Chapter 1

A-thena.. magpapaalam na ako"

Halos hindi maihakbang ni Berting ang mga paa. Hindi niya kayang iwan si Athena. Pero kailangan. Kailangan na niyang umalis. Napakasakit na kase.

"Sige, Ting, maraming salamat sa lahat. Huwag ka nang mag-alala sa akin. Kaya ko 'to," sabi ni Athena. Ang paghakbang ni Berting palabas ay siya namang pagtalikod ni Athena para bumalik na sa loob. Pero sa bugso ng nasasaktang damdamin ay muling humarap si Berting at hinabol si Athena. Sa braso niya ito nahawakan.

Biglang niyakap ni Berting si Athena. Hindi naman na iyong ikinagulat ni Athena dahil sanay na siya sa kilos ni Berting. Ikalawa , si Berting naman ang best friend niya at naiintindihan niya ang nararamdamang lungkot nito ngayon.

"Teng, bakit siya pa? pwede bang ako na lang? Ako na lang, Teng. Anong kailangan kong gawin para makalimutan mo siya? Ano ang pwede kong gawin para ako na lang ang mahalin mo, Teng?" pakiusap ni Berting  at muling niyakap nang mahigpit si Athena, saka pinaghahalikan sa labi. Hinayaan ito ni Athena, pero inawat din mismo ni Berting ang sarili makalipas ang ilang minuto.

"I'm sorry, Teng... Sorry... sorry talaga huwag kang magalit please. Sorry dahil nagkakaganito ako. Sorry dahil ang kulit ko. Mahal na mahal lang kita, Teng, at ang sakit na. Hindi ko kase kayang makita kang umiiyak para sa iba, samantalang nandito ako, Teng, kahit bituin, susungkitin ko para sa'yo. Alam mo 'yan. Mahal na mahal kita, kaya ang sakit na," sabi ni Berting.

Kumalas ng konti si Athena sa pagkakayakap ni Berting, hindi para lumayo kundi para haplosin ang mukha ng nag-iisang taong hinding-hindi siya sinaktan kahit na kailan. Pumatak na rin ang luha ni Athena; ang panghihinayang sa pakakawalang-wagas na pag-ibig ay mabigat din sa kalooban niya. Gustong-gusto niyang manatili si Berting sa tabi niya, pero unfair ito sa binata . Sa totoo lang, parang hindi niya kaya na walang Berting na mabilis na matatawag, kahit simpleng pagpatay lang ng ipis  kasi nakaalalay ito.

"Ting, alam kong sakim ako sa sandaling ito, pero  ayokong pakawalan ka. Hindi man ikaw ang tinitibok ng puso ko, ikaw naman ang hangin na dumadaloy sa buong katawan ko. Parte ka ng buhay ko, Berting, at ng araw-araw kong buhay. Pero ayokong naging unfair at nasasaktan din akong nakikita kitang palaging nasasaktan at ako ang gumagawa noon, Ting.

Mahal ka na ng puso ko. Alam mo 'yan, hindi man bilang lalaki kundi bilang higit pa siguro. Hangad ko ang kaligayahan mo, Ting, pero sana manatili ka pa ring kaibigan sa akin at nasa tabi ko pag kailangan kita, kase ako mananatili akong mangangailangan sa iyo. Ikaw lamang ang best friend ko, Ting. Huwag mo akong kalilimutan, ha. Please, mangako ka.Berting please"

Sabi ni Athena, panay ang haplos sa mukha ng kaibigan na hindi na rin itinago ang pagluha. Si Athena na mismo ang humalik sa pisngi ni Berting bilang pamamaalam.

"Oo na, sa tingin naman nito ganun siya kadaling kalimutan," biro na lang ni Berting, kahit parang paulit-ulit na sinusuntok ng sakit ang dibdib niya.

Hanggang sa bus station ay mabigat ang kalooban ni Berting. Kung paano niya kakayanin ang lahat ay hindi niya alam.Kung tutuusin, OA na siya dahil simula pa lang naman ay alam na niyang wala na siyang pag-asa.

Kasalanan din naman niya ito. Halos kasama niya nang labinlimang taon si Athena, pero hanggang nakaw na halik lang ang nagawa niya nang tulog ito sa bangka. Ilang love letter na ba ang naisulat niya, pero sa pugon lamang nauwi  at ang iba ay naging bangkang papel na pinaanod niya sa dagat.

Mula noon, walang nakakaalam ng malalim na pagibig na meron siya para kay Teng kundi ang mga shokoy sa ilalim ng dagat na nakakabasa ng love letter niya kapag lumubog na ang bangkang  papel sa tubig. Mali rin siyang umasa siya magkahiwalay ang mag-asawa. Alam niyang masasaktan siya pero umasa pa rin ang tanga niyang puso.

Papasok na si Berting sa bus nang banggain siya ng babaeng naka-dark brown na jacket na malaki  sa kanya at nakasuot ang hoodie. Nakayuko ito, kaya siguro hindi siya nakita. Nakasalamin ito ng black at may maliit na backpack na sukbit.

Hindi na lamang pinasin ni Berting ang nangyari kahit nasobsob siya sa pinto ng bus. Nang papaupo na si Berting ay walang ibang bakanteng upuan kundi sa tabi ng babaeng nakabangga sa kanya kanina.

Umupo na lamang si Berting at binalewala na  lang ang nangyari. Mukha naman kasing walang pakialam ang babae. Nanatili itong nakayuko kahit pa nag-excuse na siya para maupo sa tabi nito.

"Miss, sabi ko excuse me?" Ulit ni Berting.Tila kinabahan ang kausap ni Berting dahil nilalapirot nito ang mga daliri.

"Miss… padadaan ako, pwede ba?" Medyo naiinis na ang sabi ni Berting.

"Hindi ako Miss. Mister to oy," sabi ng kausap ni Berting na walang iba kundi si Akesha Lopez  Marasigan.

Nagulat siya at biglang natuliro nang tawagin siyang miss ng isa sa mga pasahero. Nag-panic ang dalaga na sa kabilang pagde-disguise niya ay napagkamalan pa rin siyang babae. Ibig sabihin ay hindi epektibo ang pagbibihis ng lalaki niya.

Nagpakayuko-yuko si Akesha at pilit na isinisiksik ang mukha sa balikat ng katabi. Baka nasundan siya at baka  may sumakay ng bus. Baka nakita siya at baka iuwi siya.Pinilit ni Akesha na itago ang mukha sa balikat ng lalaking katabi. Nawiwirduhan naman si Berting nang sumiksik ang babae, este lalaki, daw sa balikat niya. Halata namang babae ang boses nito kahit pilit na nilalakihan. Kakasiksik nito ay nauwi ito sa likod ng kilikili niya.

"Hoy, tibo singhutin mo lang ha walang pintasan. Ano bang trip mo?" Tanong ni Berting, pero hindi kumibo ang tibong katabi. Hindi na rin siya umulit ng tanong. Bahala na itong ubusin ang amoy ng kilikili niya.

Paandar na ang bus matapos ang mga trenta-minutong paghihintay ng iba pang pasahero nang may umakyat na mga lalaking naka-polo barong na tila ba may hinahanap. Nagulat si Berting nang biglang yumakap sa baywang niya ang Tibo at isinubsob ang mukha sa dibdib niya.

"Yakapin mo ako nang mahigpit, huwag, hindi bubutasin ang tagiliran ko," sabi nito, saka naramdaman ni Berting na may tumusok na matulis  na bagay sa baywang niya.

"Holdaper ka? Malas mo, 200 lang laman ng wallet ko," bulong ni Berting.

"Yakap o saksak," seryosong sabi ni Tibo.

"Aaah, yakap ako, siyempre," sagot ni Berting, na niyakap na nga lang ang tibong napakakapal ng jacket, kaya akala mo malaking tao.Dalawang daan na lang ang pera niya at sasakay pa siya ng ferry.

"Idikit mo ang ulo mo sa akin, bilisan mo at magkunwari kang tulog nang mabilis," utos ni Tibo. Naguguluhan man, sumunod na lamang si Berting. Hanggang sa mapansin niya na ang mga lalaking nakabarong ay hindi pasahero kundi parang may hinahanap talaga.