CHAPTER 5

ALANA POV

Mabilis akong bumaba sa servants' quarters para magpalit ng damit. Hinubad ko ang uniporme kong light blue at nagsuot ng isang simpleng black slacks at puting button-down shirt na natitira sa mga lumang corporate clothes ko mula noong nasa Makati pa ako. Habang nagbubutones ako, tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Matagal-tagal ko ring hindi nakita ang bersyon kong ito ng sarili ko. Mas sanay na ako sa itsura kong nakatali ang buhok at may hawak na basahan.

"Oh, Alana? Saan ang lakad mo at bihis na bihis ka yata?" tanong ni Tita Baby nang maabutan niya ako sa hallway malapit sa kusina. Naka-kunot ang noo niya, bitbit ang isang tray ng mga bagong pitas na calamansi.

"Ah, Tita, inutusan po ako ni Sir Clark na sumama sa head office ngayon," mabilis kong palusot habang inaayos ang kwelyo ko. "May mga kailangan lang daw po siyang tulong sa pag-ayos ng mga box ng archives doon sa bodega."

"Aba, nagmamadali yata ang bilyonaryong 'yon," iling-iling na sabi ni Tita Baby, sabay abot sa akin ng isang pirasong White Rabbit mula sa bulsa niya. "O, uminom ka muna ng tubig bago ka umalis. At tandaan mo, huwag kang kung anu-ano ang pinapakialaman doon sa kumpanya niya, ha? Baka masisante ka, sayang ang triple mong sweldo."

"Opo, Tita. Salamat po," sagot ko sabay bulsa ng kendi.

Paglabas ko sa malawak na driveway, nandoon na ang itim na SUV ni Sir Clark. Hindi si Kuya Dante ang nasa driver's seat kundi ang mismong CEO. Nakabukas ang bintana sa tabi niya, nakasuot siya ng sunglasses habang mariing nakahawak ang dalawang kamay sa manibela.

"Get in," maikli niyang utos nang makalapit ako.

Sumakay ako sa passenger seat at isinarado ang pinto. Kaagad na binalot ng lamig ng aircon at ng pamilyar niyang pabango ang buong sasakyan. Ramdam ko ang tensyon sa hangin habang mabilis niyang pinasibad ang sasakyan palabas ng gate ng mansion.

"We have exactly forty minutes before Rochelle's assistant transfers the physical logbooks to the shredding facility in the administrative building," seryosong sabi ni Clark habang nakatitig sa daan. "Jeric is trying to delay them at the lobby, pero hindi niya kayang patagalin 'yon nang higit sa kalahating oras."

"May access ba tayo sa elevator ng executive floor nang hindi dumadaan sa main reception?" tanong ko habang kinakabit ang seatbelt ko.

"Gagamitin natin ang service elevator sa basement. Iyon ang dahilan kung bakit binigay ko sa'yo ang access card na 'yan," sagot niya, sandaling sumulyap sa akin. Bahagyang bumaba ang tingin niya sa damit ko bago muling tumingin sa kalsada. "You look... different."

"Salamat, Sir. Mukhang tao na ba?" biro ko na lang para mabawasan ang bigat ng sitwasyon. Pero ang totoo, bumalik ang kaba sa dibdib ko. Ito ang unang pagkakataon na babalik ako sa isang corporate building pagkatapos ng iskandalong sumira sa pangalan ko sa Makati. Paano kung may makakilala sa akin? Paano kung nandoon ang media?

"You look like a professional analyst," pagpapatuloy ni Clark, seryoso pa rin ang boses. "At iyan ang kailangan ko ngayon sa tabi ko. Kung may makasalubong tayong kahit sino sa corridor, just act like you're my new personal consultant."

Hindi na ako sumagot. Habang binabaybay namin ang daan patungong Makati, tinititigan ko lang ang mga naglalakihang skyscrapers sa labas ng bintana. Ang dumi talaga ng mundo ng mga mayayaman. Kahit gaano ka kalinis magtrabaho, palaging may mga taong tulad ni Rochelle na gagawin ang lahat para lang pagtakpan ang sarili nilang mga nakaw na yaman.

Eksaktong alas-onse y media nang pumasok ang SUV sa underground parking ng Suarez Group Head Office. Patay-sindi ang ilang ilaw sa basement, dahilan para maging mas mukhang palihim ang ginagawa namin. Mabilis kaming bumaba ng sasakyan at naglakad patungo sa nakatagong pinto ng service elevator sa dulo ng pader.

Ipinatong ko ang kulay itim na access card sa scanner. Tumunog ito ng maikli at nagkulay berde ang ilaw bago bumukas ang mabigat na bakal na pinto.

"Diretso tayo sa mezzanine storage," bulong ni Clark habang papasok kami sa loob ng elevator. "Ang orihinal na kopya ng mga gate pass ay nandoon sa huling hilera ng mga lila na file cabinets."

Pagdating namin sa tamang floor, tahimik at malamig ang buong pasilyo. Ang tanging naririnig lang ay ang tunog ng sarili naming mga sapatos sa sementadong sahig. Naglakad kami nang mabilis patungo sa dulo ng kwarto kung saan nakahilera ang mga matatangkad na taguan ng dokumento.

Agad kong hinanap ang cabinet na may label na Suarez Logistics - Q3 Operations. Pilit kong hinila ang hawakan nito pero naka-lock.

"Sandali," sabi ni Clark. Kumuha siya ng isang maliit na set ng keys mula sa bulsa niya at mabilis na ipinasok sa susi. Sa isang pinihit lang, tumunog ang lock at bumukas ang drawer.

Mabilis naming nirepaso ang mga folder sa loob. Lumipas ang limang minuto ng walang tigil na paghahanap hanggang sa mahawakan ko ang isang makapal na binder na may nakasulat na V-Logistics Partner - Delivery Carbon Receipts. 

"Nahanap ko na, Sir," sabi ko, medyo may galak sa boses ko.

"Good. Let me see," sabi ni Clark, lumapit siya sa akin para tingnan ang hawak ko. Sobrang lapit niya kaya nararamdaman ko ang init ng katawan niya sa likod ko habang sabay naming binuksan ang binder.

Pero bago pa namin masuri ang unang pahina, biglang bumukas ang double doors sa dulo ng mezzanine. Narinig namin ang tunog ng takong ng sapatos na papalapit sa direksyon namin, kasunod ang boses ng isang babae na pamilyar mula sa tawag sa telepono kanina.

"I don't care if the shredder is broken, generic it! Make sure those logbooks are gone before Clark arrives from his mansion!" galit na utos ni Rochelle Villanueva sa kanyang kausap sa phone habang papasok sa hilera ng mga cabinet.

Nagkatinginan kami ni Clark. Walang ibang pwedeng pagtaguan dito kundi ang makitid na espasyo sa pagitan ng dalawang matatangkad na bakal na cabinet sa likod namin.

Mabilis akong hinila ni Clark sa braso pabalik sa madilim na sulok, sabay harang ng sarili niyang katawan sa harap ko para hindi kami makita mula sa labas. Ipinatong niya ang isang kamay niya sa pader sa itaas ng ulo ko habang ang kabilang kamay naman niya ay mahigpit na nakahawak sa binder na nakuha ko.

Sobrang liit ng espasyo. Ramdam ko ang mabilis at malalalim niyang paghinga sa tapat ng mukha ko, habang ang mga mata niya ay nakatitig sa akin para sinesenyasan akong huwag gagawa ng kahit anong ingay.