CHAPTER 6

ALANA POV

Ang lakas ng kabog ng dibdib ko, mas malakas pa sa tunog ng takong ni Rochelle na papalapit sa kinalalagyan namin. Ramdam ko ang bawat paghinga ni Sir Clark sa may bandang noo ko. Sobrang sikip ng pagitan ng dalawang bakal na cabinet na ito, halos magkadikit na ang mga katawan namin. Hawak pa rin niya ang braso ko, habang ang kabilang kamay niya ay nakatukod sa pader sa itaas ng ulo ko, tila ginagawa niyang pansalag ang sarili niyang katawan kung sakaling may lumingon sa gawi namin.

"I don't care if the shredder is broken, Jeric! Sabi ko sa'yo, unahin mo yung mga green folders mula sa warehouse!" boses ni Rochelle, iritado at halatang nagmamadali. "Kung maunahan tayo ng audit team ni Clark bukas, pare-pareho tayong babagsak."

"Ma'am, ginagawa ko na," sagot ng isang pamilyar na boses.

Nanginig ang panga ko. Si Jeric. Ang executive assistant ni Clark na mukhang puyat, ang matalik niyang kaibigan na mukhang kawawa palagi sa mansion. Siya ang kasabwat. Siya ang traydor na nagpapasok ng mga maling numero sa computer system ni Clark. Kaya naman pala walang kahina-hinala sa mga nakaraang buwan dahil ang mismong kanang kamay ng CEO ang nagbubura ng mga bakas.

Tumingin ako kay Clark. Sa dilim ng sulok na ito, nakita ko ang pagbabago sa mukha niya. Ang panga niya ay mariing nagtagis, at ang mga mata niyang kulay kape ay parang gustong pumatay sa galit. Hindi biro ang makitang ang taong pinagkakatiwalaan mo sa lahat ng bagay ay ang mismong sumasaksak sa likod mo. Gusto kong hawakan ang kamay niya para sabihing kumalma siya, pero pinigilan ko ang sarili ko. Maid lang ako dito sa papel, baka makalimutan ko ang pwesto ko.

"Siguraduhin mo lang, Jeric," sabi ni Rochelle habang naririnig namin ang pagbukas at pagsara ng mga drawer ng cabinet sa kabilang hilera. "Dahil kapag nalaman ni Clark na ang perang pinalabas natin sa V-Logistics ay napunta sa offshore account mo sa Singapore, wala tayong idadahilan."

"Alam ko. Pero paano si Clark? Sabi ng mga tauhan sa mansion, umalis daw siya kasama yung bagong katulong. Baka papunta na sila rito," wika ni Jeric.

"Yung maid? Yung Alana?" Tumawa nang maikli si Rochelle, puno ng panlalait. "Ano namang gagawin ni Clark kasama ang isang katulong sa head office? Baka ginagawa lang niyang utusan para magdala ng mga gamit niya dahil nagpapanic na siya. Don't worry about her. Ang asikasuhin mo ay ang mga papel na hawak mo."

Narinig namin ang mararahas na hakbang nila paalis ng mezzanine, kasunod ng malakas na bagsak ng double doors.

Naiwan ang nakabubinging katahimikan sa pagitan namin ni Clark. Hindi agad siya gumalaw. Nanatili siyang nakatitig sa akin ng ilang segundo, tila kinakalma ang sarili niyang sistema bago dahan-dahang ibinaba ang kamay niyang nakatukod sa pader. Lumabas siya mula sa pagkakasingit sa cabinet at huminga nang malalim.

"Jeric," maikli at malamig niyang bigkas. Ang boses niya ay walang emosyon, pero iyon ang pinakanakakatakot na tono na narinig ko sa kanya. Mas gusto ko pang sumigaw siya kaysa sa ganitong klase ng katahimikan.

"Sir Clark, okay ka lang?" tanong ko habang lumalabas din mula sa sulok, yakap-yakap pa rin ang makapal na binder na nakuha namin.

"I'm fine," sagot niya nang hindi tumitingin sa akin. Kinuha niya ang cellphone niya mula sa bulsa ng kanyang suit at may tinawagan. "Dante. Ihanda mo ang sasakyan sa basement. Huwag kang gagawa ng kahit anong ingay. Papaalis na kami."

Ibinaba niya ang telepono at hinarap ako. "Ibigay mo sa akin ang binder, Alana. Kailangan nating makalabas dito bago nila mapansin na may kulang sa mga cabinet."

Inabot ko sa kanya ang mga dokumento. Habang naglalakad kami pabalik sa service elevator, hindi ko mapigilang isipin ang takbo ng kwento. Masyadong mabilis kung dideretso kami sa board meeting bukas. Kung aaksyon si Clark ngayon, malalaman nina Rochelle na may nakatuklas sa kanila at pwede nilang sunugin ang iba pang mga digital files na nasa computer network ng kumpanya. Kailangan muna naming makuha ang buong detalye ng offshore account sa Singapore na binanggit ni Rochelle.

"Sir, sandali," pigil ko sa kanya bago namin mapindot ang elevator button.

"Why?" tanong niya, nakakunot ang noo.

"Kung haharapin mo sila bukas gamit lang ang mga papel na ito, pwedeng sabihin ni Jeric na pinilit lang siya ni Rochelle o kaya ay forged ang mga pirma," paliwanag ko, gamit ang karanasan ko sa corporate law noong nasa Makati pa ako. "Kailangan nating makuha ang transaction logs ng bank account sa Singapore na sinabi nila kanina. Iyon ang magiging solid na ebidensya na hindi nila pwedeng itanggi sa harap ng board."

Tinitigan ako ni Clark, tila pinag-iisipan ang sinabi ko. "Paano natin makukuha 'yon? Ang foreign accounts ay nangangailangan ng personal authorization o kaya ay access sa main frame ng treasury department natin sa top floor. At siguradong nandoon ang mga tao ni Jeric."

"Hindi natin kailangang umakyat sa top floor ngayon," sagot ko habang kinukuha ang piraso ng White Rabbit na kendi mula sa bulsa ko at binubuksan ang balat nito. "Ang mga katulad ni Jeric, tamad 'yan magbura ng browser history at password cache. Gabi-gabi siyang gumagamit ng laptop sa loob ng mansion kapag nagtatrabaho siya sa tabi mo, di ba?"

Isang tipid na ngiti ang dahan-dahang lumitaw sa mga labi ni Clark, sa unang pagkakataon matapos ang ilang oras na tensyon. "I see. Ang personal laptop niya na naiwan sa study room ng mansion."

"Eksakto, Sir. Doon natin siya titirahin sa sarili niyang laro," sabi ko sabay subo ng kendi.

Bumukas ang pinto ng service elevator at mabilis kaming pumasok sa loob. Pagbaba namin sa basement, naroon na si Kuya Dante, maingat na nagmamasid sa paligid habang umaandar ang makina ng itim na SUV. Sumakay kami nang mabilis, at sa pagkakataong ito, si Kuya Dante na ang nagmamaneho habang kami ni Clark ay nasa likod.

Habang bumabyahe kami pabalik ng Suarez Mansion, binuksan ni Clark ang binder sa kanyang kandungan at nagsimulang mag-take notes gamit ang kanyang tablet. Ang seryosong aura niya ay bumalik, pero may iba na sa paraan ng pagkilos niya. Mas naging maingat siya, at paminsan-minsan ay sumusulyap siya sa akin na tila sinisiguradong naroroon pa rin ako sa tabi niya.

Nakarating kami sa mansion nang alas-una na ng hapon. Sinalubong agad kami ni Tita Baby sa main foyer, may hawak na pamaypay at mukhang nag-aalala.

"Naku, Sir Clark! Mabuti naman at bumalik na kayo. Tumawag po si Ma'am Rochelle, hinahanap kayo dahil may emergency daw po sa logistics department," bungad ni Tita Baby habang tinitingnan kami pareho ni Alana. "At ikaw, Alana, magpalit ka na ng uniporme mo dahil tambak ang hugasin sa kusina."

"Opo, Tita," sagot ko, sabay tingin nang palihim kay Clark.

Tumingin si Clark kay Tita Baby nang may seryosong mukha. "Tita Baby, paki-sabi kay Rochelle na masama ang pakiramdam ko at nagpapahinga ako sa kwarto. Huwag ninyong papapapasukin ang kahit sino sa East Wing ngayong hapon, kahit si Jeric."

"Sige po, Sir," sagot ni Tita Baby bago naglakad pabalik sa kusina.

Nang makalayo ang mayordoma, lumaraw ang determinasyon sa mukha ni Clark habang nakatayo sa tapat ng hagdanan. Inayos niya ang kanyang suit jacket bago humarap sa akin nang tuluyan.

"Magpalit ka na ng damit, Alana. Magkita tayo sa study room pagkatapos ng gawaing-bahay mo. May kailangan tayong buksang computer," utos niya bago dahan-dahang umakyat patungo sa ikalawang palapag ng mansion.