Chapter 2

Ang paligid ay puno ng ingay: tawanan ng mga lalaking sanay makipag-usap tungkol sa pera na parang laro lang, tunog ng basag na yelo sa mamahaling baso, usok ng sigarilyong mas mahal pa sa buwanang sahod ng karamihan. At sa gitna ng lahat ng iyon—nakatayo si Victor.

Hawak niya ang baso ng whiskey, malamig ang likido sa palad niya, habang ang mga co-CEOs at business partners ay nagkakumpulan sa paligid ng mesa, parang mga asong gutom sa susunod na plano.

“Next quarter, we move forward with our expansion into Europe,” sabi ni Marco, mayabang ang ngiti habang diretso ang tingin kay Victor.

“Ang pangalan ni Victor lamang ay sapat na para magwagi ang ating kumpanya.”

Tumawa ang mga lalaki. Natural. Sanay silang si Victor ang sentro ng usapan—ang lalaking hindi kailangang magpakita ng emosyon para sundin.

“Huwag na nilang subukan.” Palakpakan. Tawanan. Ego. Power. At sa likod ng lahat ng iyon—nandoon si Elera. Nakatayo siya malapit sa dining area, tahimik, may hawak na baso ng tubig.

“Yes?” malamig niyang sabi, parang business call lang din.

“Victor,” boses ni Elera—mahina pero malinaw.

“Anong oras kayo matatapos?” Sumulyap siya sa orasan. Lampas alas-diyes na.

Hindi na niya binilang kung ilang beses na niyang tinanong ang sarili niya ng parehong tanong sa mga nakaraang gabi.

“I’m still busy,” sagot niya agad.

“May meeting kami.”

Tahimik si Elera sandali. “Nandiyan ka sa penthouse,” sabi nito. “Naririnig ko.”

Humigpit ang panga ni Victor. Ayaw niyang kuwestiyunin ang ginagawa niya.

“Business meeting pa rin ’to.”

“Nag-iinom kayo,” sagot nito, may pilit na tawa—yung tawang ginagamit ng taong ayaw magmukhang nagrereklamo. “Nagtatawanan?”

“So?” iritado niyang sagot. “That’s part of it.”

“Victor… gabi na.” halos mabasag ang tono ng boses ni elera.

“And?” bahagyang tumaas ang boses niya. “You know my schedule.”

“Alam ko,” sagot ni Elera agad. “Kabisado ko na.” May kung anong sumingit sa tono nito—hindi galit, hindi drama. Pagod. “Uuwi ka ba?” tanong nito ulit, parang huling subok.

“Later,” sagot ni Victor. “Go to sleep.” At tumawa si Elera—isang maikling tawa, walang kahit anong saya.

“Nakakatawa,” sabi nito. “Magkasama tayo sa iisang lugar pero kailangan pa kitang tawagan para marinig boses mo.”

“Huwag mo simulan,” sabi ni Victor agad, ayaw niyang humaba ang usapan. “Wala akong oras para dito.”

“Alam ko,” sagot nito. “Wala ka talagang oras.” Pinatay niya ang tawag.

Hindi na niya hinintay ang sagot. Binalik niya ang phone sa bulsa at bumalik sa grupo na parang walang nangyari—parang hindi niya lang tinapos ang isang bagay na unti-unting nababasag.

“May problema ba?” tanong ni Marco habang inaabot sa kanya ang panibagong baso.

“She’s fine,” sagot ni Victor agad. “Just being emotional.” Tawanan ulit.

“They always want more time.” sabi ni Leon, sabay umiling.

“Especially when they have nothing else to do,” dagdag ng isa pa. Hindi sila kinontra ni Victor.

Hindi niya naisip na kailangan. Lumipas ang oras. Isa pang bote ang naubos. Isa pang deal ang napag-usapan. Isa pang tagumpay ang ipinagdiwang.

Parang kutsilyong bumagsak ang salita sa pagitan nila. Tumango si Elera. Isang beses lang. Parang may napagdesisyunan. Nanatili siya. Uminom. Tumawa. Hanggang sa unti-unting nawala ang mga tao sa penthouse.

Bandang hatinggabi, umakyat siya sa kwarto.

“Elera?” tawag niya. Walang sagot.

Tahimik ang kwarto. Maayos ang kama—parang hindi ginamit. Napatingin siya sa closet.

May kulang, Hindi lahat.

Pero sapat para mapansin. Isang suitcase ang wala. Biglang sumikip ang dibdib ni Victor—isang pakiramdam na hindi niya kilala at ayaw niyang pangalanan.

Kinuha niya ang phone at tinawagan si Elera. No answer, inulit niya. Wala pa rin, Voicemail. Hindi pa rin nasagot.

“Don’t do this,” bulong niya, mas galit kaysa nag-aalala. Bumaba siya ng penthouse at dumiretso sa kotse.

Sa condo niya pumunta. Sarado ang ilaw. Ayaw nitong buksan ang pinto. Kinabukasan, bumalik siya. At kinabukasan ulit.

Hanggang sa ikatlong gabi—

binuksan ni Elera ang pinto.

“Anong gusto mo?” tanong nito, tuyo ang boses, parang wala na siyang karapatang magtanong.

“Go home, pls.” sagot ni Victor agad, parang utos na matagal nang dapat sundin.

“No,” sagot ni Elera, diretso.

Hindi siya sanay sa ganun—sa hindi siya sinusunod.

“Huwag kang magmatigas,” sabi niya. “Panandalian lang ‘to, Elera..”

“Hindi,” ulit ni Elera. “Ito na ’yon. We’re done, Victor.”

“What are you talking about?” iritado niyang sambit.

“Pagod na ako,” sabi nito. “Pagod na akong maghintay ng lalaking palaging may mas mahalagang bagay.”

Napailing si victor. “You live comfortably because of me.” ramdam ang bigat ng presensya nito.

“And I’m lonely because of you,” sagot ni Elera, diretso sa kanya. Lumapit si Victor. “Enough. Sumama ka na.”

Umatras si Elera. At doon siya tuluyang nawalan ng pasensya. Hindi na siya nakipagtalo. Hindi na siya nagpaliwanag.

“Itigil na natin ‘to, Victor. Ito na ang huling beses na magkikita tayo.”

Galit ang nararamdaman ni Victor dahil naramdaman niyang kaya nitong umalis. At hindi niya iyon hahayaan. Gumuho ang mundo niya sa isang pangungusap—at sa unang pagkakataon, wala siyang kontrol.