The Florence Promise

Sa tuwid at mahabang kalsada, mabilis ang takbo ng mamahaling sasakyan na minamaneho ni Saintour Cole, ang bagong CEO ng The Cole Group of Company.

Kilala ito bilang maligalig at babaerong tagapagmana ng pamilya Cole. Tinalikuran ang propesyon upang saluhin ang trono ng kaniyang may sakit na ama.

Magaling siya sa pagmamaneho dahil isa sa kaniyang hilig ang karera ngunit hindi siya nakikipagkarera para manalo—hinahabol niya ang babaeng importante sa kaniyang buhay.

Nadatnan lang naman siya nitong kalandian ang kaniyang sekretarya sa loob ng opisina!

“Sh*t! Sh*t! Get out of my f*cking way—you!” Gigil na gigil itong tinipa ang busena ng sasakyan. 

Madaming nakaharang na sasakyan sa kaniyang harapan dahilan para mawala sa kaniyang paningin ang big bike na kaniyang hinahabol.

“Argh!” 

Galit na galit niyang pinagsusuntok ang manibela dahil bigla tumirik sa gitna ng daan ang kaniyang sasakyan. Itinabi niya muna ito bago sinubukan na muling buhayin ang makina.

Nawala na nga sa mata niya ang sinusundan, tumirik pa ang kaniyang sasakyan!

Malas na buhay ‘to!

“Putangina mo!” Bulaslas niya.

Halos mapatalon sa gulat si Saintour dahil sa malakas na kalabog sa kaniyang harapan. 

Nanlaki ang kaniyang mga mata nang makita ang isang mumurahin at lumang sasakyan na wala na ang likuran nito.

At saan naman nangagaling ang basurang ‘yan?!

Napakurap-kurap siya. May kumakatok sa bintana ng kaniyang sasakyan. Isinuot niya ang kaniyang aviator na kanina'y ginawa niyang headband. Dahan-dahan niyang binuksan ang bintana ng sasakyan hanggang sa makakalahati ito.

Bumungad sa kaniya ang namumulang mukha ng dalaga. Marahil nakakita ito ng isang Adonis na katulad niya—alangan naman dahil sa init 'di ba? 

Natigilan sila.

Sa unang tingin makikita mo itong isang babaeng lansangan sa itsura nitong madungis. Magulo ang buhok, madumi at gusot-gusot na damit. Kung nakakapaglakad lang ang suklay at washing machine, kanina pa hinabol ang babaeng ‘to. 

Mabuti na lang at hindi! Lucky her.

Nakatitig ang dalaga sa kaniyang mga mata. Napaawang pa ang labi. 

Sus! Iba talaga nag karisma ko pati pulubi pinagnanasaan ako!

Hindi na bago kay Saintour ang mga taong lansangan. Hindi na rin bago sa kaniya na kumakatok ito upang humingi ng barya.

Badly, he doesn't have cash.

“I don't have cash.” 

Dumukot siya sa kaniyang bulsa at nakuha ang isang piso coins. 

Mukhang sinuswerte pa naman ang dalaga sa kaniya!

“Take it.” 

Pinitik niya ito dahilan para lumanding ito sa kalsada sa harapan ng dalaga at umalingawngaw ang tunog ng piso.

Pinanuod ng dalaga ang hanggang sa tumigil. 

Napaawang ang labi niya. Hindi siya kumatok para manlimos at piso? Anong mabibili ng piso?

Isasara na sana ni Saintour ang bintana nang muling katukin ng babae. Sa inis ni Saintour binuksan niya ng tuluyan ang kaniyang bintana. 

Sa kulit ng dalaga ay mas lalo itong nakadagdag sa init ng ulo niya!

“Hoy! Antipatikong bastos lumabas ka diyan!” Dinuro ng dalaga si Saintour.

Nakaawang ang labi na tinuro ni Saintour ang sarili.

“Oo! Sino pa ba?! Hindi mo ba nakikita ang sira ng sasakyan? Piso? Anong akala mo sa sasakyan ko mumurahin?!”

Bahagyang binaba ni Saintour ang suot niyang aviator upang tingnan ng mabuti ang sasakyan sa kaniyang harapan. 

Lumang-luma na ‘yon! Wala ng parte na mukhang maayos. Ang pintura nito'y burado—itsura na dapat nang ibenta sa junk shop.

“Eh mukhang wala namang masisira pa diyan sa sasakyan mo, Miss. Mabuti pa pumunta ka sa pinakamalapit na junk shop ibenta mo para magkapera ka naman.” Suhestiyon niya.

Namewang ang dalaga at malakas ang boses na sinabi, “Hoy! Kahit luma na ang sasakyan ko may halaga 'yan! Hindi tulad niyong mga mayayaman ang bilis-bilis niyong pakawalan ang mga bagay na sa tingin niyo wala ng silbi. Palibhasa naliligo kayo sa pera kaya kapag sa tingin niyo luma at madumi—wala! Itinatapon niyo agad-agad, hindi niyo man lang inisip ang ka halagahan nito.”

Nagpanting ang pandinig ni Cole dahil masyadong matalas ang dila ng dalaga.

Humugot pa nga!

“Hey, woman! We are just talking about your old fuckin' car, you're going too far. You know I can sue for that!” 

Sumilay ang gulat sa mukha ng dalaga pero agad naman na nawala.

“Abah! Abah! Ikaw pa itong may ganang magalit? Wag na nating pa habain pa ang usapan! Bayaran mo ako—tapos! Tapos ang usapan!” Inilahad nito ang kaniyang palad.

Sa pagkakatanda ni Saintour, walang sasakyan sa harapan niya nang huminto skay.kaya bakit niya naman babayaran kung hindi niya naman ito na bundol?

“Are you scamming me woman? Try harder.” His pissed off. “You know I can sue for making trouble.”

Mas lalong mamula ang mukha ng dalaga sa galit nang makitang wala itong balak na magbayad.

“Huh! Alam mo ang ganda nitong sasakyan mo. . .” Inikutan ng dalaga ang sasakyan ni Saintour.

Nagmamadaling bumaba si Saintour, nanlaki ang mata ng makitang may hawak na lumang baseball ang dalaga.

“Hey! Hey!” Awat ni Saintour.

“Stop!” Pigil ni Saintour nang umakto ang dalaga na ibabato sa bintana ng kaniyang sasakyan ang baseball.

Gigil na hinarap ni Saintour ang dalaga. 

Kung ang bulok nga nitong sasakyan iniingatan nito—ang sasakyan niya pa kaya na milyones ang halaga?

“You know, I don't have cash.” 

Natatarantang dinukot ni Saintour sa bulsa ng pantalon ang kaniyang wallet. 

“Let's make it short.” Inabot niya sa dalaga ang calling card.

“If you have complain just go see my lawyer. He'll pay damages.” Saintour sarcastically said and glance on the girl’s poor car.

Nagbaba ng tingin ang dalaga sa calling card na inaabot niya bago ito tumingin sa kaniyang mata. 

“Madali ka naman pa lang kausap pinatagal mo pa.” Inagaw nito ang calling sa kaniyang kamay. 

Nakangisi itong tiningnan at binasa. “Atty. Saintour Cole. . .”

Nakangiting pinulot ng dalaga ang bumper ng bulok nitong sasakyan at ibinalik. Para itong bata na naglakad papunta sa driver side. 

She's about to open her car when the handle was broke but she manage to open it. When she entered something fall on her head that's make Saintour shook his head.

“What a trash.” 

Wala mang emosyon ang kaniyang mukha ngunit ang kaniyang isipan ay humahalakhak.

Umiiling na bumalik siya sa loob ng kaniyang sasakyan. Sinubukan na paandarin ang kaniyang sasakyan pero hindi ito gumana.

Tangina! 

Anong silbi ng magandang sasakyan kung hindi mapatakbo?

“Damn! Wala ng gas!” bulaslas niya.

Napipikon na hinampas niya ang manibela. 

Dahil sa babaeng ‘yon nawala na sa isipan niya na hinahabol niya ang kaniyang nobya!

He took his phone and dial his close friend's number.

[“What's up, mother fucker?”] bungad ng kaibigan niyang si Roxzel.

“I'm out of gas, pick me up.”

Napapikit si Saintour sa asar nang umalingawngaw sa kaniyang tenga ang malutong na tawa ni Roxzel sa kabilang linya.

[“Ow, men! Naghihirap na ba ang attorney naming ‘yan?”]

“Hindi magandang biro 'yan at mas lalong hindi maganda ang ibabalita ko!” 

[“What did you do?!”]

“Nahuli ako ni Charmy.”

Natahimik si Roxzel. Nakuha nito ang kaniyang ibig sabihin. 

Nakarinig siya ng kalabog at daing sa kabilang linya. Stupid!

Binabaan niya ito. 

He track the location of his love. Masyado na itong malayo at patungo ito sa rancho.

He removed his aviator and put it on his head. Hinilamos niya ang kaniyang mukha gamit ang kaniyang mga palad.

He can't let go of her. He can't let her do whatever she wants. He can't forgive himself if there something happen to her. 

Alam niya sa kaniyang sarili na sa pagkakataong ito nagkamali siya. . .