm ay dahan-dahan akong nag-unat ng katawan at hindi napigilang gumuhit sa aking labi ang munting ngiti.

Ahh. Ang sarap ng naging pagtulog ko!

Ganito ata kapag alam mo sa sarili mo na may maayos ka nang trabaho, 'no? Na sa wakas hindi ka na mamumulubi sa bawat araw.

Puno ng pag-asang bumangon ako sa aking hinihigaan. Night shift ako ngayon dahil iyon ang binigay sa akin ng scheduling manager ng gusali. Mula 10pm hanggang 10am kinabukasan ang pasok ko pero sabi naman sa akin na kaunti lang naman daw ang kliyente sa loob ng mga oras na 'yan.

"Saan ka, 'te?" pagtatanong sa akin ng kapatid ko na abala naman sa paglalaro sa kaniyang cellphone.

"Work." Maikli kong sagot at doon lang siya napalingon.

"Paano po ang una mong trabaho?" kunot-noong pagtatanong niya.

"Hindi naman 'yon maganda. Hindi ka ba masaya kay ate na may maganda na siyang trabaho?" malumanay na pagtatanong ko.

"Masaya po pero kasi. . ." puno ng pangangamba sa kaniyang pagtatanong.

"Maliligo na ako," ang tanging nasagot ko na lang.

Hindi pa man dumadampi ang malamig na tubig sa balat ko ay ramdam ko na agad ang pagkaginaw dala ang pangamba ng naging pag-uusap namin na tila ba lumason sa maganda kong gising.

Hindi na ako nagtagal pa sa banyo at lumabas na rin upang mag-asikaso na.

Mula sa aparador ay kinuha ko ang isang puting uniporme na gagamitin ko at itim na pants. Bagong plantsa iyon kaya maingat kong sinuot. Matapos ay kumuha ako ng puting medyas at sinuot naman ang puting sapatos.

Magaan ang mga kamay na dinampi iyon sa aking buhok. Seryoso ang mukha na inaayos ko ang sarili sa harap ng salamin, dahan-dahan ay dumapo ang tingin ko sa aking mga palad.

Mga palad na tunay na nagdala sa akin sa kabuhayan ngunit nagdala rin sa akin sa kapahamakan na kailangan kong harapin.

At ang kapatid ko? Paano ko ipapaliwanag sa kaniya ito? Paano ko siya mailalayo sa mundo na puno ng karahasan?

Iniba ko na ang tingin nang maramdaman kong parang lumulutang na naman ako, tumigil ang mata ko sa aking cellphone na nasa dulo ng kama.

Kinuha ko na 'yon at sinunod ang aking bag, hudyat na ako'y aalis na.

Isang linggo na ang nakalipas pero laman pa rin ng feed ko ang mayor ng aming barangay na pumanaw dahil sa heart attack. Gaya ng aking inaasahan, ang mga nagdalamhati lamang sa kaniya ay ang mga nakinabang sa korapsyon na kaniyang ginawa sa aming mga mabababang tao lang. Mga walang awa na hindi inisip ang mga taong naglagay sa kanila sa mataas na posisyon, tila ginamit at kinalimutan kaming mga nagluklok sa kanila.

"Aming Mayor, nakakalungkot ang sinapit mo."

"Napaka-buti pa naman ni Mayor Kiko pero kinuha na agad ng Panginoon."

"Ang bata pa ng Mayor pero inatake ito sa puso? Nakakagulat!"

Nagsad react ako sa post nito na para bang hindi ang mga palad ko ang huling dumikit sa kaniya bago ang kaniyang pagkamatay.