Chapter 3

Labis na takot at kaba ang nararamdaman ko ngayon. Mabilis ang mga hakbang na naglakad papalapit sa pwesto namin si Aldrake, with his murderous eyes. 

"A-Aldrake...help me". Bumaba ang tingin ko kay Amber ng marinig ang kanyang iyak habang nakahawak sa kanyang paa. 

Walang sinayang na oras si Aldrake at agad na lumuhod sa harap ng kapatid ko.

"Are you alright?. Masakit ba?". Nag-aalala nitong tanong. Labis na pag-aalala rin ang umukit sa kanyang mata habang nakatingin kay Amber na malakas na umiiyak. 

Mabilis na tinulungan ni Aldrake si Amber sa pagtayo, bago ito ibigay sa kanyang kaibigan na kasama niyang dumating. 

Napaurong ako ng galit na lumingon sa akin si Aldrake. Mariin na napatikom ang aking bibig ng sa isang iglap lamang ay lumapat ang kanyang palad sa aking kaliwang pisngi. 

Napatagilid ang aking ulo dahil sa malakas na sampal na ibinigay niya sa akin. Nakarinig pa ako ng mga singhapan sa paligid. At doon ko lang din napansin sa pag-angat ko ng ulo, marami na pala ang taong narito. Namanhid ang pisngi ko at agad na nagbagsakan ang aking mga luha. 

"What did you do to her, huh?!!". Aldrake shout bago mariin na hinawakan ang dalawa kong braso at iniharap sa kanya. 

"A-Aldrake... nasasaktan ako. Please let me go". Nag-mamakaawang pakiusap ko sa kanya habang pilit na inaalis ang kanyang kamay sa mga braso ko. 

Pakiramdam ko ngayon ay mapuputulan ako ng braso dahil sa higpit ng hawak niya dito. Bukod doon, ramdam ko narin ang paglubog ng kanyang mga kuko sa balat ko.

"Aldrake let go...p-please ang sakit na!". Umiiyak na turan ko sa kanya, ngunit matalim lamang na tingin ang ibinigay niya sa akin.

"Masakit?. Wala pa iyan sa ginawa mo kay, Amber!. What did you do this time, huh?!". Muli niyang tanong.

"Hindi ko naman sinasadya iyon--". 

"Itinulak niya ako, Aldrake you saw that". Biglang turan ni Amber kaya napalingon ako sa kanya. 

"Anong dahilan niya at itinulak ka niya, tell me". Masuyong sabi ni Aldrake na para bang ready siyang making kay Amber kaysa sa akin. 

Amber look at me, at kita ko sa kanyang mga mata ang tuwa dahil alam niya na kaya niyang paikutin at paniwalain si Aldrake. Kinabahan naman ako sa kanyang sasabihin. Kilala ko si Amber, at alam ko ang mga kasinungalingan na sasabihin niya sa harap ng asawa ko.

"Aldrake--". Hindi ko natapos ang sasabihin ko ng magsalita na si Amber habang umiiyak. 

"Itinulak niya ako kasi nagagalit siya sa akin dahil ako ang kasama mo, at ako ang ipinakilala mo sa mga kaibigan mo. Nagagalit siya kasi ako ang lagi mong inuuna, sa halip na siya dahil siya daw ang asawa mo. Naiinggit siya, kasi akala niya kinukuha ko ang lahat sa kanya. Alam mo naman na hindi ko iyon magagawa sa kanya, hindi ba Aldrake?. Kapatid ko siya, so bakit ko aagawin ang mayroon siya. Hindi ko alam kung anong kasalanan ang nagawa ko, at bakit siya nagagalit sa akin ng ganito. Sabi pa niya, kaya niya akong saktan ng mas malala pa dito kung patuloy akong lalapit saiyo". Matapos sabihin iyon ay muli itong umiyak.

Habang ako naman ay natulala na lamang sa kanyang mga kasinungalingan. Mabilis kong nilingon si Aldrake upang magpaliwanag sa kanya.

"No. No. No. Aldrake, please sa akin ka makinig. Wala akong ginawa. Hindi ko naman iyon sinasadya. Tsaka wala akong sinabi sa kanya na ganyan. Gumagawa lamang siya ng kwento para baliktarin ang nangyari. Siya ang unang lumapit sa akin, and she's saying that---". But before I could even finish my words, muling humigpit ang hawak ni Aldrake sa braso ko dahilan ng pagngiwi ko dahil sa sobrang sakit. 

"You really are desperate, huh!". 

"N-no. Hindi mo naiintidihan, Aldrake. Please kahit ngayon lang makinig ka sa akin. Wala akong sinabi sa kanya na ganoon. Nag-sisinungaling lamang siya, gumagawa lamang siya ng kwento--". Naputol ang aking sasabihin ng marinig ko ang sinabi ni Amber. 

"Ouch!. Aldrake, ang sakit ng paa ko. Gusto ko na lamang umuwi at magpahinga". 

"Okay. I'll bring you home, don't cry". Malambing na turan ni Aldrake bago siya lumingon sa akin. 

"Binabalaan kita, Livia don't ever hurt your sister ever again!!. Kung naiinggit ka sa kanya, you should try on how to be like her. In that way, you could have what she has!". 

After sabihin ang mga salitang iyon, malakas niya akong binitawan dahilan ng pag bagsak ko sa sahig na siyang ikinadaing ko. Umiiyak akong nag-angat ng tingin sa kanilang dalawa. 

Kasalukuyan ng buhat ni Aldrake si Amber na parang bagong kasal, at umalis na hindi man lang ako tinapunan ng tingin kahit na sandali lamang. Naiwan akong umiiyak at durog na durog sa mga mata ng mga taong nanood sa nangyari. 

Hindi ko matanggap na nagawang baliktarin ni Amber ang mga nangyari. Wala akong kasalanan, wala akong sinabi na ganoon sa kanya. 

Ngunit bakit tila ang dali lamang para sa kanya ang magsinungaling at ang paniwalain si Aldrake?. Ganoon na ba kawalang pakialam si Aldrake sa akin kaya kahit na anong sabihin ni Amber ay kakagatin at papaniwalaan niya ng walang pagdadalawang isip?. 

"Hindi ba siya yung asawa ng Alpha na iyon?".

"Oo. Siya nga iyon. Balita ko ay arranged marriage lamang ang mayroon sila, at tanging siya lamang ang nagmamahal". 

"No wonder kung bakit ganyan ang trato sa kanya ng kanyang asawa". 

"Kilala nyo ba yung buhat ng Alpha?". 

"Oo. Stepsister niya iyon. Marami ngang balita ba naiinggit siya doon, kaya lagi niya itong sinasaktan". 

"Mabait naman yung Amber, tsaka masiyahing babae kaya siguro naiinggit kasi nakukuha nito ang attention ng lahat, hindi katulad niya". 

Dahil sa mga bulungan na nagmumula sa mga narito, napayuko na lamang ako at mas lalong umiyak. Kahit sa paningin ng lahat, ako ang may kasalanan at si Amber ang dihado. Sa tingin nila ako ang masama at si Amber ang mabuti. 

"Hindi bagay sa kanya ang kanyang title bilang Luna. Mas karapat-dapat pa ang kanyang kapatid sa katungkulan na iyon". 

Parang nabasag ang puso ko sa aking narinig. Paulit-ulit itong naglaro sa aking utak, dahilan para mas lalo akong manliit sa aking sarili. 

Matapos umalis ng mga taong walang tigil akong hinuhusgahan, napuno ng mga hikbi ang buong hallway kung saan ako nakaupo habang nakayuko sa mga tuhod ko. 

Iyak lamang ako ng iyak, hanggang sa maramdaman ko ang isang malakas na presensya. 

Nag-angat ako ng ulo upang tingnan kung sino ang paparating, at doon ko nakita ang pamilyar na mukha. Tumigil ito sa gilid ko habang nakatingin sa akin at ganoon rin ako sa kanya. 

"Are you alright?". Tanong nito sa malamig at malalim na boses. 

Tanging pag-iling lamang ang ginawa ko, at muling humikbi. 

"Gusto ko ng umuwi. Pakiusap tulungan mo akong makalabas sa lugar na ito". Wala na akong pakialam kung humihingi ako ng tulong sa taong hindi ko kilala. 

Ang kailangan ko lamang ngayon ay ang makalabas at ang makalayo sa mga taong narito sa event. 

"Let's go". 

Tumango ako. Sinubukan kong tumayo, ngunit nanghihina ang mga tuhod ko. Nanginginig ito, kaya naman hindi ako makatayo at muntik pa sanang matumba kung hindi lamang niya nahawakan ang kamay ko. 

"Hindi ko kayang lumakad". Turan ko at agad na yumuko. 

He didn't say anything, nagulat na lamang ako ng maramdaman ko ang paglutang ko. Doon ko lang napagtanto na buhat-buhat na pala ako ng lalaking ito na nakita ko kanina sa bar counter. 

"Saan mo ako dadalhin?. Hindi diyan ang daan palabas". Turan ko sa kanya ng mapansin na patungo kami sa dulong bahagi ng hallway kung saan naroon din ang comfort room. 

"There’s a way out this way," he replied calmly, and I fell silent, trusting him to lead.

Nang makalabas kami, doon ko lang din napansin na likurang bahagi na ito ng bahay. May dalawang gate papalabas, sa front at ngayon ay itong sa likod. At mukhang sa paglabas mo sa gate ay sa malawak na gubat ang labas mo. 

"You can put me down. Thank you". Turan ko at bahagya pang suminok dahil sa pag-iyak ko kanina. 

"When you exit the gate, follow the forest path. You’ll find a high wall covered in vines. There’s a hole to pass through, and a small hut nearby" he explained, his voice precise, calm, and certain.

"Salamat ulit". Turan ko sa kanya. I was about to turn my back on him para makalabas na sa gate, ngunit napatigil ako sa kanyang tanong.

"What's your name?". 

Muli ko siyang nilingon, at bahagyang ngumiti bago sabihin ang pangalan ko.

"Livia. That's my name. How about you?". Balik na tanong ko sa kanya. 

Tinulungan niya ako, siguro ayos lang naman kung tatanungin ko kung ano ang kanyang pangalan, hindi ba?.

"Aldus". Turan nito habang nakatitig sa mga mata ko.

Aldus?. Why it seem so familiar?. Parang narinig ko na ang pangalan na iyon, ngunit hindi ko maalala. 

"Okay. Salamat uli, Aldus". Pasasalamat kong muli bago tumalikod at nagsimula ng maglakad papalabas sa gate.